Προφίλ στο ethnos.gr: Σημασία έχει οι καλλιτέχνες να βρίσκουμε τρόπο να επικοινωνούμε την αλήθεια μας

Από τότε, που αντάλλαζαν κασέτες και μαζεύονταν σε σπίτια - αυτοσχέδια στούντιο για να παίξουν μπροστά στους φίλους τους, έχει περάσει πολύ καιρός. Οι εποχές άλλαξαν, τα μέσα επικοινωνίας, η μουσική βιομηχανία, τα γούστα του κοινού, όμως οι Προφίλ (Πέτρος Κασιμάτης, Γιώργος Συλλιγάρδος, Μανόλης Ρίζος, Σπύρος και τον Ηλίας Πολυχρονόπουλος) παρέμειναν εκτός από φίλοι παιδικοί, διαχρονικά συνεπείς στην ανεξάρτητη ροκ σκηνή, στο στυλ και στις επιρροές τους.

Δυο δεκαετίες μετά την πρώτη τους συνύπαρξη και 11 από τον πρώτο τους δίσκο, έβγαλαν το δεύτερο άλμπουμ τους «Τραγούδια στις Στοές», τραγούδια βγαλμένα μέσα από την καρδιά και την ψυχή τους - όπως θα μας πουν - με επιρροές από την εγχώρια rock/alternative σκηνή καθώς και από την ξένη κιθαριστική σκηνή των 90's και 00's.

«Τα Τραγούδια στις Στοές προέκυψαν από ακόρντα στις στοές. Από στιγμές δηλαδή οπού ''σκαλίζοντας'' τη μουσική προσπαθούμε να αναδείξουμε και να εκφράσουμε τη βαθειά μας σκέψη» θα πει στο ethnos.gr ο Πέτρος Κασιμάτης, μέλος της μπάντας.

Ο ίδιος θα μας μιλήσει για το πόσο δύσκολο ήταν ένας δίσκος που στηρίζεται αποκλειστικά στις δικές τους δυνάμεις αλλά και για τα όσα θέλουν να εκφράσουν μέσα από τη μουσική τους. «Υπάρχει είναι μία διαρκής διερευνητική και εξονυχιστική ματιά για οτιδήποτε συμβαίνει στο περιβάλλον μας. Κοινωνικο -πολιτικά γεγονότα, έρωτες, (απο)χωρισμοί, φιλίες, τσακωμοί χαρές και στεναχώριες. Όλα αυτά νοιώθουμε πως έχουμε μία «ιερή» υποχρέωση να τα παρατηρούμε και να τα καταγράφουμε» θα μας εκμυστηρευτεί.

Όσο για τις προκλήσεις της νέα εποχής του Spotify μας λέει ότι «η ευκολία με την οποία ένα γκρουπ σήμερα μπορεί να επικοινωνήσει τη μουσική του σε ένα ευρύτερο κοινό (ξεφεύγοντας από τα φιλικά μάτια και αυτιά) έχει πολύ ενδιαφέρον. Θεωρώ ότι τα μέσα παραμένουν τα ίδια και μάλιστα έχουμε και περισσότερες δυνατότητες και εργαλεία. Το πως χρησιμοποιούμε τα εργαλεία και διαχειριζόμαστε τις δυνατότητες που μας προσφέρει κάθε εποχή είναι στο χέρι μας».

«Σημασία έχει οι καλλιτέχνες να βρίσκουμε τρόπο να ανακαλύπτουμε και να επικοινωνούμε την αλήθεια μας»

20 χρόνια από τη δημιουργία της μπάντας και 11 από το πρώτο σας άλμπουμ...

Τα Αόρατα Παιδιά (2015) ήταν ο πρώτος δίσκος που κυκλοφορήσαμε με τους Προφίλ. Στα χρόνια που μεσολάβησαν από τότε, η μπάντα υπήρξε αρκετά ενεργή (συναυλιακά και δημιουργικά). Όλα αυτά τα χρόνια βρισκόμαστε στις «επάλξεις», έχοντας τα αυτιά και τη ματιά μας ανοιχτά και σε επικοινωνία με ότι συμβαίνει γύρω μας. Από το 2017 έως το 2025 δίναμε ανά τακτά χρονικά διαστήματα στη δημοσιότητα (μέσω πλατφορμών και του καναλιού μας στο YouTube) με τη μορφή single διάφορα τραγούδια. Τις αρχές του 2026 συγκεντρώσαμε τα περισσότερα από αυτά και κυκλοφορήσαμε ηλεκτρονικά το self released album «Τραγούδια στις στοές». Δυστυχώς, (ή ευτυχώς) για ένα συγκρότημα σαν εμάς, οπού η λειτουργιά του στηρίζεται αποκλειστικά στις δικές μας δυνάμεις και η δραστηριότητά του εφορμάται από τη στήριξη του κοινού που μας παρακολουθεί, οι χρόνοι και οι διαδικασίες παραγωγής ενός άλμπουμ διαρκούν περισσότερο χρόνο.

Γιατί «Τραγούδια στις Στοές»; Τι σημαίνουν για εσάς αυτές οι «στοές» και πώς συνδέονται με τα τραγούδια του δίσκου;

Δανειστήκαμε και παραφράσαμε το στίχο από το τραγούδια μας «Ακόρντα στις στοές». Πρόκειται για ένα κείμενο που μας παραχώρησε ο καλός μας φίλος Ηλία Παπαπαυλόπουλος. «Ακουμπάω στις χορδές τις μουσικές/ξεκουρδίζω τις ατέλειωτες στιγμές/Τραγουδάω τα ακόρντα στις στοές/ξαναβάζω τη φωνή στις συλλαβές».

Τα τραγούδια στις στοές προέκυψαν από ακόρντα στις στοές. Από στιγμές δηλαδή οπού «σκαλίζοντας» τη μουσική προσπαθούμε να αναδείξουμε και να εκφράσουμε την βαθειά μας σκέψη.

Μετά τα «Αόρατα Παιδιά», αισθάνεστε ότι γράφετε πλέον με διαφορετικό τρόπο; Έχει αλλάξει η θεματολογία ή η ματιά σας πάνω στα πράγματα;

Η έμπνευση και ο τρόπος με τον οποίο δημιουργείται ένα τραγούδι είναι μία τελετουργία διαφορετική κάθε φορά. Δεν υπάρχει κάποια συνταγή. Αυτό που σίγουρα υπάρχει είναι μία διαρκής διερευνητική και εξονυχιστική ματιά για οτιδήποτε συμβαίνει στο περιβάλλον μας. Κοινωνικο -πολιτικά γεγονότα, έρωτες, (απο)χωρισμοί, φιλίες, τσακωμοί χαρές και στεναχώριες. Όλα αυτά νοιώθουμε πως έχουμε μία «ιερή» υποχρέωση να τα παρατηρούμε και να τα καταγράφουμε. Πάντα μέσω της δικιάς μας οπτικής. Η μουσική ακολουθεί. Σαν μία επιπλέον καταγραφή και σαν το όχημα που θα μεταδώσει τη σκέψη, τις απόψεις, τους προβληματισμούς και τα συμπεράσματά μας.

Και σε αυτόν τον δίσκο οι επιρροές σας από την ελληνική ροκ σκηνή των 90ς και 00s είναι φανερή. Είχες πει παλιότερα ότι δεν σου αρέσει ο όρος ελληνόφωνη ροκ σκηνή γιατί και τελικά σε ποια σκηνή ανήκουν οι Προφιλ;

Σίγουρα ο ήχος μας έχει επιρροές από συγκροτήματα όπως Τρύπες, Ξύλινα Σπαθιά, Διάφανα Κρίνα, Ενδελέχεια, Υπόγεια Ρεύματα κλπ. Όπως επίσης και από Radiohead, Cure, The Sound, Pixies, Pearl Jam, Interpol κλπ. Ο διαχωρισμός των σκηνών (έτσι όπως νοείται και έχει επικρατήσει στη χώρα μας) με βάση την γλώσσα των στίχων με βρίσκει τελείως αντίθετο. Κυρίως γιατί δημιουργεί «στρατόπεδα» τα οποία ενδεχομένως να δυσχεραίνουν μια κατά τα άλλα φυσιολογική και πολύ χρήσιμη επικοινωνία. Θα ήθελα να έβλεπα περισσότερα line up όπου η κοινή συνισταμένη θα ήταν το είδος της μουσικής, η συνάφεια στον τρόπο έκφρασης και δράσης, το μεράκι και η αγάπη για το πως δημιουργείται ένα τραγούδι και όχι η γλώσσα επικοινωνίας.

Η συνεργασία με τον Δημήτρη Μητσοτάκη πώς προέκυψε; Και τι σημαίνει για μια μπάντα με τη δική σας πορεία να συνεργάζεται με έναν άνθρωπο που έχει αφήσει τόσο έντονο αποτύπωμα στο ελληνικό ροκ;

Το Δημήτρη τον γνωρίσαμε ακούγοντας τα τραγούδια τους και διαβάζοντας τα βιβλία και τα κείμενά του. Θεωρούμε ότι αποτελεί ένα πολύ σημαντικό κεφάλαιο της σύγχρονης Ελληνικής λογοτεχνίας και είναι ένας από τους πιο δραστήριους και επιδραστικούς τραγουδοποιούς των τελευταίων ετών. Όταν τον γνωρίσαμε και από κοντά (ύστερα από ένα κοινό μας live) είχαμε τη χαρά τη διαπιστώσουμε ότι πρόκειται και για ένα πολύ γλυκό και δοτικό άνθρωπο. Ο Δημήτρης μας παραχώρησε 2 από τα κείμενά τους από τα οποία προέκυψαν τα τραγούδια «Να ξέρεις το γιατί» και «Τι να χάσει ο χαμένος». Επίσης, προλόγησε με κείμενό του το booklet το οποίο συνοδεύει το άλμπουμ μας «Τραγούδια στις στοές». Τέλος, προσωπικά έχω συμμετάσχει ως τρομπετίστας σε ηχογραφήσεις τραγουδιών του. Νοιώθω πολύ τυχερός και ευλογημένος να το θεωρώ φίλο μου.

Πόσο δύσκολο είναι σήμερα να είσαι ροκ μπάντα στην Ελλάδα σε σχέση με όταν ξεκινούσατε; Έχει γίνει πιο εύκολη ή πιο δύσκολη η πρόσβαση στο κοινό;

Νομίζω κάθε εποχή χαρακτηρίζεται από τις προκλήσεις της. Το 2000 ή 2010 ή 2015 η επικοινωνία της μουσικής γινόταν με τελείως διαφορετικό τρόπο. Ξεκινήσαμε να ανακαλύπτουμε τη μουσική ανταλλάσσοντας κασέτες με φίλους στο σχολείο. Αγοράζοντας δίσκους (βινύλια ή cd) ύστερα από πολυήμερη έρευνα σε δισκοπωλεία και αμέτρητες κουβέντες με τους «γκουρού» πωλητές των δισκάδικων. Επίσης, όταν φτιάχναμε και εμείς τα πρώτα μας τραγούδια, ο τρόπος με τον οποίο τα επικοινωνούσαμε διαφέρει αρκετά από σήμερα. Σε μία εποχή χωρίς Spotify, Tidal και YouTube, μαζευόμασταν σε σπίτια «αυτοσχέδια στούντιο» καλώντας φίλους μας για να τους παρουσιάσουμε live το καινούριο μας δημιούργημα. Παρόλα αυτά, επειδή δεν μου αρέσει καθόλου η παρελθοντολαγνεία, η ευκολία με την οποία ένα γκρουπ σήμερα μπορεί να επικοινωνήσει τη μουσική του σε ένα ευρύτερο κοινό (ξεφεύγοντας από τα φιλικά μάτια και αυτιά) έχει πολύ ενδιαφέρον. Θεωρώ ότι τα μέσα παραμένουν τα ίδια και μάλιστα έχουμε και περισσότερες δυνατότητες και εργαλεία. Το πως χρησιμοποιούμε τα εργαλεία και διαχειριζόμαστε τις δυνατότητες που μας προσφέρει κάθε εποχή είναι στο χέρι μας. Με λίγα λόγια δεν θεωρώ ότι πρέπει να μπούμε σε διαδικασία να διαπιστώσουμε αν κάποια εποχή είναι πιο εύκολη ή πιο δύσκολη. Αυτό που έχει σημασία είναι οι καλλιτέχνες να βρίσκουμε τρόπο να ανακαλύπτουμε και να επικοινωνούμε την αλήθεια μας.

Τελευταία χρόνια βλέπουμε πολύ την άνθιση της ραπ σκηνής, αλλά μια στασιμότητα της ροκ; Εσύ τι πιστεύεις για αυτό; Πέρασε η μπογιά της; Γιατί δεν περνάει στον νεαρόκοσμο, όπως παλιά;

Εκτός από τον διαχωρισμό των σκηνών με βάση τη γλώσσα, έχω μία επιφύλαξη και στον διαχωρισμό με βάση το genre. Προφανώς, η κάθε σκηνή έχει το δικό της μουσικό ύφος. Παρόλα αυτά θεωρώ πως υπάρχει μεγάλη «συγγένεια» μεταξύ σκηνών που μοιράζονται παρόμοια αισθητική και συναφείς τρόπους δράσης, προβληματισμούς και παρουσίας στα πράγματα. Αυτό που μετράει είναι πόσο διεισδυτικά είναι τα τραγούδια και οι στίχοι στον κόσμο. Ίσως, το rap και το hip-hop να είναι το rock της εποχής μας. Ίσως οι Rationalistas, οι Social Waste και ο Λεξ ναι είναι οι Τρύπες, τα Ξύλινα Σπαθιά και τα Διάφανα Κρίνα του 2026. Το κοινό, οι ακροατές και ειδικά οι πιο νεαρές ηλικίες έχουν τη σοφή «ματιά» να ξεχωρίζουν τι πραγματικά αξίζει και τι θα αφήσουν να μπει στον κόσμο τους και να τους συγκινήσει. Δεν βλέπω κάτι κακό σε αυτό, ούτε με προβληματίζει.

Μήπως η στασιμότητα της ροκ σκηνής επηρεάζεται και με ένα τρόπο από τη στασιμότητα των κινηματικών πραγμάτων και των εναλλακτικών φωνών και αντίστοιχα;

Σίγουρα η κοινωνίας μας βιώνει μία καθίζηση ως προς την κινηματική της δράση. Δυστυχώς, όσοι έχουμε μία ευαισθησία με το κοινωνικο-πολιτικά τεκταινόμενα παρατηρούμε να διαδραματίζεται μία κατάσταση όπου μεγάλη μερίδα του κόσμου έχει γυρίσει την πλάτη στην πολιτική δράση και έχει απογοητευτεί για τα αποτέλεσμα της. Αυτό είναι σίγουρα κάτι που πρέπει να προβληματίσει. Παρόλα αυτά, βλέπουμε και ένα αρκετά μεγάλο κομμάτι του κόσμου και ειδικά της νεολαίας, το οποίο στέκεται απέναντι σε αυτή τη συντριπτική κατάσταση επιλέγει να είναι δραστήριο και ενεργό. Εγώ θέλω να κοιτώ και να έχω επαφή με αυτή την εικόνα και να ελπίζω για μια μεγαλύτερη συμμετοχή. Συνδέοντας και την προηγούμενη ερώτηση και σχετικά με τη μουσική και τη ροκ σκηνή, δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάποια στασιμότητα. Κάθε άλλο υπάρχουν πολλά σχήματα με πλούσιο έργο σε δισκογραφία και συναυλίες.

Μετά τόσα χρόνια τι είναι αυτό που παρακινεί να συνεχίζεται να παίρνετε τα όργανα και να πηγαίνετε στην πρόβα, να κάνετε μουσική;

Η κινητήρια δύναμη είναι η ίδια. Έχουμε ακριβώς το ίδιο κίνητρο που μας έκανε να αρπάξουμε τις κιθάρες μας, να μαζευτούμε γύρω από μια φωτιά και να παίξουμε τα τραγούδια μας, ακριβώς όπως κάναμε πριν από πολλά χρόνια σε μία παραλία της Σερίφου.

Νέα σχέδια στο μέλλον; Πού θα σας δούμε και ακούσουμε;

Αυτή την περίοδο έχουμε ολοκληρώσει δύο βίντεο κλιπ δύο τραγουδιών του τελευταίου μας δίσκου (Τραγούδια στις στοές). Πρόκειται για το τραγούδι «Βροχή» το οποίο και ανοίγει το άλμπουμ και το τραγούδι «Ο άνθρωπος στο λιβάδι». Τα κλιπ θα κυκλοφορήσουν τέλος Σεπτέμβρη και τέλος Οκτώβρη αντίστοιχα στο κανάλι μας στο You Tube. Επίσης ετοιμάζουμε την live παρουσίαση του δίσκου, η οποία θα γίνει στις 11/12 στο Underathens με την παρουσία και συμμετοχή πολλών φίλων καλλιτεχνών – μουσικών. Τέλος, έχουμε αρχίσει να οργανώνουμε και να σχεδιάζουμε τον 3ου μας δίσκο, ο οποίος θα ηχογραφηθεί live μέσα στο 2027.

Διαβάστε ακόμη

Τι αποκάλυψε ο διασώστης του ΕΚΑΒ στο OPEN για Μαζωνάκη: «Ο απινιδωτής των γιατρών δεν λειτουργούσε»

Βίντεο ντοκουμέντο: Πώς δρούσε η σπείρα Γεωργιανών διαρρηκτών - Το κόλπο με την κόλλα και πως έλεγχαν ποιοι έλειπαν από τα σπίτια

«Μας διέγνωσε καρκίνο στις σάλπιγγες και μικρόβια στο αίμα ενώ ήμασταν υγιείς»: Νέα καταγγελία για τη γιατρό που προφυλακίστηκε για τον θάνατο του Μαζωνάκη

Άρον άρον μαζεύει ο Μπελέρης τα κολακευτικά σχόλια για Κασιδιάρη - «Ανακαλώ, ήταν άστοχη η αποστροφή μου»