Ευδοκία Ρουμελιώτη: «Μετά τον θάνατο της μητέρας μου φοβόμουν ότι θα χάσω όποιον αγαπώ»

Η ηθοποιός μίλησε στην Άννα Δρούζα και τα Μαθήματα Ζωής του OPEN, με συγκλονιστική ειλικρίνεια για το άγχος, την απώλεια, την ψυχοθεραπεία, το αυτοάνοσο και τη μεγάλη προσπάθεια να μάθει να ζει τις στιγμές

Δεν είναι όλες οι ηρωίδες γραμμένες από θεατρικούς συγγραφείς. Κάποιες γυναίκες γράφουν μόνες τους τον ρόλο τους πάνω στις απώλειες, στους φόβους, στα τραύματα και στις αλήθειες που δεν είναι πάντα εύκολο να ειπωθούν.

Η Ευδοκία Ρουμελιώτη είναι μία από αυτές. Για χρόνια τη γνωρίσαμε μέσα από το θέατρο και την τηλεόραση. Όμως, σε μια βαθιά προσωπική εξομολόγηση, η ηθοποιός μίλησε όχι για έναν ρόλο, αλλά για τη δική της ζωή: το άγχος που την ακολουθούσε καθημερινά, την απώλεια της μητέρας της, τον φόβο του θανάτου, την ψυχοθεραπεία και το αυτοάνοσο που τη βοήθησε, όπως λέει, να καταλάβει ότι έπρεπε να αλλάξει τρόπο ζωής.

Με λόγια απλά, καθαρά και συγκινητικά, περιέγραψε μια διαδρομή που ξεκινά από την παιδική ηλικία, περνά μέσα από την απώλεια και το τραύμα, και φτάνει στη σημερινή της προσπάθεια να αγαπήσει περισσότερο τον εαυτό της και να επιτρέψει στη χαρά να μπει ξανά στη ζωή της.

«Δεν ήμουν χαρούμενη μέσα μου – Με άγχωνε η επόμενη μέρα»

Η Ευδοκία Ρουμελιώτη περιέγραψε πως, ενώ εξωτερικά η ζωή της μπορούσε να μοιάζει τακτοποιημένη, μέσα της δεν ένιωθε καλά.

Όπως είπε, είχε δουλειά, οικογένεια, μια όμορφη σχέση, όμως κάτι μέσα της δεν της επέτρεπε να χαρεί. Ακόμη και πράγματα που ήθελε πολύ, όπως μια επαγγελματική συνάντηση ή μια νέα δουλειά, της δημιουργούσαν έντονο άγχος.

«Έβλεπα ότι όχι μόνο δεν ήμουν χαρούμενη μέσα μου, αλλά με άγχωνε πάρα πολύ η επόμενη μέρα», ανέφερε.

Η ηθοποιός εξήγησε πως το άγχος είχε γίνει κομμάτι της καθημερινότητάς της. Ξυπνούσε με άγχος, βράδιαζε με άγχος και ζούσε διαρκώς με την αίσθηση ότι κάτι κακό μπορεί να συμβεί.

«Για όλα υπήρχε ένα διάχυτο άγχος», είπε, περιγράφοντας μια κατάσταση που σταδιακά την εξαντλούσε και της έφερνε θλίψη.

Τα παιδικά χρόνια και η ευθύνη που δεν της αναλογούσε

Μιλώντας για την παιδική της ηλικία, η Ευδοκία Ρουμελιώτη αναφέρθηκε στο διαζύγιο των γονιών της και στη σχέση με τη μητέρα της και τον δεύτερο σύζυγο της μητέρας της, τον άνθρωπο που, όπως είπε, υπήρξε ουσιαστικά πατέρας της.

«Γονιός δεν είναι αυτός που σε γεννάει. Γονιός είναι αυτός που σε μεγαλώνει», είπε χαρακτηριστικά.

Η ηθοποιός περιέγραψε, επίσης, τη δυνατή αλλά και εξαρτητική σχέση που είχε με τη μητέρα της. Μια σχέση μεγάλης αγάπης, αλλά και μεγάλης ευθύνης.

Όπως εξήγησε, από μικρή ένιωθε ότι έπρεπε να «μαζεύεται», να μη φορτώνει τη μητέρα της, να αντέχει και να σκέφτεται τους άλλους. Με τα χρόνια και μέσα από την ψυχοθεραπεία κατάλαβε ότι είχε φορτωθεί βάρη που δεν της αναλογούσαν.

«Είχα φορτωθεί με αυτή την ευθύνη και τώρα, στα 48 μου και μετά από 10 χρόνια ψυχοθεραπείας, κατάλαβα ότι δεν έπρεπε να τη φορτωθώ», ανέφερε.

Η απώλεια της μητέρας της και ο φόβος του θανάτου

Η στιγμή που άλλαξε βίαια τη ζωή της ήταν ο ξαφνικός θάνατος της μητέρας της. Η Ευδοκία Ρουμελιώτη περιέγραψε την απώλεια ως ένα τραύμα που την κλόνισε βαθιά.

«Δεν έχασα τη μαμά μου. Ήταν σαν να έχασα το παιδί μου, την αδερφή μου, την κολλητή μου, τη μάνα μου», είπε.

Όπως εξομολογήθηκε, μετά τον θάνατο της μητέρας της, το ήδη υπάρχον άγχος έγινε πολλαπλάσιο. Εμφανίστηκε ένας έντονος φόβος θανάτου, η αγωνία ότι μπορεί ανά πάσα στιγμή να χάσει οποιονδήποτε αγαπά.

«Έπαθα τον φόβο του θανάτου. Ότι αυτό μπορεί να συμβεί σε όποιον αγαπώ, σε οποιαδήποτε στιγμή», είπε.

Αν ο αδερφός της δεν σήκωνε το τηλέφωνο επειδή ήταν στη δουλειά, εκείνη σκεφτόταν ότι μπορεί να έχει πεθάνει. Η απώλεια είχε εγκαταστήσει μέσα της την αίσθηση ότι τίποτα δεν είναι ασφαλές.

Το άγχος που χτύπησε στο σώμα

Το άγχος, όπως περιέγραψε, δεν έμεινε μόνο στην ψυχή. Πέρασε και στο σώμα της.

Η Ευδοκία Ρουμελιώτη ανέφερε πως άρχισε να βγάζει εξανθήματα, να ξεχνάει πολύ και να δυσκολεύεται ακόμη και στην αποστήθιση, κάτι που για την ίδια, ως ηθοποιό, ήταν μέχρι τότε πολύ εύκολο.

«Κάποια στιγμή έλεγα ότι δεν μπορώ να κάνω πια το επάγγελμα του ηθοποιού, γιατί δεν μπορούσα να μάθω λόγια», είπε.

Η ίδια, που είχε φωτογραφική μνήμη και μεγάλη ευκολία στο να αποστηθίζει κείμενα, ξαφνικά ένιωσε ότι αυτή η ικανότητα χανόταν κάτω από το βάρος του στρες.

Η ψυχοθεραπεία ως το μεγαλύτερο δώρο στον εαυτό της

Μετά την απώλεια της μητέρας της, η Ευδοκία Ρουμελιώτη ξανάρχισε ψυχοθεραπεία. Όπως είπε, τα πρώτα τρία χρόνια ήταν πάρα πολύ δύσκολα, όμως δεν σταμάτησε.

Αρχικά δούλεψε πάνω στο πένθος. Στη συνέχεια μπήκε σε βαθύτερα θέματα, ανακαλύπτοντας ότι κουβαλούσε πράγματα που δεν ήταν δικά της.

«Το μεγαλύτερο δώρο που έχω κάνει στον εαυτό μου είναι ότι δεν τα παράτησα», ανέφερε.

Η ηθοποιός τόνισε ότι, κατά τη γνώμη της, όποιος αγαπά τον εαυτό του και τους ανθρώπους του οφείλει να κάνει ψυχοθεραπεία και να ψάξει λίγο πιο βαθιά τι συμβαίνει μέσα του.

«Έχω ευθύνη απέναντι στο παιδί μου, αλλά πρώτα απ’ όλα απέναντι στον εαυτό μου. Αν δεν είμαι καλά, θα κάνω αντιστοίχως δυστυχισμένο και το παιδί μου», είπε.

Το αυτοάνοσο και η ρευματοειδής αρθρίτιδα

Η Ευδοκία Ρουμελιώτη μίλησε και για το αυτοάνοσο που εμφανίστηκε στη ζωή της, τη ρευματοειδή αρθρίτιδα, εξηγώντας πως πριν ακόμη πάει στον γιατρό είχε καταλάβει ότι κάτι συμβαίνει.

Όταν ο γιατρός τής είπε ότι έχει κάτι σοβαρό που θα της αλλάξει τη ζωή και ότι πρέπει και η ίδια να αλλάξει τη ζωή της για να μη την αλλάξει η ασθένεια, εκείνη σοκαρίστηκε.

Η ίδια περιέγραψε το αυτοάνοσο σχεδόν σαν ένα καμπανάκι του σώματος. Όταν η ψυχή δεν μπορεί να αναγνωρίσει την πίεση, το σώμα έρχεται να μιλήσει.

«Αφού δεν το καταλαβαίνεις στην ψυχή σου, θα το καταλάβεις στο σώμα σου», είπε χαρακτηριστικά.

Η ρευματοειδής αρθρίτιδα, όπως ανέφερε, της έχει αλλάξει την καθημερινότητα. Ο πόνος στις αρθρώσεις και η ανάγκη για κίνηση και γυμναστική έγιναν πλέον μέρος της ζωής της, καθώς η ακινησία μπορεί να επιδεινώσει την κατάσταση.

«Τα έχω καταφέρει καλά»

Σήμερα, η Ευδοκία Ρουμελιώτη προσπαθεί να μιλά στον εαυτό της με περισσότερη αγάπη και συμπόνια.

Όταν ρωτήθηκε τι λέει πια στην Ευδοκία, απάντησε: «Τα έχω καταφέρει καλά».

Είναι μια φράση που, όπως παραδέχτηκε, δεν έλεγε παλαιότερα στον εαυτό της. Για χρόνια υπήρχαν ενοχές, πίεση και ένας εσωτερικός διάλογος που δεν της επέτρεπε να αναγνωρίσει τη διαδρομή της.

Πλέον, το νόημα της ζωής για εκείνη βρίσκεται στα απλά πράγματα. Στο να ζει τις στιγμές. Στη βόλτα με τον σκύλο. Στη συνάντηση με τον άντρα της μετά τη δουλειά. Στα μικρά καθημερινά που κάποτε τα έβλεπε ως αγγαρεία και τώρα προσπαθεί να τα αναγνωρίζει ως χαρά.

«Η χαρά μας και η ευτυχία μας είναι απλά πράγματα», είπε.

«Να ζούμε τις στιγμές»

Η Ευδοκία Ρουμελιώτη παραδέχτηκε ότι ακόμη πολεμά με την ανάγκη να ελέγχει τα πάντα. Όμως πλέον έχει μάθει να κάνει παύση, να παίρνει βαθιά ανάσα, να μετρά μέχρι το δέκα και να λέει στον εαυτό της ότι όλα θα πάνε καλά.

Γιατί, όπως είπε και η ίδια, μέσα από τέτοιες κουβέντες νιώθει πιο χρήσιμη για το επάγγελμα που κάνει: όχι επειδή εμφανίζεται στην τηλεόραση ως εικόνα, αλλά επειδή μπορεί να μιλήσει μέσα από την αλήθεια της.

Διαβάστε ακόμη

Σε πύρινο κλοιό η Ευρώπη: Καταρρέουν οι υποδομές από τον ιστορικό καύσωνα - «Φωτιά» στις τιμές του ρεύματος

Τρόμος από συμμορίες ανηλίκων στο Περιστέρι: Κυκλοφορούν με μαχαίρια και σιδερογροθιές

Ακραίο: Ανήσυχοι οι επιστήμονες μετά από δύο διαδοχικές πυρκαγιές στη Γροιλανδία

Μεγάλη διαρροή στη Meta: Άφησε εκτεθειμένες μέχρι και τις ιδιωτικές συνομιλίες των υπαλλήλων της