Μάντεψε Πόσο Σ' Αγαπώ: Αντώνης Καρυστινός και Άννα Μενενάκου πρωταγωνιστούν στη νέα παράσταση του Σωτήρη Τσαφούλια

Μέσα από διακυμάνσεις αγάπης, φόβου, σύγκρουσης και απώλειας, οι δύο ήρωες προσπαθούν να βρουν έναν τρόπο να συνεχίσουν μαζί, αναζητώντας το ουσιαστικό νόημα της αγάπης

🕛 χρόνος ανάγνωσης: 3 λεπτά ┋ 🗣️ Ανοικτό για σχολιασμό

Προσθέστε το ΕΘΝΟΣ στη Google

Ο Αντώνης Καρυστινός και η Άννα Μενενάκου συναντιούνται στη σκηνή του Θεάτρου Αλκυονίς, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Σωτήρη Τσαφούλια, μεταφέροντας στο κοινό μια συγκινητική ιστορία ανατροπών.

Το έργο του Luke Norris, «Μάντεψε Πόσο Σ' Αγαπώ», παρακολουθεί ένα ζευγάρι που έρχεται αντιμέτωπο με μια απρόβλεπτη δοκιμασία, ικανή να κλονίσει όλα όσα θεωρούσε δεδομένα. Μέσα από διακυμάνσεις αγάπης, φόβου, σύγκρουσης και απώλειας, οι δύο ήρωες προσπαθούν να βρουν έναν τρόπο να συνεχίσουν μαζί, αναζητώντας το ουσιαστικό νόημα της αγάπης.

Το σκηνοθετικό σημείωμα

«Υπάρχει μια μεγάλη παρεξήγηση γύρω από την αγάπη.
Ότι είναι συναίσθημα. Δεν είναι.
Συναίσθημα είναι ο έρωτας. Η επιθυμία. Ο ενθουσιασμός. Η τρυφερότητα.
Η αγάπη είναι απόφαση. Και γι' αυτό είναι τόσο βαριά λέξη.
Γιατί οι αποφάσεις δεν δοκιμάζονται όταν όλα πηγαίνουν καλά, δοκιμάζονται όταν όλες οι επιλογές μοιάζουν λάθος.
Ζούμε σε μια εποχή που μας έχει πείσει ότι σχεδόν για όλα υπάρχει μια σωστή απάντηση. Ένας ειδικός. Μια στατιστική. Ένας αλγόριθμος. Μια πιθανότητα που θα μας απαλλάξει από την ευθύνη. Κι ‘όμως δεν υπάρχει.
Υπάρχει μόνο η στιγμή που ένας άνθρωπος μένει μόνος απέναντι σε μια απόφαση που κανείς άλλος δεν μπορεί να πάρει για λογαριασμό του και μετά πρέπει να συνεχίσει να ζει μαζί της.
Ο Luke Norris δεν γράφει ένα έργο για το σωστό και το λάθος. Γράφει για τη μοναξιά της ευθύνης. Για εκείνη τη λεπτή γραμμή όπου οι ιδέες τελειώνουν και αρχίζει η ζωή.
Εκεί όπου οι βεβαιότητες σωπαίνουν και ο άνθρωπος μένει μόνο με τη συνείδησή του.
Ίσως αυτό να είναι και το χρέος του θεάτρου. Όχι να μας πει τι να σκεφτούμε. Αλλά να μας αναγκάσει να καταλάβουμε πόσο εύκολα σκεφτόμαστε για τις ζωές των άλλων, μέχρι να έρθει η στιγμή να ζήσουμε τη δική μας.
Κι αν υπάρχει κάτι που μπορεί να γεννηθεί μέσα από αυτή τη συνάντηση, δεν είναι μια απάντηση. Είναι λίγη περισσότερη κατανόηση.
Γιατί ο κόσμος δεν γίνεται καλύτερος όταν συμφωνούμε. Γίνεται καλύτερος όταν, έστω για λίγο, σταματάμε να είμαστε βέβαιοι».

Σωτήρης Τσαφούλιας

Μάντεψε Πόσο Σ Αγαπώ