Όταν λένε στον Πεπ Γκουαρδιόλα να σωπάσει εκείνος μιλά πιο δυνατά...

Ο Καταλανός τεχνικός αρνείται να κάνει μόνο τον προπονητή όταν μπροστά στα μάτια του χάνονται ανθρώπινες ζωές

🕛 χρόνος ανάγνωσης: 9 λεπτά ┋

Ο Πεπ Γκουαρδιόλα μοιάζει πλήρως αφοσιωμένος στο ποδόσφαιρο. Δεν είναι λίγες οι φορές που δείχνει χαμένος στις σκέψεις του και στην... ιδιοφυΐα του.

Κι όμως δεν είναι ο άνθρωπος που κρύβεται όταν η συζήτηση ξεφεύγει από τις τέσσερις γραμμές του γηπέδου. Αντιθέτως, εδώ και χρόνια επιλέγει συνειδητά να μιλά για όσα τον αφορούν ως πολίτη και ως άνθρωπο. Ακόμη κι αν αυτό τον φέρνει στο επίκεντρο αντιπαραθέσεων. Η πρόσφατη δημόσια τοποθέτησή του για τις απώλειες αμάχων στη Γάζα, την Ουκρανία και το Σουδάν ή για όσα συμβαίνουν στις ΗΠΑ με την ICE, δεν αποτέλεσε εξαίρεση· αποτέλεσε συνέχεια μιας στάσης ζωής...

«Γιατί να μην λέω αυτό που νιώθω»

Με καθαρό λόγο, χωρίς επιθετικότητα και με προτεραιότητα στον άνθρωπο, ο Καταλανός τεχνικός υπερασπίστηκε το δικαίωμά του να εκφράζεται. «Δεν είπα κάτι ιδιαίτερο. Γιατί να μη λέω αυτό που νιώθω; Επειδή είμαι προπονητής;» τόνισε, επιμένοντας ότι δεν ιεραρχεί ανθρώπινες ζωές με βάση σύνορα ή ταυτότητες. Για εκείνον, η καταδίκη αφορά κάθε θάνατο αθώων, όπου κι αν συμβαίνει. Όχι «αυτόν περισσότερο από τον άλλον». Μια θέση που, στα μάτια του, δεν είναι πολιτική αλλά βαθιά ανθρώπινη.

Συγκεκριμένα, ερωτηθείς στη συνέντευξη Τύπου του αγώνα της Μάντσεστερ Σίτι με τη Νιούκαστλ για τον λόγο που επιλέγει να μιλά δημόσια για ανθρωπιστικά ζητήματα, ο Πεπ Γκουαρδιόλα ήταν χειμαρρώδης: «Η γενοκτονία στην Παλαιστίνη, αυτό που συνέβη στην Ουκρανία, αυτό που συνέβη στη Ρωσία, αυτό που συμβαίνει σε όλο τον κόσμο, στο Σουδάν και παντού. Αυτό που συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας... Θέλετε να το δείτε; Είναι πρόβλημά μας ως ανθρώπων, είναι δικό μας πρόβλημα, όχι δικό τους.

Υπάρχει κανείς εδώ, και το λέω ειλικρινά, το εκτιμώ, γιατί στα δέκα χρόνια ή έστω στα τελευταία δύο χρόνια, είναι η πρώτη φορά που ένας δημοσιογράφος με ρωτά γι’ αυτό. Μοιάζει σαν να μην επιτρέπεται να το κάνεις λόγω της δουλειάς σου, δεν ξέρω. Αλλά υπάρχει κάποιος που βλέπει τις εικόνες που συμβαίνουν σε όλο τον κόσμο, ακούει τα λόγια που λέγονται σε όλο τον κόσμο, και δεν τον επηρεάζουν; Εδώ δεν είναι ζήτημα του ποιος έχει δίκιο ή άδικο.

«Όταν σκοτώνονται άνθρωποι με πονάει»

Κάθε πολιτικός, δεξιός ή αριστερός, ακροδεξιός ή αριστερός, φυσικά, ο καθένας έχει τις ιδέες του και μπορεί να τις έχει. Αλλά υπάρχει κάποιος εδώ που δεν τον επηρεάζει αυτό που συμβαίνει κάθε μέρα; Σήμερα το βλέπουμε. Παλιά δεν το βλέπαμε. Σήμερα το βλέπουμε. Δεν είναι κάτι καινούργιο. Με πονάει. Εμένα με πονάει. Αν ήταν η αντίθετη πλευρά, πάλι θα με πονούσε. Αν συνέβαινε σε άλλη χώρα, με πονάει. Δεν έχει να κάνει με τη θέση. Οπότε κάθε επιχείρημα, συγγνώμη, αυτό είναι το συναίσθημά μου, μπορείτε να το συζητήσετε, αλλά όταν σκοτώνονται ολοκληρωτικά χιλιάδες αθώοι άνθρωποι, με πονάει.

Δεν είναι πιο περίπλοκο από αυτό. Τίποτα περισσότερο. Έχω πολλούς ανθρώπους, φίλους από πάρα πολλές χώρες, πολλούς φίλους. Αλλά όταν έχεις μια ιδέα και για να την υπερασπιστείς πρέπει να σκοτώσεις χιλιάδες, χιλιάδες αθώους ανθρώπους, λυπάμαι, εγώ στέκομαι απέναντι. Πάντα θα στέκομαι εκεί. Πάντα.

Δεν μπορώ να φανταστώ, κανείς, κανένας άνθρωπος να μην το νιώθει αυτό. Όταν βλέπεις κάθε μέρα τις εικόνες, τους πατέρες, τις μητέρες, τα παιδιά, με όσα τους συμβαίνουν, να καταστρέφονται οι ζωές τους, και οι άνθρωποι να μην νιώθουν ούτε λίγο συνδεδεμένοι. Λυπάμαι, εγώ δεν μπορώ να μην το νιώθω. Και δεν μιλάω μόνο γι’ αυτή την κατάσταση της γενοκτονίας στην Παλαιστίνη. Όποια κι αν είναι η υπόθεση που μπορεί να τοποθετηθεί καλύτερα στην ανθρωπιά. Για πολλά χρόνια φορούσα το “Open Arms”, σωστά;

Pep Guardiola wore an Open Arms hoodie during Arsenal vs. Manchester City.

The nonprofit organization works to help refugees stranded in international waters who try to reach Europe by sea. pic.twitter.com/hEv1F50G6g
— B/R Football (@brfootball) February 22, 2021

«Σώστε τους»

Οι άνθρωποι που πηγαίνουν στη Μεσόγειο, που φεύγουν από τις χώρες τους λόγω πολέμων, άνθρωποι που αναγκάζονται να φύγουν από την πατρίδα τους, να μπουν στη θάλασσα, και κάποιοι να πηγαίνουν εκεί για να τους διασώσουν. Μην ρωτάτε αν είναι σωστό ή λάθος... Σώστε τους! Έχει να κάνει με τους ανθρώπους.

Μετά μπορούμε να συμφωνήσουμε ή να διαφωνήσουμε, να ασκήσουμε κριτική στη μία ή στην άλλη θέση. Όλοι έχουν δικαίωμα στη γνώμη τους. Αλλά όταν οι άνθρωποι πεθαίνουν, πρέπει να τους βοηθήσεις. Το να είσαι ζωντανός, το να προστατεύεις τη ζωή, είναι το μόνο πράγμα που έχουμε. Και αυτό δεν συμβαίνει μόνο σε αυτό το σημείο του κόσμου, αλλά παντού, σε κάθε μέρος του κόσμου. Αυτό που συμβαίνει τώρα, ακόμη και τώρα, με όλη την τεχνολογία, με όλη την πρόοδο που έχουμε, η ανθρωπότητα είναι καλύτερη από ποτέ σε δυνατότητες. Μπορούμε να φτάσουμε στο φεγγάρι, μπορούμε να κάνουμε τα πάντα. Κι όμως, ακόμα και σήμερα, σκοτώνουμε ο ένας τον άλλον. Γιατί; Για ποιο λόγο;

Όταν λοιπόν βλέπω αυτές τις εικόνες, λυπάμαι, με πονάει. Με πονάει. Γι’ αυτό, σε κάθε θέση όπου μπορώ να βοηθήσω, μιλώντας, για να γίνουμε μια καλύτερη κοινωνία, δεν θέλω να αλλάξω τίποτα άλλο. Αλλά αυτό είναι σωστό: θα είμαι εκεί, όλη την ώρα. Για τα παιδιά μου, για την οικογένειά μου, για εσάς, για όλους σας, για τις οικογένειές σας, για τα παιδιά, για την οικογένεια, για τους παίκτες μου, για όλο το επιτελείο.

«Κοιτάξτε τι συνέβη στις ΗΠΑ»

Και ο καθένας κάνει ό,τι μπορεί, στη δουλειά του, στη ζωή του, όσο καλύτερα μπορεί. Και την αδικία, από τη δική μου οπτική, την αδικία πρέπει να τη λες. Πρέπει να μιλάς. Αλλιώς, η αδικία συνεχίζει και συνεχίζει.

Κοιτάξτε τι συνέβη στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, με τη Ρενέ Γκουντ και τον Άλεξ Πρέτι. Σκοτώθηκαν. Φανταστείτε, όπως στο NHS, πέντε-έξι άνθρωποι γύρω του, βγαίνει στο γρασίδι και δέχεται δέκα πυροβολισμούς. Πείτε μου πώς μπορεί κάποιος να το υπερασπιστεί αυτό. Αν κάποιος κάνει κάτι λάθος, εντάξει, να πάει στο δικαστήριο, να δικαστεί, να πάει φυλακή.

Αυτό συμβαίνει στη σύγχρονη κοινωνία. Δεν υπάρχει τέλεια κοινωνία. Κανείς δεν είναι τέλειος. Ούτε εγώ. Οι κοινωνίες δεν είναι τέλειες. Πρέπει να δουλεύουμε για να γίνουν καλύτερες. Μια γυναίκα που στέκεται εκεί, που υπερασπίζεται κάτι, περικυκλώνεται και σκοτώνεται γι’ αυτό. Ποιος μπορεί να το υπερασπιστεί; Δεν ξέρω. Εγώ θα στέκομαι πάντα απέναντι σε αυτό».

Manchester City manager Pep Guardiola said it is 'clear' that there is a genocide in Palestine.

He went on to say that seeing images from Sudan, Palestine and Ukraine 'hurts' him.https://t.co/Nzi5VvRBJH pic.twitter.com/88KsLRLDtE
— Sky News (@SkyNews) February 4, 2026

«Να επικεντρωθεί στο ποδόσφαιρο»

Η αντίδραση ήρθε άμεσα από διάφορες πλευρές. Εκπρόσωποι της εβραϊκής κοινότητας στο Μάντσεστερ τον κάλεσαν να «επικεντρωθεί στο ποδόσφαιρο», υποστηρίζοντας ότι οι δηλώσεις του -έστω και αν παρουσιάζονται ως ανθρωπιστικές- τροφοδοτούν εντάσεις και παραγνωρίζουν τη βία που έχει δεχθεί και η δική τους κοινότητα. Το μήνυμα ήταν σαφές: ο ρόλος ενός προπονητή, ειδικά ενός τόσο προβεβλημένου, δεν είναι να παρεμβαίνει στα διεθνή ζητήματα. Όπως ακριβώς... συμβούλευαν -κι ακόμη το κάνουν κάποιοι- στο NBA και στα άλλα πρωταθλήματα των ΗΠΑ τους αθλητές να «σκάσουν και να παίζουν» διότι αυτή είναι η δουλειά τους αντί να παίρνουν θέση σε μη αθλητικά ζητήματα.

Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται και ο πυρήνας της σύγκρουσης. Μπορεί ένας άνθρωπος με δημόσιο βήμα να περιορίζεται αυστηρά στο επαγγελματικό του αντικείμενο; Ή, αντίθετα, έχει ευθύνη να μιλά όταν βλέπει αδικία; Ο Γκουαρδιόλα επιλέγει ξεκάθαρα το δεύτερο. Όχι ως ακτιβιστής με κομματική ατζέντα, αλλά ως πολίτης που θεωρεί ότι η σιωπή είναι συνενοχή. «Αυτό που συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας είναι πρόβλημα όλων μας ως ανθρώπων», είπε, συνοψίζοντας μια φιλοσοφία που ξεπερνά το αποτέλεσμα ενός αγώνα.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο προπονητής της Μάντσεστερ Σίτι μιλά για θέματα πέρα από το παιχνίδι. Από τη Βαρκελώνη μέχρι το Μάντσεστερ, από την Καταλονία μέχρι τις παγκόσμιες συγκρούσεις, ο Γκουαρδιόλα έχει συμβιβαστεί με το ότι ο δημόσιος λόγος έχει κόστος. Το αποδέχεται, όμως, χωρίς να κάνει πίσω. Γιατί, όπως υπονοεί, αν ακόμη και όσοι έχουν φωνή -πόσο μάλλον ισχυρές προσωπικότητες και με επιρροή στο κοινό όπως είναι ο ίδιος άλλωστε- επιλέξουν να σωπάσουν, τότε ποιος θα μιλήσει;

Το ποδόσφαιρο είναι η κοινωνία

Το ποδόσφαιρο, άλλωστε, δεν υπήρξε ποτέ αποστειρωμένο από την κοινωνία. Τα γήπεδα, οι ομάδες, οι προπονητές κουβαλούν ιστορίες, ταυτότητες, μνήμες. Ο Γκουαρδιόλα δεν διεκδικεί τον ρόλο του ειδικού στις διεθνείς σχέσεις· διεκδικεί απλώς το δικαίωμα να πει ότι ο θάνατος αθώων -στη Γάζα, στην Ουκρανία, στο Σουδάν, κι οπουδήποτε αλλού χύνεται ανθρώπινο αίμα- δεν μπορεί να αφήνει κανέναν αδιάφορο.

Σε μια εποχή που ζητείται συχνά από τα δημόσια πρόσωπα να «μείνουν στη δουλειά τους», η στάση του Γκουαρδιόλα λειτουργεί ως υπενθύμιση: ο άνθρωπος δεν παύει να είναι άνθρωπος ακόμη κι αν κλοτσά μια μπάλα, αν βάζει καλάθια, κι αν φορά κοστούμι σε έναν πάγκο. Διότι, σε τελική ανάλυση, η ανθρωπιά δεν ανήκει σε καμία πλευρά. Είναι κοινή ευθύνη...

Διαβάστε ακόμη