Η μάνα μου με πέταξε στη θάλασσα: Η παράσταση που καθήλωσε επιστρέφει στην Πειραιώς 260

Μια δασκάλα, ένα μικρό νησί των Κυκλάδων και μια απόφαση που θα αλλάξει τη ζωή της. Η παράσταση «Η μάνα μου με πέταξε στη θάλασσα», σε σκηνοθεσία του Θέμη Πάνου και της Βίλιας Χατζοπούλου, επιστρέφει στην Πειραιώς 260, στο πλαίσιο της φθινοπωρινής δέσμης δράσεων του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου με τίτλο «Φθινόπωρο – ΑΠΟΗΧΟΙ».

Πρόκειται για μια παραγωγή που εστιάζει στη μνήμη, την εσωτερική αναζήτηση και τις αθέατες διαδρομές που καλείται να διανύσει ένας άνθρωπος όταν βρίσκεται αντιμέτωπος με μια νέα πραγματικότητα.

Ένα ταξίδι στις Κυκλάδες του 1950 που γίνεται ταξίδι μέσα στην ψυχή

Βρισκόμαστε στο 1950. Στον πρώτο της διορισμό, μια δασκάλα αφήνει πίσω της την ηπειρωτική Ελλάδα και ταξιδεύει σε ένα μικρό κυκλαδίτικο νησί, προκειμένου να διδάξει σε ένα μονοθέσιο δημοτικό σχολείο.

Η μετακίνηση αυτή γίνεται η αφορμή για έναν εσωτερικό μονόλογο, που γεννιέται από μια επιτακτική ανάγκη ή ίσως από μια βαθιά επιθυμία, μέχρι τότε άγνωστη ακόμη και στην ίδια. Η αφήγηση αποτελεί τον μοναδικό τρόπο να γεφυρώσει την απόσταση ανάμεσα σε όσα άφησε πίσω της και σε όσα αρχίζουν να διαμορφώνονται στη νέα της ζωή.

Η ιστορία ξεδιπλώνεται σε δύο παράλληλες διαδρομές. Η πρώτη αφορά την εσωτερική γεωγραφία της ηρωίδας: τις σκέψεις, τις μνήμες, τα πρόσωπα και τις σχέσεις που εξακολουθούν να την ακολουθούν, σαν μια πληγή που επιμένει να μένει ανοιχτή.

Η δεύτερη διαδρομή εκτυλίσσεται στο εξωτερικό τοπίο: στο εκτυφλωτικό φως των Κυκλάδων της δεκαετίας του 1950, στη θάλασσα, στην απομόνωση και στον ανοιχτό ορίζοντα. Ανάμεσα στις δύο αυτές πραγματικότητες βρίσκεται το νησί. Κι απέναντί του, μια μικρή κουκκίδα στον χάρτη, που σύντομα θα φέρει τη δασκάλα μπροστά σε μια απόφαση ικανή να τη μεταμορφώσει και να την οδηγήσει στην αναγνώριση του πραγματικού της εαυτού.

Τη δασκάλα ερμηνεύει ο Θέμης Πάνου, ισορροπώντας ανάμεσα στα δύο νησιά της ιστορίας και τεντώνοντας το σώμα του σαν γέφυρα, σε μια προσπάθεια να ενώσει τις δύο στεριές που χωρίζει η θάλασσα.

Στόχος αυτής της διαδρομής είναι να συναντηθούν τα πρόσωπα που υποφέρουν, σε μια τίμια μάχη και αγωνία που γίνεται το μέτρο των ανθρώπων.

Τα σκηνικά και οι φωτισμοί ακολουθούν την ηρωίδα τόσο στην εσωτερική της περιπλάνηση όσο και στο ανοιχτό τοπίο: στη στεριά, στη θάλασσα και στην απέναντι ακτή. Οι ήχοι παραμένουν φυσικοί και λιτοί. Η ανθρώπινη φωνή, ο λόγος, το τραγούδι, τα βήματα και το σώμα που βυθίζεται στο νερό συνθέτουν έναν σκηνικό κόσμο όπου το εσωτερικό βίωμα συναντά την εξωτερική πραγματικότητα.

Οι μαθητές της δασκάλας δεν γνωρίζουν τι υπάρχει πέρα από τη θάλασσα που περιβάλλει τον κόσμο τους. Σύντομα, όμως, θα ανακαλύψει ότι ούτε εκείνη γνωρίζει πραγματικά τι την περιμένει.

Μέσα από τις δυσκολίες, τις ελλείψεις και τις ανάγκες της καθημερινότητας, δασκάλα και μαθητές θα μάθουν ο ένας από τον άλλο. Η διδασκαλία μετατρέπεται σε μια αμφίδρομη ανταλλαγή εμπειριών, μέσα από την οποία η ηρωίδα θα αντιληφθεί ότι η κρίση και η εσωτερική δοκιμασία μπορούν να γίνουν μια μικρή νησίδα ωρίμανσης.

Η παράσταση επιστρέφει στην Πειραιώς 260, στο πλαίσιο του «Φθινόπωρο - ΑΠΟΗΧΟΙ» του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, που φέρνει ξανά στο προσκήνιο παραγωγές με δυναμική που δεν έχει εξαντληθεί.

Ταυτότητα παράστασης

• Σκηνοθεσία: Θέμης Πάνου, Βίλια Χατζοπούλου
• Κείμενο: Βίλια Χατζοπούλου
• Σκηνικά – Κοστούμια: Δήμητρα Λιάκουρα
• Φωτισμοί: Στέβη Κουτσοθανάση
• Ερμηνεία: Θέμης Πάνου
• Τραγούδι: Σμαράγδα Κάκκινου
• Παραγωγή: Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος

Ημερομηνίες και ώρες παραστάσεων:

• Σάββατο 17 Οκτωβρίου 2026, στις 21:00
• Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2026, στις 21:00
• Δευτέρα 19 Οκτωβρίου 2026, στις 19:00

Διάρκεια: 70 λεπτά
Χώρος: Πειραιώς 260, Χώρος Η

Διαβάστε ακόμη

Η Ευρώπη σε δύο στρατόπεδα για ενέργεια και προϋπολογισμό - Οι «σκληροί» και οι πιέσεις της Ελλάδας

Νέα καταγγελία κατά της Γκίλφοϊλ: «Έχω εκρηκτικό ηχητικό από την Ελλάδα που μπορεί να ρίξει τον Τραμπ»

Κατασχέθηκαν φιαλίδια από το ιατρείο της οδού Καρνεάδου για τον θάνατο του Μαζωνάκη - Τι περιέχουν

AI και βιολογικά όπλα: Η προειδοποίηση της MI5 και η νέα ασύμμετρη απειλή