Αποχή και ?ηµοκρατία

Εάν το λευκό στις εκλογές εκφράζει µια θέση και αποτυπώνεται στο αποτέλεσµα, δεν ισχύει καθόλου το ίδιο για την αποχή. Το ζήτηµα έγκειται στην ενεργητική αποχή, δηλαδή όχι σε προβλήµατα σχετικά µε την ενηµέρωση των εκλογικών καταλόγων. Οσο µεγαλύτερη η αποχή τόσο βαραίνει η σηµασία αυτών που ψηφίζουν. Ενώ κανονικά οι πολίτες πρέπει να ενασκούν το δικαίωµά τους για λόγους ισονοµίας.

Βέβαια, στην αποχή συµπεριλαµβάνεται και µια ανοιχτή πληγή του συστήµατος που ακόµη στη χώρα µας δεν έχει γιατρευτεί. Πρόκειται για την ψήφο των αποδήµων, των ξενιτεµένων Ελλήνων πολιτών ή όποιων στερούνται το δικαίωµα της ψήφου επειδή «λείπουν». Καθώς δεν έχει θεσπιστεί µήτε καν η επιστολική ψήφος, το πρόβληµα χρονίζει.

Βέβαια, καθώς η αποχή ενίοτε χρησιµοποιείται ως κοµµατικό όπλο, υπήρξαν και θα υπάρξουν περιπτώσεις όπου ο «αποχίτης» δηλώνει φωναχτά έντονη διαφωνία για την πολιτική ζωή της χώρας. Πολλοί τη βρίσκουν ως διέξοδο για να µην ψηφίσουν «το µικρότερο κακό», όταν δεν τους καλύπτει πλήρως ένα κόµµα. Είναι ζήτηµα κοινωνικής συνείδησης µια οργανωµένη καταγγελία της αποχής.

Στις εθνικές εκλογές και ένα 10% να πάει να ψηφίσει, κυβέρνηση θα βγει... Το ζήτηµα είναι τι κύρος και τι δύναµη θα έχει και εντός της χώρας, αλλά κυρίως απέναντι στους ξένους… Φαντάζεστε ο Ελληνας πρωθυπουργός να έχει βγει από την προσέλευση στις κάλπες ούτε των µισών ψηφοφόρων, τη στιγµή που ο γείτονας συνοµιλητής και απρόβλεπτος Ερντογάν βγαίνει από το 85%;

Γι’ αυτό η προσέλευση στην κάλπη είναι κάτι παραπάνω από έκφραση γνώµης, άποψης, δικαιώµατος. Είναι δηµοκρατικό και εθνικό καθήκον.

Διαβάστε ακόμη

«Οι Ιλλουμινάτι άλλαξαν το μωρό στο μαιευτήριο»: Ο εξωφρενικός ισχυρισμός από τους γονείς στην Κυψέλη

Ασπίδα του Αχιλλέα: Εκνευρισμός στην Τουρκία για την αμυντική συμφωνία Ελλάδας και Ισραήλ - «Είναι επικίνδυνη»

Ανθρώπινη εφευρετικότητα εναντίον ΑΙ: Σχεδιάστηκε μπλούζα που σε κάνει... αόρατο στις «έξυπνες» κάμερες

Νταϊάνα: 29 χρόνια μετά, γιατί η «πριγκίπισσα του λαού» δεν έφυγε ποτέ πραγματικά