Γιώργος Κωνσταντίνου: «Αν δεν δούλευα, θα είχα πεθάνει πριν 15-20 χρόνια»

Ο σπουδαίος ηθοποιός μίλησε για τη σχέση του με τους γονείς του, την οικονομική του κατάρρευση αλλά και τον εθισμό του με τον τζόγο

🕛 χρόνος ανάγνωσης: 4 λεπτά ┋ 🗣️ Ανοικτό για σχολιασμό

Ο Γιώργος Κωνσταντίνου στην εκπομπή «The 2Night Show»

Ο Γιώργος Κωνσταντίνου βρέθηκε καλεσμένος του Γρηγόρη Αρναούτογλου στο «The 2night Show» του ΑΝΤ1και μίλησε ανοιχτά για τη ζωή και την επαγγελματική του πορεία, τις δυσκολίες που αντιμετώπισε, τον εθισμό του στον τζόγο, τα οικονομικά προβλήματα, αλλά και τις ανθρώπινες σχέσεις που τον σημάδεψαν.

«Έφτασα στο σημείο να τρελαθώ»

Ο σπουδαίος ηθοποιός ανέφερε αρχικά: «Είμαι 91 ετών. Το περίεργο είναι για τον κόσμο που απορεί ότι στην ηλικία μου είμαι πάνω στη σκηνή. Πολλές φορές έχουμε προβλήματα υγείας και είναι περίεργο αλλά πηγαίνεις στο θέατρο και εξαφανίζονται όλα. Μέχρι να βγω στη σκηνή σκέφτομαι “Πώς θα βγάλω την παράσταση, δεν ξεκουράστηκα όλη μέρα”. Αλλά μόλις βγω έχουν χαθεί τα πάντα. Η επικοινωνία με τον κόσμο είναι μαγική. Αν δε δούλευα θα είχα πεθάνει πριν 15-20 χρόνια. Πολλοί συνάδελφοι “έφυγαν” νωρίς, στα 65-70 και ήταν και μεγάλοι πρωταγωνιστές».

Στη συνέχεια, μίλησε για την οικογένειά του και τις δύσκολες συνθήκες της παιδικής του ηλικίας: «Η μητέρα μου έφυγε νωρίς από τις κακουχίες, γιατί ήταν στα μπουλούκια με υγρασίες. Οι γονείς μου ήταν ηθοποιοί, ήταν η Βουγιουκλάκη και ο Παπαμιχαήλ της Αλεξάνδρειας. Είχα πάει μαζί τους δυο φορές στα μπουλούκια, κοιμόμασταν πάνω στα τσιμέντα, κρύο, υγρασίες, πείνα, όλα μαζεμένα. Κάπου τη χτύπησαν στην καρδιά κι έτσι την έχασα. Ο πατέρας μου όμως έζησε αρκετά. Ήταν ένας άνθρωπος, ο οποίος δεν έδινε σημασία για τίποτα, ούτε για εμένα. Μόλις γεννήθηκα, εξαφανίστηκε από τη ζωή μου. Υπήρχαν πολύ χειρότερα τότε για να σκεφτείς και να σου αφήσουν κατάλοιπα. Η Κατοχή, οι Γερμανοί μπήκαν στο σπίτι μου, πείνα».

Αναφερόμενος στη σχέση με τη μητέρα του, σημείωσε: «Η μάνα μου ήταν και πατέρας μου μαζί. Με εκείνη είχα ομφάλιο λώρο όλη μου τη ζωή. Όταν “έφυγε”, τα έβαψα μαύρα. Έκανα έξι μήνες να συνέλθω. Κάποια στιγμή είχα και έναν πατριό, άγιο άνθρωπο, που τον έλεγαν Παύλο. Ο πατέρας μου είχε σχέσεις με τη μάνα μου, μιλούσαν όπως και με τον Παύλο».

Ο Γιώργος Κωνσταντίνου μίλησε στη συνέχεια για την οικονομική καταστροφή που βίωσε: «Δεν μπορείς να κάνεις τον παραγωγό, αν δεν ξέρεις τι θα πει παραγωγή. Υπήρχε μια εποχή που τα μυαλά μας ήταν πάνω από το κεφάλι μας, δεν ήμασταν από την αρχή συγκεντρωμένοι. Επειδή είχα κάποιες ατυχίες με το θέατρο που έπαιζα σαν πρωταγωνιστής και με είχαν τορπιλίσει και βγάλει έξω από το θέατρο, το πήρα πεισματικά και είπα ότι θα κάνω μία μεγάλη δουλειά. Έφαγα το κεφάλι μου, διαλύθηκα οικονομικά τελείως. Έφτασα στο σημείο να τρελαθώ. Δεν ήξερα τι μου γίνεται. Εγώ με λίγα λεφτά ξεκίνησα μια δουλειά και ξαφνικά δεν έμπαινε κανείς μέσα. Είχαμε δουλέψει 40 άτομα. Πού πήγαινα; Εκεί είναι η βλακεία».

Για τη διαχείριση των χρημάτων του, ανέφερε: «Από τη δουλειά μου πληρώθηκα καλά αλλά η στέρηση, το ότι στερήθηκα πολλά πράγματα, με οδήγησε στον εύκολο τρόπο διαχείρισης οικονομικών. Τα “πέταγα” από τα παράθυρα. Εκεί ήταν η όλη ιστορία. Χάθηκαν όλα, ήταν εντελώς λάθος. Δε θα το ξαναέκανα ποτέ!».

Μιλώντας για τα πρώτα του βήματα στην υποκριτική, αποκάλυψε: «Πήγα στο Εθνικό Θέατρο και με έδιωξαν ως ατάλαντο. Μόλις με είδαν να παίζω όπως και σήμερα, με οδήγησαν έξω. Εγώ μετά πήγα στη σχολή του Κουν και την τελείωσα, εκεί μου μπήκε το μικρόβιο του θεάτρου. Ήταν μια σχολή σύγχρονη. Εγώ έπαιζα με φυσικότητα από ένστικτο, όπως στη ζωή. Αυτό είναι που δίδασκε ο Κουν. Μας έλεγε να αισθανόμαστε αυτό που παίζουμε, να βγαίνει από μέσα μας για να είναι αληθινό. Αλλιώς γινόταν έξαλλος. Εκεί μέσα μορφωθήκαμε. Ήμουν εγώ, ο Καζάκος, η Μάρθα Βούρτση. Μας έβαζε να παίζουμε και ως κομπάρσοι και εγώ με τον Καζάκο αλλάζαμε και τα σκηνικά και δεν πληρώναμε τη σχολή».

Τέλος, αναφέρθηκε εκ νέου στον εθισμό του στον τζόγο και στις ανθρώπινες σχέσεις που τον απογοήτευσαν: «Μπορεί ο εθισμός στον τζόγο να με οδήγησε στην απομόνωση, γιατί τα βράδια πήγαινα να παίξω. Αγαπούσα και αγαπώ τους ανθρώπους. Πολλά παιδιά που τα έκανα φίλους, κολλητούς, δεν μου φέρθηκαν καλά. Επειδή ήμουν ο πρωταγωνιστής, πήραν ένα θάρρος παραπάνω και είπαν “Αυτόν τον κάνουμε ό,τι θέλουμε” γιατί είμαι ένας άνθρωπος ήπιων τόνων. Εκμεταλλεύονταν αυτό το σημείο, γιατί τους έπαιρνα και τους έβαζα στην τηλεόραση και έκαναν πολύ άσχημα πράγματα. Φέρονταν άσχημα. Δεν υπήρχε καθόλου σεβασμός».