Η ΕΕ δεν θέλει να συρθεί στον πόλεμο… μπορεί όμως να κάνει αλλιώς;
Το ερώτημα όμως που έχει επιτακτικά αρχίσει να τίθεται είναι εάν έχει την επιλογή, ειδικά μετά τις επιθέσεις με drones κατά της βρετανικής βάσης στην Κύπρο🕛 χρόνος ανάγνωσης: 5 λεπτά ┋ 🗣️ Ανοικτό για σχολιασμό

Η ΕΕ δε θέλει να συρθεί στον πόλεμο που ξεκίνησαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ κατά του Ιράν. Το ερώτημα όμως που έχει επιτακτικά αρχίσει να τίθεται είναι εάν έχει την επιλογή, ειδικά μετά τις επιθέσεις με drones κατά της βρετανικής βάσης στην Κύπρο, που έχουν κηρύξει το νησί σε κατάσταση συναγερμού.
Η Ελλάδα έχει στείλει δύο φρεγάτες και τέσσερα μαχητικά αεροσκάφη, ενώ φρεγάτες στέλνουν και η Γαλλία, η Ιταλία και η Ολλανδία ενώ και η Βρετανία θα στείλει ένα αντιτορπιλικό.
Η Ευρώπη, όμως, σε αυτόν τον πόλεμο δεν έχει καταφέρει να μιλήσει με μία ενιαία φωνή. Υπάρχουν δύο αντίθετες κατευθύνσεις. Η Ισπανία αρνείται να παραχωρήσει τις βάσεις της στις ΗΠΑ, με τον Ντόναλντ Τραμπ να αντιδρά έντονα και να απειλεί ότι θα κόψει κάθε εμπορικό δεσμό με την Ισπανία.
Από την άλλη πλευρά, η Γερμανία αποφάσισε να χαιρετίσει τους αμερικανικούς στόχους με το Γερμανό Καγκελάριο, μάλιστα, από το Οβάλ Γραφείο να μη λέει λέξη για να απαντήσει στον Τραμπ όταν εκείνος μιλούσε με απαξιωτικά λόγια για τον Ισπανό Πρωθυπουργό.
Στη μέση, βρίσκεται η Βρετανία, η οποία τελικά αποφάσισε να παραχωρήσει τις βάσεις της στις ΗΠΑ αλλά μόνο για αμυντικούς σκοπούς με τον Τραμπ και πάλι να εκφράζεται με ειρωνεία και απαξίωση για τον Κιρ Στάρμερ.
Η Γερμανία, λοιπόν, διαφοροποιείται από Γαλλία και Βρετανία. Οι τρεις χώρες είχαν στηρίξει τις διαπραγματεύσεις με την Τεχεράνη ακόμη και όταν ο Τραμπ μονομερώς αποχώρησε από τη συμφωνία για τα πυρηνικά του 2015, την οποία είχε πετύχει ο Μπάρακ Ομπάμα.
Η Ισπανική κυβέρνηση είναι ίσως η μόνη εντός ΕΕ, που έχει τηρήσει την ίδια στάση με το επιχείρημα του σεβασμού στο διεθνές δίκαιο και στη Γάζα και στην Ουκρανία και τώρα στη Μέση Ανατολή.
Ο Στάρμερ, αρχικά δεν είχε δώσει την άδεια να χρησιμοποιηθεί η βάση Ντιέγκο Γκαρσία που βρίσκεται στον Ινδικό Ωκεανό, με το Βρετανό Πρωθυπουργό τελικά να αλλάζει γνώμη για αμυντικούς όπως είπε σκοπούς.
«Πήραμε την απόφαση να δεχτούμε το αμερικανικό αίτημα για να εμποδίσουμε το Ιράν να εκτοξεύει πυράυλους σε όλη την περιοχή» είπε χαρακτηριστικά, για να προσθέσει ότι «δε συμμετέχουμε σε αυτές τις επιθέσεις, αλλά θα συνεχίσουμε με τις αμυντικές μας ενέργειες στην περιοχή».
Στο μεταξύ, η Ευρωπαϊκή Ένωση φάνηκε εντελώς ασυντόνιστη. Μια δήλωση των υπουργών Εξωτερικών των κρατών μελών δεν υποστήριξε την αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν, ενώ η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής είχε κάνει ακριβώς αυτό την Κυριακή. «Μια αξιόπιστη μετάβαση στο Ιράν είναι επειγόντως απαραίτητη», είχε δηλώσει η πρόεδρoς Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν σε μια ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Αυτό δεν ήταν καθόλου μια επίδειξη ενιαίας έκφρασης
Κι όμως, η δεδηλωμένη φιλοδοξία των ευρωπαϊκών εθνών, εντός και εκτός ΕΕ, συμπεριλαμβανομένου του Ηνωμένου Βασιλείου - σε αυτόν τον νέο, ταραγμένο κόσμο της πολιτικής των Μεγάλων Δυνάμεων - είναι να συνεργαστούν καλύτερα σε τομείς αμοιβαίου ενδιαφέροντος, πρώτα και κύρια στον τομέα της ασφάλειας και της άμυνας.
Τη Δευτέρα, ο Εμανουέλ Μακρόν ανακοίνωσε ότι η Γαλλία θα αλλάξει το πυρηνικό της δόγμα και θα αυξήσει τον αριθμό των πυρηνικών κεφαλών της, επειδή, όπως είπε, «οι ανταγωνιστές μας έχουν εξελιχθεί, όπως και οι εταίροι μας».
Σουηδία, Γερμανία και Πολωνία έχουν απευθυνθεί στη Γαλλία, ζητώντας ευρύτερη ευρωπαϊκή κάλυψη πέραν της προστασίας που ήδη προσφέρει στους συμμάχους του ΝΑΤΟ το Ηνωμένο Βασίλειο, η μόνη άλλη πυρηνική δύναμη στην Ευρώπη.
Αυτή λοιπόν, η δυσκολία της ενιαίας έκφρασης, όπως βλέπουμε τώρα ξανά στη Μέση Ανατολή, οδηγούν σε μικρότερους ad hoc συνασπισμούς χωρών που σχηματίζονται για αμοιβαία ευκολία γύρω από διάφορα ζητήματα: κοινά έργα αμυντικών προμηθειών, όπως το πρόσφατο Σύμφωνο Άμυνας Ηνωμένου Βασιλείου-Νορβηγίας για την παρακολούθηση ρωσικών υποβρυχίων στον βόρειο Ατλαντικό, ή ο Συνασπισμός των Προθύμων για την Ουκρανία, με επικεφαλής το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γαλλία, για παράδειγμα ως παράλληλες της ΕΕ δομές.
Όλο και περισσότερο, αυτές οι «ευρωπαϊκές» ή δυτικές συμμαχίες περιλαμβάνουν έθνη εκτός της ηπείρου, όπως τον Καναδά, αλλά και τη Νότια Κορέα και την Ιαπωνία, οι οποίες συχνά συμμετέχουν πλέον και σε στρατιωτικές ασκήσεις του ΝΑΤΟ. Υπό την πίεση του νέου δόγματος ισχύος του Τραμπ, η ΕΕ ως κυρίαρχη δομή δίνει πλέον τη θέση της σε διευρυμένες ομάδες για την ευρωπαϊκή συνεργασία.
Το ερώτημα είναι εάν αυτή η εν κινήσει διαδικασία μεταμόρφωσης της Ευρώπης μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά, ώστε το ευρωπαϊκό οικοδόμημα ως σύνολο να μπορέσει να ανταποκριθεί στις προκλήσεις που διαμορφώνονται στην ευρύτερη ή και…λιγότερο ευρύτερη γειτονιά.
Χρυσοχοΐδης: Υπάρχουν ύποπτοι για σχέσεις με το Ιράν - Δυνητικοί κίνδυνοι τρομοκρατίας
Αποκάλυψη NYT: Οι ΗΠΑ πίσω από το χτύπημα στο δημοτικό σχολείο στο Ιράν - Είχαν στοχεύσει ναυτική βάση
Αραβικά ΜΜΕ: Εκτέλεσαν τον στρατηγό των Φρουρών της Επανάστασης ως κατάσκοπο της Μοσάντ
Στην Αθήνα ο Μπραντ Πιτ για γυρίσματα - Σκηνικό κινηματογραφικής παραγωγής στην πλατεία Κοτζιά
Live όλες οι εξελίξεις λεπτό προς λεπτό, με την υπογραφή του www.ethnos.gr
δημοφιλές τώρα: 



