Όταν τα πρόβατα δεν έχουν ποιμένες πάνε σε βασιλικές κηδείες. Και οι λύκοι χορταίνουν

Μια βασιλική κηδεία, μια περίεργη διαδήλωση, κοπάδια, λύκοι και ελλειμματικοί ταγοί. Τι άλλο;
Δεν απαιτούνται υπεράνθρωπες ικανότητες για να αφουγκραστεί κάποιος τα ηχητικά κύματα υψηλής συχνότητας που εκπέμπουν οι άνθρωποι των καιρών μας: κραυγάζουν απελπισμένα με τον τρόπο τους!
Δεν ανήκουμε στο ζωικό βασίλειο εκείνο, που το διαφορετικό εύρος ακοής πολλών εκπροσώπων του πιάνει τις υψηλές συχνότητες, όμως επιβάλεται να ακούσουμε!

Την Τρίτη που μας πέρασε, πριν ο ήλιος χαράξει, εκατοντάδες άνθρωποι – χιλιάδες αν σας ικανοποιεί – στάθηκαν καρτερικά και με σεμνότητα και με κάποια προσποιητή συγκίνηση στη σειρά τους, περιμένοντας να αποτίσουν τον ίστατο φόρο τιμής, σε ποιον; Στον άνθρωπο που ήταν πριν από σχεδόν 50 χρόνια βασιλιάς!
Και λίγες ώρες πριν (λίγες ώρες μετά, δεν έχει σημασία) 100 νέοι – 500 αν σας ικανοποιεί – έκαναν πορεία συμπαράστασης, εκεί στους ίδιους δρόμους του κέντρου της Αθήνας, για ποιον; Για έναν τυχάρπαστο βιαστή, προαγωγό, με έντονη παραβατική δραστηριότητα, που κρατείται στις ρουμανικές φυλακές!

Από τη μια, τα πλήθη των επιλησμόνων που ανέμισαν για λίγες ώρες αναπαλαιωμένες σημαίες οξειδωμένων ιδεοληψιών.

Κι από την άλλη νέοι, που βράζουν από αγαλλίαση και «πάθη»… Και οι δυο ομάδες δεκτές και επ’ ουδενί κατακριτέες!
Κραυγάζουν οι άνθρωποι: «Πνιγόμαστε, αναζητούμε σανίδες σωτηρίας»!

Όταν γύρω μας οι τιποτένιοι τιποτίζουν, προσφέρουν το πρόσχημα σε κάποιους - (ανόητους, απαίδευτους, αλαφροΐσκιωτους) σαπρόφυτα των ακραίων καθεστώτων να αμφισβητούν την δημοκρατία.
Όταν ακούς από χασκογελώντες πολιτικούς να σε διαβεβαιώνουν πως «όλα πάνε καλά», κάτι δεν πάει καθόλου καλά..

Κι εκεί έρχεται η κραυγαλέα απουσία ταγών - αρχόντων με κύρος, αψεγάδιαστων, σε αρπάζει από το νου που αναζητεί διαφυγή και καταφύγιο και σε οδηγεί δακρυσμένο στο Τατόι ή οργισμένο στο πλευρό κακοποιών στοιχείων…

«Ισχύς μας η αμνησία του λαού», είπε με βασιλική προφορά ο «διάδοχος» Παύλος ή κάτι τέτοιο εννοούσε; Κι αν δεν το είπε, αυτή είναι η ακατάβλητη ισχύς των κρατούντων: η αμνησία των υποτακτικών!
Η αμνησία των Ρώσων - μην το ξεχνάμε κι αυτό - αγιοποίησε τους φονιάδες του λαού Ρομανόφ…
Και πλάι σε όλα αυτά, η αδιαφορία των πολιτικών, που αφήνει τη σκέψη των υγιώς σκεπτόμενων, αλίκτυπο στην ακτή της μωρο-νοσταλγίας, που κάποιοι ονομάζουν «επανάσταση»… Και έτσι φθάσαμε εδώ, όπου οι διαγουμιστές εξιλεώνονται κι οι βιαστές εξωραΐζονται!

Κι αν οι χίλιοι, δυο χιλιάδες, πέντε χιλιάδες άνθρωποι, που λησμόνησαν ή ποτέ δεν άκουσαν για διχασμούς, προδοσίες, αποστασίες, δικτατορίες, που κόστισαν άπειρο πόνο, αίμα και χρήμα στον λαό, δεν φέρουν ευθύνη…
Κι αν μια χούφτα νέων διαδήλωσαν: «FreeTopG», αφήνοντας στην άκρη το ποιόν του ανδρός και απαιτούσαν την απελευθέρωση, ούτε εκείνοι φταίνε!

Οι δάσκαλοι ευθύνονται που δεν φρόντισαν να διδάξουν σωστά και οι πολιτικοί που δεν παραδειγμάτισαν ακόμα σωστότερα. Ας μην εθελοτυφλούμε, δύναμη της αγέλης είναι ο λύκος και δύναμη του λύκου η αγέλη… Κι όσο υπάρχουν πρόβατα χωρίς κραταιούς ποιμένες, οι λύκοι θα ορίζουν τις τύχες των κοπαδιών…