Αποτρόπαιο έγκλημα: η θανάτωση κατοικίδιων πριν από τον πόλεμο – Γιατί εξοντώθηκαν 750.000 σκύλοι και γάτες

Ήταν ένα αποτρόπαιο έγκλημα: το ολοκαύτωμα των κατοικίδιων πριν από τον πόλεμο! Μετά 80 έτη από τότε που σιώπησαν τα όπλα στη Δυτική Ευρώπη και έχουν όλα γραφτεί και ξαναγραφτεί, έχουν αναλυθεί μέχρι κυττάρου, έχουν (περίπου) ξεκαθαρίσει· οι «κακοί» έχουν πάρει τη θέση που τους άξιζε στην Ιστορία (κυρίαρχοι στην Ευρώπη ξανά και επανεξοπλισμένοι πάλι…) και οι καλοί καλό δεν έχουν και «αγαθόν και κακόν ταυτόν» (το καλό και το κακό είναι το ίδιο ή και ταυτίζονται), που ‘γραφε ο Ηράκλειτος.Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος απέχει πια τόσα χρόνια από την μνήμη που κάποιες γενιές, ούτε στον κινηματογράφο έχουν δει τότε τι συνέβη. Και όσοι νομίζουν ότι γνωρίζουν τα πάντα γύρω από τον Ολετήρα που ανέσκαψε τον Κόσμο, πλανώνται.Διαβάστε μια αποτρόπαια ιστορία, που πολλοί, μα πάρα πολλοί, δεν γνωρίζουν και αυτή η ιστορία δεν σέρνεται στα πεδία των μαχών, ούτε ίπταται των ανόσιων κρεματόριων των σατανικών στρατοπέδων συγκέντρωσης, ούτε και μπαίνει στα μεγάλα Γραφεία που λαμβάνονταν οι αποφάσεις θανάτου.Πάμε…405735_1Όταν οι άνθρωποι, σήμερα, μιλούν τις πρώτες ημέρες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου (που σε κάποιο βιβλίο έχουν διαβάσει ή σε μικρή ή μεγάλη οθόνη έχουν παρακολουθήσει), περιγράφουν την εισβολή της Γερμανίας στην Πολωνία, την κήρυξη πολέμου από τη Βρετανία, την εισβολή στη Γαλλία κι έπειτα το ένα έρχεται μετά το άλλο μέχρι που φθάνουμε στο ανθρώπινο ανάχωμα του Στάλινγκραντ, που ανάσχεσε την πλημμυρίδα των Ναζί. Κάποιοι μιλούν για τους βομβαρδισμούς των μεγάλων πόλεων, για τα παιδιά που δεν μεγάλωσαν, για τις γυναίκες που μαυροφορέθηκαν, για τους άντρες που δεν επέστρεψαν.Η μαζική δολοφονία κατοικίδιων Αυτό, όμως, που δεν θα ακούσεις από κανέναν πια, που συνήθως παραλείπεται ή έχει διαγραφεί από την Ιστοριά, είναι μια από τις πιο ζοφερές και παράξενες τραγωδίες του πολέμου στη Βρετανία: η μαζική δολοφονία κατοικίδιων ζώων σε όλο το Μεγάλο Νησί τον Σεπτέμβριο του 1939! Οι ιστορικοί εκτιμούν ότι περίπου 400.000 γάτες και σκύλοι σκοτώθηκαν στο Λονδίνο μόνο την πρώτη εβδομάδα και περίπου 750.000 σε όλη τη Βρετανία πριν κοπάσει ο πανικός. Υπολογίζεται ότι το ένα τέταρτο του πληθυσμού κατοικίδιων ζώων της Αγγλίας, υποβλήθηκαν σε ευθανασία!Κι’ αν στην Ελλάδα ακόμα η ανάγκη για σκύλους και γάτες συντροφιάς δεν είχε γίνει μόδα όπως στις μέρες μας, κι’ αν στον τόπο μας κάποιοι στις λιμασμλενες μέρες της Κατοχής χόρταιναν την πείνα τους με «Φλοξ» και «Αζόρ» στον φούρνο, στο Ηνωμένο Βασίλειο δεν ήταν έτσι η κατάσταση. Φιλόζωοι και ιδιοκτήτες κατοικίδιων ήταν χιλιάδες πολίτες, να μην πούμε εκατομμύρια!«Πιο ευγενικό να εξοντωθούν»!Η Γερμανία εισέβαλε στην Πολωνία την 1η Σεπτεμβρίου του 1939 και η Βρετανία κήρυξε τον πόλεμο στη Γερμανία μετά τρεις ημέρες. Πριν ακόμα η Λουφτβάφε αρχίσει να βομβαρδίζει τα βρετανικά εδάφη, ο τρόμος είχε ισοπεδώσει ψυχές. Οι οικογένειες ενημερώθηκαν να προετοιμαστούν για συνθήκες συσκότισης, πιθανές αεροπορικές επιδρομές, δελτίο στα βασικά αγαθά και ξαφνική εκκένωση κατοικιών. Κάτω από αυτή τη ζοφερή ατμόσφαιρα, τα κατοικίδια ζώα (σκυλιά και γάτες) ξαφνικά θεωρήθηκαν από πολλούς ιδιοκτήτες τους όχι ως σύντροφοι, αλλά σαν βάρος, ένα ακόμη στόμα για να θρέψουν, μια ψυχή για να διασώσουν μέσα στον πανικό τους, ένας δικός τους για να προστατεύσουν σε μια επικείμενη έκτακτη ανάγκη.Ένας βασικός παράγοντας που ενέτεινε την αγωνία και τον πανικό των πολιτών ήταν το έργο της Εθνικής Επιτροπής Προφυλάξεων για τα Ζώα από Αεροπορικές Επιδρομές, ή NARPAC. Οι οδηγίες της Επιτροπής παρότρυναν τους ιδιοκτήτες να στείλουν τα κατοικίδια ζώα τους στην ύπαιθρο, αν τούτο είναι δυνατόν, αλλά στις οδηγίες συμπεριέλαβαν και μια αποτρόπαια εναλλακτική λύση: αν τα ζώα δεν μπορούσαν να τύχουν φροντίδας αλλού, θα ήταν «το πιο ευγενικό» να εξοντωθούν!Αυτή η πρόταση διανθισμένη με τον τρόμο του πολέμου, είχε ολέθριες συνέπειες. Η ιστορικός Χίλντα Κιν (ειδικεύεται στη δημόσια και πολιτιστική ιστορία και ιδιαίτερα στην πολιτιστική ιστορία των ζώων), υποστηρίζει ότι δεν επρόκειτο για επίσημη κρατική εντολή, αλλά για ένα κύμα μαζικής συμμόρφωσης που καθοδηγούνταν από τον πανικό, την αβεβαιότητα και μια απεγνωσμένη επιθυμία να γίνει κάτι πρακτικό καθώς άρχιζε να απλώνεται το ζοφερό σκοτάδι του πολέμου.Και μόλις έπεσε σαν πρώτη βόμβα το διάγγελμά του Νέβιλ Τσάμπερλεν για την κήρυξη πολέμου, τα κτηνιατρεία και οι κτηνιατρικές κλινικές δεν προλάβαιναν να δέχονται επισκέψεις καταδικασμένων σε θάνατο σκυλιών και γατιών.Η έρευνα της Κιν διαπίστωσε ότι μόνο στο Λονδίνο καταγράφηκαν περίπου 400.000 ευθανασίες κατοικίδιων ζώων, μόλις την πρώτη εβδομάδα του πολέμου. Η ζήτηση για «αξιοπρεπή θάνατο» ήταν τόσο μεγάλη που αναφέρθηκαν ελλείψεις χλωροφορμίου. Η Μαρία Ντίκιν, ιδρύτρια του PDSA (το κορυφαίο κτηνιατρικό φιλανθρωπικό ίδρυμα του Ηνωμένου Βασιλείου), θυμόταν χρόνια μετά ότι το προσωπικό που αναγκάστηκε να πραγματοποιήσει τις ευθανασίες (γιατί όχι δολοφονίες;) δεν ξέχασε ποτέ «την κτηνωδία εκείνων των ημερών». Δεν επρόκειτο για σφαγή που έγινε σε κάποιο απομακρυσμένο χωράφι. Ό,τι συνέβη, συνέβη στις πολιτείες έπειτα από σχοινοτενείς ουρές, σε αίθουσες αναμονής και καταφύγια, μπροστά σε μια άναυδη κοινωνία που προετοιμαζόταν για την καταστροφή.Αδικαιολόγητος πανικόςΟ πανικός που οδήγησε στη μαζική ευθανασία ήταν αβάσιμος. Δεν υπήρχε έλλειψη προμηθειών, οι γερμανικοί βομβαρδισμοί ήταν μήνες μακριά και κανένας από τους φόβους που οδήγησαν τους Βρετανούς να σκοτώσουν τους τετράποδους συντρόφους τους δεν επαληθεύτηκε ποτέ. Στο βιβλίο της «Η Μεγάλη Σφαγή της Γάτας και του Σκύλου», η ιστορικός Χίλντα Κιν επισημαίνει ότι οι εκείνες οι δολοφονίες ήταν μια αντίδραση που πήγαζε από προηγούμενες εμπειρίες με κατοικίδια κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά σημειώνει ότι μια άλλη από τις αιτίες των δολοφονιών ήταν και η ευθύνη: η μαζική ευθανασία παρείχε έναν τρόπο στους απλούς πολίτες να αισθάνονται ότι έκαναν «κάτι» για να συμβάλλουν στην πολεμική προσπάθεια.Ένανχρόνο αργότερα, όταν το Λονδίνο βομβαρδίστηκε τον Σεπτέμβριο του 1940, ακόμη περισσότεροι ιδιοκτήτες κατοικίδιων έσπευσαν να σκοτώσουν τα ζώα τους.Μετά τα παρασημοφόρησαν!Αυτό που κάνει την ιστορία ακόμα πιο σκληρή είναι η συνέχεια. Οι Βρετανοί, μετά το τέλος του πολέμου, τίμησαν τα ζώα που υπηρέτησαν στα πεδία των μαχών. Οι ομάδες διάσωσης της PDSA έσωσαν και περιέθαλψαν περισσότερα από 250.000 κατοικίδια ζώα κατά τη διάρκεια των χρόνων του ολέθρου, ενώ η RSPCA (η Βασιλική Εταιρεία για την Πρόληψη της Σκληρότητας κατά των Ζώων) διέσωσε και περιέθαλψε πάνω από 256.000 ζώα-θύματα εχθρικών ενεργειών και περισσότερα από ένα εκατομμύριο που υπέφεραν από ασθένειες ή τραυματισμούς κατά τη διάρκεια της παγκόσμιας σύγκρουσης. Το 1943, η PDSA επινόησε το Μετάλλιο Ντίκιν, που θεωρείται για τα ζώα το αντίστοιχο του Σταυρού της Βικτώριας, για να τιμήσει την «ανδρεία» που επέδειξαν σκύλοι, περιστέρια, άλογα και μια γάτα στα χρόνια του πολέμου!Η Σφαγή των Βρετανικών Κατοικίδιων Ζώων έχει σημασία επειδή δείχνει σε τι μπορεί να οδηγήσει ο φόβος πριν καν ξεσπάσει ένας πόλεμος. Ουδείς βομβαρδισμός ή εγκληματική πράξη του εχθρού προκάλεσε αυτούς τους θανάτους τον Σεπτέμβριο του 1939. Πολλές από εκείνες τις δολοφονίες κατοικίδιων διαπράχτηκαν πριν καν ενσκήψουν οι ελλείψεις αγαθών και πολύ πριν από τους ανηλεείς βομβαρδισμούς της Λουφτβάφε.Ήταν μια τραγωδία προϊόν πανικού και όχι στο πεδίο της μάχης· αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος που θα σοκάρει τους αναγνώστες σήμερα: αποκαλύπτει πόσο γρήγορα οι απλοί άνθρωποι, υπό πίεση και τρόμο, μπορούν να διαπράξουν κάτι (όσο αποτρόπαιο κι’ αν είναι) που υπό κανονικές συνθήκες θα θεωρούσαν αδιανόητο! Τελικά Το μόνο πράγμα που πρέπει να φοβόμαστε είναι ο ίδιος ο φόβος...