Το ιδιαίτερο γεγονός που καθιστά τη Μάχη στα Δερβενάκια ως μοναδική στην παγκόσμια Ιστορία

Το ιδιαίτερο γεγονός που καθιστά τη Μάχη στα Δερβενάκια μοναδική; Μια μέρα σαν σήμερα, 26 Ιουλίου του 1822, έναν χρόνο και τρεις μήνες μετά το ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης, ο άτακτος στρατός των Ελλήνων προκαλεί πανωλεθρία στο στράτευμα των Οθωμανών· είναι η θρυλική Μάχη στα Δερβενάκια.

Ποιο ήταν το χαρακτηριστικό της μάχης εκείνης που απογείωσε την αγωνιστική διάθεση των επαναστατών και που αν δεν προκύπταν οι επακόλουθοι εμφύλιοι οι εξεγερμένοι θα ολοκλήρωναν πολύ νωρίτερα τον σκοπό τους; Η σπανιότητα του γεγονότος ότι ένας ολιγομελής συρφετός ατάκτων-ανταρτών κατάφερε να σκορπίσει πάνοπλο τακτικό στράτευμα!
Υπήρχε προηγούμενο; Υπήρχε, αλλά…

1. Στη Μάχη του Μαραθώνα το 490 π.Χ., ισχυρή περσική δύναμη περίπου 130.000 ανδρών καταστράφηκε από περίπου 11.000 Αθηναίους και συμμάχους τους. Ο Ηρόδοτος γράφει για 6.400 νεκρούς Πέρσες, 7 κατεστραμμένα πλοία και για 203 νεκρούς Αθηναίους και Πλαταιείς.

2. Στη Ναυμαχία της Σαλαμίνας, το 480 π.Χ., τεράστιος περσικός στόλος ηττήθηκε από την ενωμένη ελληνική δύναμη. Οι Πέρσες διέθεταν περίπου 1200 πλοία και οι Έλληνες περίπου 378.

3. Στη Μάχη των Καννών το 216 π.Χ., ο Αννίβας περικύκλωσε και εξόντωσε τεράστιο τακτικό ρωμαϊκό στρατό αποτελούμενο από περίπου 86.400 άνδρες, σκοτώνοντας ή αιχμαλωτίζοντας τη συντριπτική πλειοψηφία τους! Η Μάχη των Καννών θεωρείται η μεγαλύτερη καταστροφή για τακτικό στρατό στην καταγεγραμμένη Ιστορία.

4. Στη Μάχη των Καρρών, το 53 π.Χ., ο ρωμαίος στρατηγός Κράσσος οδήγησε ισχυρή δύναμη τακτικού στρατού 43.000 ανδρών (35.000 λεγεωνάριους, 4.000 ιππείς και 4.000 πεζούς) στην έρημο, όπου οι Πάρθοι ιππείς-τοξότες (όχι περισσότεροι από 10.000), παγίδεψαν και αποδεκάτισαν τους Ρωμαίους, από τους οποίους μόνο 500 άνδρες επέζησαν! Η Μάχη των Καρρών θεωρείται μια από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές ήττες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και ένα από τα μεγαλύτερα σφάλματα στρατηγικής στην Ιστορία. Να σημειώσουμε ότι ο ο βασιλιάς των Πάρθων, Ορόδης Β', σκότωσε τον νικητή στρατηγό του, Σουρένα, γιατί θεωρούσε πως μετά τη σπουδαία νίκη του θα διεκδικούσε το θρόνο του. Και εδώ οι Πάρθοι τοξότες δεν συγκρίνονται με την ανετοιμότητα των Ελλήνων Επαναστατών.

5. Στο δάσος του Τευτοβούργου, τον Σεπτέμβριο του 9 μ.Χ. γερμανικά φύλα (με επικεφαλής τον Αρμίνιο), έστησαν ενέδρα και εξολόθρευσαν ολοσχερώς τρεις ρωμαϊκές λεγεώνες υπό τη διοίκηση του Πόπλιου Κουνκτίλιου Βάρου. Υπολογίζεται ότι συμμετείχαν περίπου 20.000 - 25.000 στρατιώτες υπό τις ρωμαϊκές διαταγές (3 λεγεώνες, 6 κοόρτεις από υποτελείς φυλές, 3 ίλες ιππικού) και 15.000 άνδρες του Αρμίνιου. Επί τρεις ημέρες οι Ρωμαίοι αποδεκατίζονταν από αλλεπάλληλες ενέδρες και επιθέσεις, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν σχεδόν όλοι, ενώ πολλοί άνδρες από τις βοηθητικές κοόρτεις αυτομολούσαν. Ο Βάρος προς το τέλος της μάχης αυτοκτόνησε για να μην συλληφθεί αιχμάλωτος, όπως και πολλοί αξιωματικοί του έπραξαν το ίδιο. Ο ιστορικός Τάκιτος έγραψε ότι αρκετοί Ρωμαίοι δεν σκοτώθηκαν στη μάχη, αλλά θυσιάστηκαν στα πλαίσια θρησκευτικών τελετών των νικητών ή κρατήθηκαν ως σκλάβοι!

6. Στη Μάχη του Γιαρμούκ το 636 μ.Χ. (μάχη του ποταμού Ιερομύακα), αραβική μουσουλμανική δύναμη κατατρόπωσε έναν πολυπληθέστερο τακτικό βυζαντινό στρατό· εκείνη η μάχη επιβεβαίωσε την κατάρρευση της βυζαντινής κυριαρχίας στις νοτιοανατολικές επαρχίες και ουσιαστικά εξασφάλισε τον αραβικό έλεγχο της Συρίας και της Παλαιστίνης. Οι δυνάμεις των Βυζαντινών κυμαίνονταν γύρω στις 10.000 και οι αντίπαλοί τους ήταν ελαφρώς λιγότεροι.

Εκεί στα Δερβενάκια...

Και ο χρόνος, αγκαλιά με την Ιστορία, ταξιδεύουν στα Δερβενάκια… Και γιατί η Μάχη στα Δερβενάκια και η έκβασή της την καθιστούν μοναδική στην παγκόσμια Ιστορία; Διότι από τη μια πολεμούσε δύναμη περίπου 28.000 εκπαιδευμένων πάνοπλων στρατιωτών και από την άλλη αντιμάχονταν όχι πάνω από 10.000 εντελώς ανεκπαίδευτοι επαναστάτες, πλημμελώς οπλισμένοι. Η διαφορά με τα προηγούμενα παραδείγματα της Ιστορίας είναι ότι οι σημαντικά υποδεέστεροι στρατοί που κατανίκησαν πολυπληθέστερους είχαν μια στοιχειώδη εκπαίδευση και νοοτροπία τακτικού στρατού κάτι που δεν είχαν οι άνδρες του Κολοκοτρώνη!

Συνοπτικά. Ο Μαχμούτ Αλή Πασάς Δράμαλης, αρχιστράτηγος, επικεφαλής μεγάλης τουρκικής στρατιάς, χωρίς αντίσταση είχε διαβεί από την Κόρινθο και κατευθυνόταν στο Άργος, με στόχο να ανακαταλάβει την Τριπολιτσά. Τότε αποκαλύπτονται, για μία ακόμα φορά, τα ηγετικά χαρίσματα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, ο οποίος προβαίνει σε τρεις σπουδαίες στρατηγικές κινήσεις για να διακόψει αυτή την πορεία.

Στρατηγικές κινήσεις

Η πρώτη του κίνηση είναι να αποκλείσει καταρχάς τα δύο περάσματα που οδηγούσαν στην Τριπολιτσά: Πρώτα το Σχινοχώρι, ορεινό χωριό του σημερινού Δήμου Άργους-Μυκηνών, όπου στέλνει τον Πλαπούτα και την ομάδα του. Κατόπιν στους Μύλους, εγκαθιστά τον γιο του Πάνο με 2.000 άνδρες. Οι Μύλοι αποτελεί, ουσιαστικά, το προτελευταίο χωριό που ενώνει την πεδιάδα μεταξύ το Άργους και της Τρίπολης.
Δεύτερη κίνηση του Κολοκοτρώνη ήταν η εφαρμογή της τακτικής της «καμένης γης», δηλαδή έδωσε εντολή να καούν όλα τα σπαρτά κι όλες οι αποθήκες σιτηρών της Αργολίδας, προκειμένου η πείνα οι ασθένειες να λυγίσουν τις δυνάμεις του Δράμαλη.
Και τρίτη κίνηση: στέλνει τον Δημήτριο Υψηλάντη με τους άντρες του στη Λάρισα (όχι την πόλη της Θεσσαλίας, αλλά την παλιά Ακρόπολη του Άργους - το κάστρο του Άργους), όπου εκεί - και αυτοί με τη σειρά τους – προξενούν δολιοφθορές στις δυνάμεις του Δράμαλη.

Κολοκοτρώνης και Δράμαλης...

Τι πέτυχε ο Κολοκοτρώνης; Εξανάγκασε τον Δράμαλη να αλλάξει τα σχέδιά του και να πάρει το δρόμο της επιστροφής προς την Κόρινθο και να πέσει στην παγίδα: στο στενό πέρασμα των Δερβενακίων, όπου τον περίμεναν οι Επαναστάτες και η συντριβή.
Ο Δράμαλης έφτασε σε κακά χάλια μέχρι την Κόρινθο. Από τους περίπου 30.000 άνδρες που συμμετείχαν στην εκστρατεία, γύρισαν στην Κόρινθο μόνο 6.000! Τον Οκτώβριο του 1822 ο Δράμαλης πέθανε από τη στενοχώρια του- όπως λέει ο θρύλος- για την πανωλεθρία του, σε ηλικία 52 χρονών. Μάλλον όμως ο θάνατός του προκλήθηκε από τον τύφο που εκείνη την περίοδο θέριζε (και) τα τουρκικά στρατεύματα.
Ο Κολοκοτρώνης; Σχεδόν τρία χρόνια μετά τον θρίαμβο στα Δερβενάκια, τον Φεβρουάριο του 1825, φυλακίστηκε στην Ύδρα από τους κυβερνητικούς, αφού έθαψε τον αγαπημένο γιό του Πάνο- θύμα της εμφύλιας διαμάχης! Η κυβέρνηση των Κουντουριώτη, Κωλέττη, Μαυροκορδάτου δεν επιθυμούσε να δώσει αμνηστία στον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, αλλά...
Ο Κολοκοτρώνης βγήκε από τη φυλακή, παρά µόνο όταν κατέφθασε ο Ιµπραήµ πασάς µε τα στρατεύµατά του στην Πελοπόννησο και ο Μεχµέτ Ρεσίτ πασάς- Κιουταχής πολιορκούσε το Μεσολόγγι....
Η Ελλάς πάντα τιμούσε- με τον τρόπο της- τους ήρωές της!

Διαβάστε ακόμη

Η άλλη πλευρά του ελληνικού τουρισμού: Εργασία 15 ωρών, «μαύρα» μεροκάματα και τρώγλες - «Έφτυσα αίμα για να πληρωθώ»

Προεκλογικό «φρένο» στο ΕΣΥ: Οι τρεις μεγάλες μεταρρυθμίσεις που... μπήκαν στο συρτάρι

Θρίλερ με τη χειροβομβίδα στη Γλυφάδα: Ο «ενδιάμεσος κρίκος», τα ευρήματα στο σπίτι του και ο ισοβίτης

Γιατί καίγεται η Δυτική Ευρώπη: Τι συμβαίνει σε Γαλλία και Ισπανία - Τα μέτωπα και η κλιματική αλλαγή