Βασίλης Γκούμας: παιδικό του όνειρο ήταν να μην πεθάνει ποτέ! – Πώς μια κάλτσα στοίχειωσε τα χρόνια της δόξας του

Τον Βασίλη Γκούμα τον γνώρισα στις αρχές της 10ετίας του ’80· ήταν ο άνθρωπος που με έκανε να αγαπήσω το μπάσκετ. Ενθουσιώδης, αυθόρμητος, αληθινός, με χιούμορ και αστική ευγένεια, με συστολή- όπου χρειαζόταν- και θράσος όπου απαιτούσαν οι περιστάσεις. Ήταν αξιαγάπητος και ως άνθρωπος και ως παίκτης. 

Το 1992, μιλήσαμε με τον Βασίλη Γκούμα για τα παιδικά του χρόνια στο πλαίσιο ενός ενθέτου της εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ· ήταν απολαυστικός. Στο άκουσμα της σκοτεινής είδησης της εκδημίας του, αναζήτησα εκείνη τη σελίδα…Κιτρινισμένη, πια, αλλά, στο διηνεκές, λαμπερή από την παρουσία του Βασίλη…

«Χαμηλοτάβανος ο ουρανός για το μπόι του… ήρθε να μιλήσει για τα χρόνια του τα παιδικά ακόμα τις αναμνήσεις που χάραξαν βαθιά το νου του. Και όλοι εμείς που τον ακούγαμε ένα καταλάβαμε: ο Βασίλης Γκούμας δεν είχε μεγαλώσει ποτέ. Ο Βασίλης Γκούμας, με τα σκληρά αντρίκια χέρια, το γραμμένο από τα χρόνια μέτωπο και τη βαριά υποβλητική φωνή, είχε αφήσει την καρδιά του εκεί… στο Βόλο το 1950, στο Βόλο της μεταπολεμικής Ελλάδας, στη μουντή φτωχική συννεφιασμένη πόλη του Παγασητικού που τον χάιδεψε, τον κανάκεψε, του έδωσε τη γλυκιά αμόλυντη ανάσα της ζωής.

“Ήταν χρόνια σκληρά μα όμορφα, γεμάτα νιότη και αναζήτηση. Ήμουν τελευταίο παιδί οκταμελούς οικογένειας. Είχα έξι αδελφές. Κάθε πρωί έβλεπα στην απλώστρα μονάχα γυναικεία ρούχα… Σαν πήγα σχολείο ξεχώριζα ένα κεφάλι πάνω από όλους τους συμμαθητές μου. Δεν θυμάμαι ποτέ να κάθισα στο πρώτο θρανίο. Πάντα στο τέλος. Κολλητά στον τοίχο. Εκεί, σαν μεγάλωσα λίγο, έμαθα και το τσιγάρο. Στο τελευταίο θρανίο. Εκεί οργανώσαμε τις κοπάνες. Βάζαμε στην τσάντα το τάβλι, τα τσιγάρα και ο δρόμος μας ήταν γραμμή για τον Άναβρο δίπλα στην πόλη του Βόλου. Με Καζαντζίδη και Πεπίνο ντι Κάπρι, αραλίκι και όνειρα παιδικά”.

Ονειρευόταν να μην πεθάνει!

Και ένα από τα όνειρα του δεκαπεντάχρονου Γκούμα ήταν να μην πεθάνει ποτέ. “Ίσως το μοναδικό παιδικό μου όνειρο. Άλλοι έλεγαν ότι θα γίνουν αεροπόροι οι επιχειρηματίες. Εγώ ήθελα να ζήσω όσο πιο πολλά χρόνια μπορώ”.

Εκτός όμως από το τάβλι στην τσάντα του Βασίλη Γκούμα υπήρχε και το κόμικ της εποχής, ο Μικρός Ήρως.
“Μου άρεσε πολύ εκείνο το περιοδικάκι. Θυμάμαι λοιπόν πως στις σελίδες του είχα διαβάσει για τους αλιείς μαργαριταριών της Πολυνησίας, που βουτούσαν με μια πέτρα στη θάλασσα και με κίνδυνο της ζωής τους έβγαζαν τον θησαυρό. Αυτά όλα με μάγευαν και μου άρεσε να τα διηγούμαι. Το είχα πει και σε ένα φίλο μου και τόσο πολύ γοητεύτηκε από τη διήγησή μου, που άρπαξε ένα τσιμεντόλιθο και βούτηξε στο λιμάνι του Βόλου να βρει μαργαριτάρια. Τον βγάλαμε μισοπνιγμένο!”

“Στην Αθήνα ήρθα στα 16 μου. Έχασα τις παρέες μου, τις κοπάνες, τη θάλασσα. Εδώ ήμουν άγνωστος ανάμεσα σε αγνώστους. Έμπαινα στο λεωφορείο να πάω Κολιάτσου και έβγαινα στους Αμπελόκηπους. Τέτοια όμορφα… Μια μέρα ο δρόμος με έβγαλε στη Νέα Φιλαδέλφεια. Δεν πάω να με δοκιμάσουν στο μπάσκετ, σκέφτηκα, και πήγα. Μ' έδιωξαν. Τότε δεν τους έκανα. Τους φάνηκα ατάλαντος. Αργότερα έδωσαν μια περιουσία για να με πάρουν, έστω και 34 χρονών! Δεν με ήθελε η ΑΕΚ, πήγα στον Πανελλήνιο. Εκεί έκανα καριέρα. Θυμάμαι, ο Κώστας ο Παπαναστασίου (σ.τ.σ. Γεν. Γραμματέας Αθλητισμού και πρόεδρος του Πανελληνίου Γ.Σ. ), ήταν τότε δικηγόρος· με είχε αγαπήσει. Ο άνθρωπος κατάλαβε το ταλέντο μου. Φτωχαδάκι εγώ, δεν είχα να ζήσω· μου έδινε λοιπόν χαρτόσημα και εγώ πήγαινα και τα πουλούσα σε έναν μπακάλη στην πλατεία Βικτωρίας και εβγαζα χαρτζιλίκι”.

Στα γήπεδα έστρωναν μαντηλάκι για να καθίσουν

Δεκαετία του 1960 και η Αθήνα ζει τις πιο όμορφες μέρες της!
“Ανθρώπινη πόλη τότε. Ήταν η πρωτεύουσα του κόσμου η Αθήνα. Όλα είχαν τη γοητεία τους. Στα γήπεδα οι κύριοι έστρωναν μαντηλάκι για να καθίσουν. Ο ελληνικός κινηματογράφος στις δόξες του. Λιώναμε σαν βλέπαμε τη Μπρουκ Σιλντς της εποχής μας, τη Σπεράντζα Βρανά. Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Τώρα ο Αθηναίος πετάει τα σκουπίδια από τον τρίτο όροφο και μετά, στον ίδιο τόπο, βγάζει βόλτα το παιδί του. Μία πολυπολιτισμική πολιτεία χωρίς αρχή και τέλος. Ένα χάος”.
Περισσότερο όμως από το χάος της Αθήνας τον είχε ταράξει η σοφία του 1961.
“Είχαμε πάει στη Βουλγαρία για ένα ματς της Εθνικής. Σαν βγήκαμε βόλτα στα δρομάκια της πόλης, μας πλησίασαν δεκάδες παιδιά ξυπόλυτα και με νοήματα μας ζητούσαν να τους δώσουμε κάλτσες. Αν είναι δυνατόν. Ζητιάνευαν μια κάλτσα! Πικράθηκα. Ποιος ήταν αυτός που στερούσε από έναν λαό το φθηνότερο πράγμα, μια κάλτσα!”

Και ο Βασίλης Γκούμας πέρασε το ποτάμι των 40 χρόνων, πέρασε στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ, ταξίδεψε, γνώρισε τόπους και ανθρώπους, γνώρισε τη δόξα και το χρήμα ακόμα όμως ίσαμε σήμερα ποτέ δεν έφυγαν απ’ το νου του εκείνα τα παιδικά μελανιασμένα ποδαράκια που του ζητούσαν κάλτσες. Ποτέ δεν ξέχασε την ντροπή που ένιωσε τότε, γιατί εκείνος φορούσε!»… Αυτά τότε, πριν από 34 χρόνια...

Και ο Βασίλης Γκούμας, ο λιγύμολπος αειδός του ελληνικού μπάσκετ, από χθες σιωπά· ταξιδεύει μόνος στα σύννεφα του επέκεινα. Ωραίος ως Έλλην, νέος όπως πάντα- σχεδόν έφηβος- στο κατώφλι των 80 χρόνων, ένας γίγαντας με ψυχή μικρού παιδιού, ένας εκφραστής μιας εποχής που πέθανε πολύ πριν αποχαιρετίσει ο Τελευταίος Αυτοκράτορας… Καληνύχτα Βασίλη!