Διλήμματα

Έλαβα μια πονεµένη επιστολή, µε το εξής περιεχόµενο: «Αγαπητά “Καρτερικά”. Είµαι µέσης ηλικίας, λίγο παχουλός, αλλά πολύ δραστήριος. Μου αρέσουν τα τζάκετ και µαζεύω στρατιωτικές στολές. Πριν από µερικά χρόνια παντρεύτηκα την Χ-ουσία. Στο µεταξύ, όµως, γνώρισα και µία άλλη κυρία, που λέγεται ∆όξα. Την Χ-ουσία την αγαπώ, αλλά και η ∆όξα έχει “κοκό”.

Το πρόβληµα είναι ότι, σε µια στιγµή αδυναµίας, υποσχέθηκα στη ∆όξα ότι θα χωρίσω την Χ-ουσία και θα παντρευτώ εκείνην. Έκτοτε η ζωή µου έχει γίνει µαρτύριο, διότι συνεχώς η ∆όξα µε ρωτάει πότε θα φύγω από την Χ-ουσία και θα πάω να ζήσω µαζί της. Επιπλέον, το έµαθαν και κάτι φίλες της, που το εξοµολογήθηκαν λίαν εµπιστευτικώς σε άλλες φίλες τους, και εκείνες έσπευσαν να το εκµυστηρευτούν υπό άκρα εχεµύθεια σε κάτι φίλες της Χ-ουσίας.

Οπότε µια µέρα, γυρίζοντας στο σπίτι, η Χ-ουσία µε περίµενε δίπλα στην πόρτα µε ξινό ύφος και µε ρώτησε: «Πού ήσουν, Come;». «Στο γραφείο» είπα εγώ δήθεν αδιάφορα. «Και γιατί δεν απαντούσες στο τηλέφωνο;».

«Ηµουν σε συνεδρίαση» ψέλλισα εγώ. «Και γιατί η ασφάλεια είπε ότι δεν ήσουν στο κτίριο όταν τηλεφώνησα και είπα ότι δήθεν το σπίτι µας είχε πιάσει φωτιά;». «∆ιότι είναι ανόητοι» διαµαρτυρήθηκα, αλλά κατάλαβα ότι την είχα βάψει. Η σύζυγός µου µου ανακοίνωσε ότι τα ήξερε όλα και µε ρώτησε τι σκόπευα να κάνω. Το ίδιο µε ρώτησε και ο αγαπηµένος αδελφός µου, ο Αλέξης, που δεν θέλει να ακούσει για διαζύγιο. Ούτε, φυσικά, και η πιστή µου σύζυγος. Έλα, όµως, που µε πιέζει η ∆όξα να χωρίσω και να την πάρω, διότι την εξέθεσα. Είµαι σε απόγνωση. Τη ∆όξα ή την οικογένεια; ∆εν γίνεται να τις παντρευτώ και τις δύο; Παρακαλώ, συµβουλέψτε µε. Υπογραφή: Come Enosh»

Διαβάστε ακόμη

Στάχτη και αποκαΐδια δεκάδες χιλιάδες στρέμματα στη Βοιωτία - Εικόνες απόλυτης καταστροφής στο Πόρτο Γερμενό

Φωτιά στην Πάστρα Κεφαλονιάς: Εκκενώθηκαν οικισμοί - Ανησυχητικές εικόνες από το μέτωπο

Πώς η Θέουτα έγινε «θείο δώρο» για την ισπανική και ευρωπαϊκή Ακροδεξιά - Η κανονικοποίηση της ακραίας γλώσσας

«Φτιάξτε ατομικές βόμβες πριν προλάβουν οι Γερμανοί» - Η αγωνιώδης επιστολή του Αϊνστάιν προς τον Ρούσβελτ το 1939