Την κατσίκα και τα μάτια σου

Ανάμεσα στις κατηγορίες φιλάθλων, λέγεται ότι δύο από τις πιο βασικές είναι οι ακόλουθες: Αυτή που αποτελείται από αυτούς που βλέπουν τον αγώνα πιο πολύ σαν κοινωνική έξοδο και διαφυγή από τη ρουτίνα, και αυτή που περιλαμβάνει αυτούς που τον ζουν με ένταση ζωής και θανάτου. Σαν να κρίνονται όλα σε ένα ντέρμπι Κυριακής ή σε ένα Game 5 βραδιάς Μαΐου. Στην πραγματικότητα όμως, οι βασικές κατηγορίες είναι τρεις. Και η τρίτη είναι ίσως η πιο αθόρυβη από όλες.

Από τη μία λοιπόν πλευρά βρίσκονται οι «χαλαροί». Εκείνοι που θα κανονίσουν να δουν το ματς περισσότερο για τη μπίρα, την παρέα και την αποφόρτιση της εβδομάδας. Ο αγώνας υπάρχει, αλλά συχνά λειτουργεί σαν soundtrack στη συζήτηση. Μία φορά θα κοιτάξουν το replay, πέντε φορές θα πουν για τη δουλειά, τις σχέσεις, τον λογαριασμό της ΔΕΗ και τον φίλο που «ακόμα δεν είπε να σοβαρευτεί». Είναι λίγο σαν σκηνή από κωμική σειρά με «μεγάλα παιδιά» που υποτίθεται πήγαν να δουν μπάλα, αλλά τελικά κάνουν ομαδική ψυχοθεραπεία πάνω από φιστίκια, τσίπουρα και μεζέδες.

Αν χάσει η ομάδα τους; «Ε, δεν έγινε και κάτι». Αν κερδίσει; Ωραία, άλλη μία αφορμή για δεύτερη μπίρα.

Στην άλλη άκρη βρίσκονται οι ένθερμοι. Οι άνθρωποι που ξέρουν απ/ έξω ενδεκάδες, πεντάδες, στατιστικά, τραυματισμούς και ποιος αναπληρωματικός είχε παίξει καλά σε ένα αδιάφορο ματς του Νοεμβρίου. Εκείνοι που θα διαφωνήσουν, θα φωνάξουν, θα τσιγκλήσουν και θα δεχθούν τα αντίστοιχα πειράγματα με τη σειρά τους. Για αυτούς, το αθλητικό πείραγμα είναι μέρος του ίδιου του παιχνιδιού. Μία παράλληλη «διοργάνωση» που παίζεται στα τηλέφωνα, στις καφετέριες και στα οικογενειακά τραπέζια.

Και εδώ χρειάζεται μια σημαντική διευκρίνιση:

Μιλάμε για υγιείς φιλάθλους. Αυτοί αγαπούν την πλάκα και το πείραγμα χωρίς κακία. Αυτοί αναγνωρίζονται εύκολα. Ξέρουν οι ίδιοι ποιοι είναι και το ξέρουν και οι γύρω τους. Μπορούν να σε πειράξουν σήμερα και αύριο να σου κεράσουν καφέ γελώντας με τα ίδια ακριβώς πράγματα. Είναι εκείνοι που σου εκφράζουν την οικειότητά τους μέσω του πειράγματος και αν δεν το κάνουν θα σου λείψει. Εκεί βρίσκεται η ομορφιά του αθλητισμού, στο συναίσθημα, στην υπερβολή της στιγμής, στην ανθρώπινη ανάγκη να ανήκεις κάπου και να το εκφράσεις σε ανθρώπους με τους οποίους νιώθεις κοντά, ακόμα και αν τα χρώματα της φανέλας που φοράτε στο γήπεδο διαφέρουν.

Υπάρχει όμως και μια τρίτη κατηγορία. Μικρή, πρωτογενώς απροσδιόριστη και συχνά δυσδιάκριτη. Είναι οι φίλαθλοι που στενοχωριούνται πραγματικά όταν η ομάδα τους χάνει, αλλά δεν εκφράζονται ιδιαίτερα.

Δεν αισθάνονται την ανάγκη να μπουν σε αντιπαράθεση, ούτε να «κερδίσουν» μια κουβέντα. Θα συζητήσουν ήρεμα, θα αποφύγουν διακριτικά το εισερχόμενο αλλά και το εξερχόμενο πείραγμα, όχι από διστακτικότητα αλλά γιατί δεν είναι στην ιδιοσυγκρασία τους να λειτουργούν έτσι.

Δεν θεωρούν τους εαυτούς τους καλύτερους λόγω αυτού. Ούτε χειρότερους. Δεν είναι «περίεργοι», ούτε αποστασιοποιημένοι. Απλώς αγαπούν τον αθλητισμό χωρίς να νιώθουν ότι πρέπει να «συγκρουστούν» για να τον απολαύσουν.

Μπορούν να αναγνωρίσουν μια μεγάλη εμφάνιση αντιπάλου, να συγχαρούν μια άλλη ομάδα, να χαρούν με ένα καλό παιχνίδι ακόμα κι αν δεν τους αφορά άμεσα.

Και όταν συναντήσουν τοξικότητα ή τη νοοτροπία του τύπου «αν πεθάνει η δική μου κατσίκα, να πεθάνει και του γείτονα», συνήθως κάνουν κάτι που σήμερα μοιάζει σχεδόν επαναστατικό: απομακρύνονται ήσυχα, και δεν επιστρέφουν ποτέ.

Ίσως τελικά αυτή να είναι η πιο παρεξηγημένη κατηγορία φιλάθλων. Όχι γιατί απέχει από τα άκρα, αλλά γιατί σε έναν κόσμο που ενίοτε λατρεύει την ένταση, επιλέγει συνειδητά την ηρεμία.

Στον σημερινό αθλητισμό αλλά και στον γενικότερο φρενήρη ρυθμό της εποχής μας, ίσως τελικά το μεγαλύτερο πάθος που χρειάζεται είναι αυτό από το οποίο επιλέγεις να απέχεις.

Ο αθλητισμός θα ήταν φτωχότερος χωρίς τις προαναφερθείσες κατηγορίες, σαν ένα υπέροχο άγαλμα κλειδωμένο σε μια ξεχασμένη αποθήκη, χωρίς κριτικούς, καλλιτέχνες και ευρύ κοινό να το δουν και από την θέασή του να γεννηθεί ένας γαλαξίας συναισθημάτων και αντιδράσεων.

Είναι όλες αγαπημένες κατηγορίες.

Όλες ίσως εκτός από αυτή στην οποία ανήκουν όσοι δεν έχουν σε ιδιαίτερη εκτίμηση την κατσίκα του γείτονά τους.

Διαβάστε ακόμη

Θρυλικός θρίαμβος στην Αθήνα: Ο Ολυμπιακός λύγισε τη Ρεάλ Μαδρίτης και κατέκτησε την Euroleague για 4η φορά!

Νέα στοιχεία για τη δολοφονία στη Θεσσαλονίκη: Ο 30χρονος φέρεται να σκότωσε τον πατέρα του με κατσαβίδι

Φρικιαστικές μαρτυρίες ακτιβιστών του Flotilla: «Όλοι περνάγαμε από ένα κοντέινερ βασανιστηρίων»

Ποια είναι τελικά η πραγματική σου φωνή; Αυτή που ακούς εσύ ή αυτή που βγαίνει στην ηχογράφηση;