Τζόυς Ευείδη: «Μετά τα 40 οι γυναίκες δεν πολυχρειαζόμαστε - Στο θέατρο πρέπει να υπάρχει "δικτατορία"»

Η Τζόυς Ευείδη παραχώρησε συνέντευξη στην εκπομπή «Breakfast@Star» καταθέτοντας με ειλικρίνεια τις απόψεις της για το θέατρο, την τηλεόραση και το πέρασμα του χρόνου.

«Όσο πάμε γινόμαστε πιο συντηρητικοί, πιο ξενέρωτοι και πιο κρυόκωλοι»

Αναφερόμενη στις συνεργασίες της στον θεατρικό χώρο, η γνωστή ηθοποιός δήλωσε: «Δεν είναι όλες οι παραστάσεις και όλοι οι θίασοι αγγελικά πλασμένοι. Έχω ζήσει περίεργες στιγμές, προσπάθησα να κάνω ότι δεν τις πολυκαταλαβαίνω. Η δουλειά μας μάλλον δεν είναι δημοκρατική. Δεν πρέπει να υπάρχει δημοκρατία στο θέατρο. Πρέπει να υπάρχει δικτατορία. Ένας αποφασίζει, όχι η ομάδα».

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη στιγμή που είδε το όνομά της στον πίνακα επιτυχόντων της Σχολής του Εθνικό Θέατρο: «Τη μέρα που πήγα στην οδό Πειραιώς, στη σχολή του Εθνικού και είδα το όνομά μου στον κατάλογο ότι είχα περάσει. Αρχικά δεν ήθελα καν να γίνω ηθοποιός, ήθελα να κάνω θεωρητικά θεάτρου, αλλά ντάλα. Και τώρα που μιλάμε, δεν το πιστεύω ότι είμαι τόσα χρόνια σε αυτή τη δουλειά. Το θεωρώ μεγάλο επίτευγμα».

Για την τηλεοπτική της απουσία σχολίασε: «Αν ερχόντουσαν οι προτάσεις, θα δούλευα. Δεν σημαίνει ότι επειδή έχεις κάνει δέκα καλές δουλειές ή δουλεύεις στο Εθνικό ή στις Στέγες, μπορεί να μην περνάει πια η μπογιά σου, πολύ απλά. Να μη χρειάζεσαι στους ρόλους, έτσι κι αλλιώς οι γυναίκες μετά τα 40 δεν πολυχρειαζόμαστε, ούτε υπάρχουνε πολλοί ρόλοι να παίξουμε. Βασικά μετράς όσο είσαι γκόμενα, μετά ο Θεός και η ψυχή σου. Δεν θα έπαιρνα τηλέφωνο για να ζητήσω δουλειά. Δεν είναι ότι δεν θέλω, ντρέπομαι».

Αναφερόμενη στα remake, υπογράμμισε: «Ρίσκο είναι, αλλά γιατί όχι; Εμείς στο “Καφέ της Χαράς” περάσαμε πολύ ωραία στο remake πάντως. Μετά από τόσα χρόνια ήταν πολύ ωραία εμπειρία, πολύ συγκινητικό. Και μόνο που ζούσαμε όλοι, ήταν πολύ σπουδαίο».

Κλείνοντας, στάθηκε στη σειρά Οι Μεν και οι Δεν, την οποία χαρακτήρισε την πιο αγαπημένη της: «Είναι η πιο αγαπημένη μου, γιατί ήτανε τα roaring nineties, που λένε, που ήταν η εποχή της τρέλας. Ήταν η εποχή, ρε παιδί μου, που χαιρόσουνα χωρίς ενοχές, που γελούσες χωρίς ενοχές, που έλεγες χοντράδες στο φίλο σου και ο φίλος σου ξεραινότανε στα γέλια. Όσο πάμε γινόμαστε πιο συντηρητικοί, πιο ξενέρωτοι και, με συγχωρείς, και πιο κρυόκωλοι».

Διαβάστε ακόμη

«Μας κοροϊδεύουν μπροστά στα μάτια μας»: Στην Αθήνα τα πρώτα τρακτέρ - Είσοδος μόνο μετά από απολύμανση

Από την εγκατάλειψη στη μεταμόρφωση: Πώς θα είναι οι σταθμοί Λαρίσης και Πελοποννήσου - Όλο το σχέδιο

«Χωματερή» η Θεσσαλονίκη μετά την Τσικνοπέμπτη: 15,5 τόνοι περισσότερα απορρίμματα στους δρόμους

Κώστας Μακέδος για τα προβλήματα παχυσαρκίας: «Τώρα κατέληξα ακίνητος»