Στρίψε την κεραία, δεν πιάνει η οπτική ίνα

Υπάρχουν διοργανώσεις που ξεπερνούν τα όρια του αθλητισμού, του χρόνου και της ίδιας της ζωής. Διοργανώσεις και στιγμές που όταν τις παρακολουθείς πρέπει να κοιτάξεις ξανά την ταυτότητά σου για να δεις πόσο χρονών είσαι, μιας και είσαι όλες οι ηλικίες μαζί.

 

Το Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου είναι μία από αυτές. Αποτελεί το κορυφαίο ποδοσφαιροκό ραντεβού, ένα γεγονός που καταφέρνει να στρέφει το βλέμμα σχεδόν ολόκληρου του πλανήτη προς την ίδια κατεύθυνση. Από το πρώτο σφύριγμα μέχρι τον τελικό, δισεκατομμύρια άνθρωποι μοιράζονται τα ίδια συναισθήματα, τις ίδιες συζητήσεις, την ίδια αγωνία.

Για λίγες εβδομάδες διαφορετικοί λαοί, κουλτούρες και γλώσσες βρίσκουν έναν κοινό τρόπο έκφρασης.

Η φετινή διοργάνωση έχει τις δικές της ιδιαιτερότητες. Περισσότερες χώρες από κάθε άλλη φορά θα έχουν την ευκαιρία να συμμετάσχουν στη μεγάλη γιορτή του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, δίνοντας σε ακόμη περισσότερους φιλάθλους την αίσθηση ότι αποτελούν μέρος του μεγαλύτερου θεσμού του αθλήματος. Παράλληλα,η διοργάνωση απλώνεται σε μια ολόκληρη ήπειρο, με γήπεδα και πόλεις τριών διαφορετικών χωρών να φιλοξενούν την ποδοσφαιρική πανδαισία, με 48 ομάδες και με έναν επιπλέον γύρο.Ίσως αυτή η γεωγραφική και αριθμητική επέκταση να αποτελεί και την πιο χαρακτηριστική απόδειξη του πόσο διαχρονικά παγκόσμιο παραμένει το άθλημα.

Όμως η πραγματική δύναμη του Μουντιάλ δεν βρίσκεται μόνο στους αριθμούς, στις συμμετοχές ή στα στάδια. Βρίσκεται στις αναμνήσεις. Κάθε Παγκόσμιο Κύπελλο κουβαλά μέσα του ένα κομμάτι της προσωπικής ιστορίας εκατομμυρίων ανθρώπων. Δεν θυμόμαστε μόνο τα γκολ και τους πρωταγωνιστές.Θυμόμαστε πού βρισκόμασταν όταν τα είδαμε. Με ποιους τα μοιραστήκαμε,με ποιούς κάναμε το τελετουργικό πρώτο τσούγκρισμα παγωμένης μπύρας στη σέντρα του αγώνα.

Ένα Μουντιάλ μπορεί να σε ταξιδέψει πίσω σε ένα καλοκαίρι των παιδικών χρόνων, σε ένα εφηβικό μπαλκόνι γεμάτο φίλους,σε μια αυλή στο χωριό, σε ένα οικογενειακό τραπέζι που ξεκινούσε πριν από το εναρκτήριο λάκτισμα και τελείωνε πολύ μετά τη λήξη του αγώνα. Μπορεί να σε γυρίσει σε εποχές που σήμερα μοιάζουν αλλόκοτα μακρινές, χωρίς κινητά τηλέφωνα, κοινωνικά δίκτυα και αμέτρητα βίντεο διαθέσιμα με ένα άγγιγμα στην οθόνη. Τότε που οι φωτογραφίες τραβιούνταν με φιλμ και περιμέναμε ημέρες να εμφανιστούν.

Κάπου εκεί κρύβεται και η μαγεία της διοργάνωσης.Για έναν μήνα ο κόσμος αφήνει στην άκρη τις δυσκολίες της καθημερινότητας. Τα προβλήματα δεν εξαφανίζονται, αλλά περνούν για λίγο σε δεύτερο πλάνο. Η συζήτηση μεταφέρεται στα γήπεδα, στις προβλέψεις, στους πρωταγωνιστές, στις εκπλήξεις. Ο αθλητισμός προσφέρει μια σπάνια ανάσα συλλογικής αισιοδοξίας.Για λίγο οι λογαριασμοί,οι υποχρεώσεις,οι ανησυχίες της καθημερινότητας παραχωρούν τη θέση τους σε ένα γκολ στο 90ό λεπτό, σε μια μεγάλη πρόκριση ή σε ένα όνειρο που ξαφνικά μοιάζει εφικτό.

Ίσως γι’ αυτό κάθε Μουντιάλ να είναι κάτι περισσότερο από μια αθλητική διοργάνωση. Είναι ένα σημείο αναφοράς στον χρόνο. Ένα γεγονός που συνδέεται με πρόσωπα, στιγμές και συναισθήματα. Με ανθρώπους που πανηγύρισαν μαζί μας και δεν βρίσκονται πια δίπλα μας. Με φιλίες που ξεθώριασαν στην πορεία των ετών. Με αγαπημένους που χάσαμε αλλά παραμένουν παρόντες κάθε φορά που μια ποδοσφαιρική στιγμή, μια λευκή πλαστική καρέκλα και ένα αξέχαστο πλατύ χαμόγελο, τους επιστρέφουν ξανά μπροστά μας. Ορισμένες παρουσίες εξακολουθούν να είναι εκεί,αρκεί να κοιτάξουμε προς την σωστή κατεύθυνση με κλειστά τα μάτια.

Το Μουντιάλ είναι και πάλι εδώ. Έτοιμο να γεννήσει νέες εικόνες ,νέες συγκινήσεις και νέες αναμνήσεις. Να φέρει στιγμές που παγώνουν τον χρόνο. Οι διαχρονικές αυτές στιγμές μας υπερβαίνουν, είτε ακούμε το μάτς στα βραχέα κύματα, είτε πιάνουμε δυο απρόμαυρα κανάλια που τα μεσάνυχτα κλείνουν,είτε έχουμε τετραψήφια ταχύτητα Mbps, οθόνη 90 ιντσών και όλες τις συνδρομές.

Όλα αυτά μηδενίζουν με το πρώτο σφύριγμα κάθε 4 χρόνια, τα οποία ίσως χρησιμοποιούμε ως μονάδα μέτρησης για ευκολία, μιας και οι στιγμές αριθμούνται πολύ δυσκολότερα.

Έστω και με την κεραία στραμμένη σε λάθος θέση.