Ένα διαφορετικό ρεπορτάζ μετά την τραγωδία της Θύρας 7: «Τα συνηθισμένα», μεταδώσαμε την ώρα που θρηνούσε ολόκληρη η Ελλάδα…

Γράφει ο Νίκος Τζιανίδης

Ένα διαφορετικό ρεπορτάζ μετά την τραγωδία της Θύρας 7... Ήταν Κυριακή 8 Φεβρουαρίου του 1981. Μέρα ηλιόλουστη, αλλά παγερή. Ποιος να το ‘λεγε πως η νύχτα που θα ερχόταν θα ‘ταν η πιο σκοτεινή στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου· βραδιά αιματοβαμμένη, τραγική και μια από εκείνες που κι’ ο Διάβολος θέλει να ξεχάσει…

Ο αγαπημένος φίλος-αδερφός πια- και συνάδελφος Δημήτρης Δοντάς (στα επόμενα 35 χρόνια συντάκτης στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ και όχι μόνο…) και εγώ- εικοσάχρονα παιδιά τότε- πασχίζαμε να βαδίσουμε στα μονοπάτια της αθλητικής δημοσιογραφίας· το αν το πετύχαμε το έκριναν οι καιροί…

Υπό τη σκέπη του δάσκαλου δημοσιογράφου Φαίδωνα Κωνσταντουδάκη, δίναμε καθημερινές εξετάσεις στο ρεπορτάζ και στη σύνταξη κειμένων, καταθέτοντας τα ανορθόγραφα (κάποιες φορές), ασύντακτα (συνήθως) πρώτα διαπιστευτήριά μας για το επάγγελμα που είχαμε επιλέξει μέσω της εφημερίδας των «φίλων της ΑΕΚ» Δικέφαλος.

Την ημέρα εκείνη, 8 Φεβρουαρίου, σαν και σήμερα Κυριακή, η ΑΕΚ αγωνιζόταν στο Φάληρο απέναντι στον Ολυμπιακό με σημαντικές ελλείψεις στην 11άδα λόγω τραυματισμών παικτών και τιμωρίες από κάρτες.

Λάβαμε την εντολή από τον αρχισυντάκτη μας: «Θα μπείτε στον χώρο των φανατικών οπαδών του Ολυμπιακού, στη Θύρα 7, και από εκεί θα καταγράψετε τις εντυπώσεις σας από το ντέρμπι. Πώς αντιδρούσαν οι θεατές, πώς πανηγύριζαν, πώς χαρακτήριζαν τους αντιπάλους· όλα» μας είπε. Και με βαριά καρδιά ακολουθήσαμε τις εντολές του· αν θέλαμε ας κάναμε διαφορετικά.

Ρεπορτάζ και για την «Ομάδα»

Εκείνη την εποχή, και ο Δημήτρης ο Δοντάς κι εγώ, εργαζόμασταν και στην «Ομάδα» του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη: γράφαμε παραλειπόμενα και δίναμε ειδήσεις στον τότε υπεύθυνο του ρεπορτάζ της ΑΕΚ, αείμνηστο Τάκη Χαραλαμπίδη.
Σαν έμαθε ο κύριος Τάκης ότι θα βρεθούμε στο ντέρμπι και μάλιστα στη θύρα των οπαδών του Ολυμπιακού ενθουσιάστηκε: «θέλω πολλά μικρά στιγμιότυπα από τα πάντα γύρω σας» μας είπε, και με ύφος παρακλητικό πρόσθεσε: «πηγαίνετε μετά και στα αποδυτήρια για ρεπορτάζ προπονητών και για δηλώσεις παικτών. Θα περιμένω να μου τηλεφωνήσετε να το βάλουμε στα ΝΕΑ» είπε και μας φόρτωνε με ένα επιπλέον άγχος.

Μετά ένα μεγάλο ντέρμπι, στα αποδυτήρια επικρατεί χάος και ένταση. Άπειροι εμείς, έπρεπε να έχουμε αφτιά και μάτια ανοιχτά για κάθε τι που θα γινόταν. Και κάπως έτσι έγινε… ή κάπως έτσι, περίπου…
Πήγαμε στον αγώνα, καθίσαμε ήσυχοι ήσυχοι στις εξέδρες ανάμεσα σε παραληρούντες ερυθρόλευκους οπαδούς και ζήσαμε ένα δράμα. Γιατί να το κρύψουμε πια; Και οι δυο είμασταν φίλα προσκείμενοι στην ΑΕΚ- άλλωστε στον «Δικέφαλο» γράφαμε- και πλέον η ταύτισή μας με παίκτες και ομάδα μας είχε εν δυνάμει καταστίσει οπαδούς!
Εκείνη η μέρα δεν πήγε καλά για την ΑΕΚ. Ο Μάικ Γαλάκος πέτυχε τρία γκολ, ο Κουσουλάκης, ο Βαμβακούλας κι ο Ορφανός από ένα και η ΑΕΚ μετρούσε έξι σε ένα κατ’ ευφημισμό ντέρμπι.

Λίγο πριν οι «ερυθρόλευκοι» πανηγυρίσουν το 6ο γκολ τους, στο 84’ με τον Γαλάκο, κοιταχτήκαμε στα μάτια, που ξεχείλιζαν θλίψη, με τον Δοντά και το αποφασίσαμε: «ρε τι καθόμαστε και κάνουμε εδώ; Πάμε να φύγουμε και θα βρούμε τι θα γράψουμε αύριο…» Όσο για το ρεπορτάζ των αποδυτηρίων; Όλο και από κάποιον άλλον θα έβρισκε κάτι ο Τάκης ο Χαραλαμπίδης… Και σηκωθήκαμε δήθεν χαρούμενοι, μην μας πάρουν χαμπάρι ότι μέσα μας κλαίγαμε, υψώσαμε τη γροθιά σαν χαιρετισμό στον Ολυμπιακό και κάτι σαν τελευταίο ασπασμό στον νεκρό της ΑΕΚ και αποχωρήσαμε βιαστικά βγαίνοντας από τη Θύρα 7, εκεί που σε λίγην ώρα ο Θάνατος θα περίμενε σαν πεινασμένο αγρίμι…
Φύγαμε! Και πού να πάμε τώρα που ήταν και νωρίς; Δουλειά άλλη δεν είχαμε κι αυτή που μας είχαν αναθέσει την είχαμε γράψει στο χιόνι…

Από τον Κουσουλάκη στον Μακαβέγιεφ

Στην πλατεία Κλαυθμώνος απέναντι, στην οδό Κοραή (τότε δεν υπήρχε μετρό και τέτοια όμορφα) υπήρχε- και υπάρχει ακόμα- ο κινηματογράφος Άστυ. Εκείνη την ημέρα προβαλλόταν η ταινία Sweet Movie του σέρβου σκηνοθέτη Ντούσαν Μακαβέγιεφ.
Ο Ντούσαν Μπάγιεβιτς δεν είχε καταφέρει να πετύχει γκολ στον Ολυμπιακό, κι’ εμείς θα βλέπαμε τι σόι σκηνοθέτης ήταν συμπατριώτης του, ο Ντούσαν Μακαβέγιεφ.
Sweet Movie, λοιπόν σε μουσική επένδυση Μάνου Χατζηδάκι (Τα παιδιά κάτω στον κάμπο κλπ...), μια σουρεαλιστική κωμωδία-δράμα φτιαγμένη το 1974· ήταν ό,τι έπρεπε για να ξεχάσουμε.
Το σκοτάδι απλώθηκε στην αίθουσα του «Άστυ» και μια καλλονή, η Μις Καναδάς, η οποία κερδίζει έναν διαγωνισμό για την «πιο παρθένα», ένας καπετάνιος σε πλοίο φορτωμένο με καραμέλες και ζάχαρη, ο οποίος είναι αποτυχημένος κομμουνιστής επαναστάτης έφτιαχναν την ιστορία της ταινίας, που (κατά την ταπεινή άποψή μας, τότε) αν δεν είχε τη μουσική του Χατζηδάκι δεν θα θυμόσουν το παραμικρό μόλις ανάβαν τα φώτα και έβγαινες από την αίθουσα…
Και η ώρα πέρασε και η ταινία τέλειωσε και πια έπρεπε να δώσουμε το ρεπορτάζ που είχαμε υποσχεθεί στον κύριο Τάκη. Και τι να δώσουμε; Θα βρίσκαμε κάτι… Κάτι από Μακαβέγιεφ; Δεν έλεγε…

Στα αποδυτήρια τα συνηθισμένα…

Πήραμε τηλέφωνο από έναν θάλαμε έξω από τον κινηματογράφο.
-Κύριε Τάκη καλησπέρα…
-Καλησπέρα παιδιά, έχω ανησυχήσει. Τρέμω από την αγωνία μου. Είστε καλά;
-Καλά, πολύ καλά! Εσείς;
-Βρε αφήστε εμένα, εσείς τι κάνατε; Πώς Βγήκατε;
-Φύγαμε λίγο νωρίτερα, κύριε Τάκη, όλα καλά. Στα αποδυτήρια τα συνηθισμένα… Θα σας είπαν άλλοι τι δήλωσαν οι προπονητές…
-Τα συνηθισμένα;
-Ναι…
-Παιδιά, πηγαίνετε σπίτια σας, γιατί ακούω είστε στο δρόμο, ανοίξτε τηλεόραση και δείτε τα συνηθισμένα και αύριο τα λέμε.
Αυτά είπε ο κύριος Τάκης. Κοιταχτήκαμε με νόημα: στράβωσε ο φουκαράς που τον κρεμάσαμε, σκεφτήκαμε και πήρε ο καθένας τον δρόμο για το σπίτι του· ο Δοντάς στην Κηφισιά κι εγώ στα Πατήσια…

Αγόρι μου ζεις;

Σαν μπήκα στο σπίτι άκουσα από το χωλ την τηλεόραση να παίζει δυνατά. Η μάνα μου με υποδέχτηκε χαρούμενη σαν να είχε γυρίσει από το μέτωπο της Αλβανίας
-Αγόρι μου, ζεις;
-Τι είναι αυτά ρε μάνα; Γιατί να μην ζώ;
-Στο Φάληρο δεν ήσουν;
-Ναι, και;
Δεν έχεις μάθει τί έγινε;
Τότε κατάλαβα πως κάτι είχε συμβεί και μάλιστα σοβαρό αφού η μητέρα μου ασχολούταν με αθλητικές ειδήσεις…
-Λες για το 6-0 του Ολυμπιακού, μάνα;
-Ποιο 6-0 αγόρι μου, εδώ λένε για νεκρούς και τραυματίες. Έχει γίνει μακελειό…
Πάγωσα. Σωριάστηκα στον καναπέ και παρακολούθησα (κλισέ αυτό που θα πω, αλλά ήταν πραγματικότητα) με την ανάσα κομμένη το ρεπορτάζ της ΕΡΤ: «νεκροί φίλαθλοι στην προσπάθειά τους να βγουν από τη Θύρα 7»…
Σιωπή! Πρώτη κίνηση να πιάσω το τηλέφωνο.
Ο Δημήτρης μόλις είχε μπει σπίτι του.
-Είδες;
-Βλέπω…
-Τι λες;
-Τι να πω;
Και τι να πεις τέτοιες ώρες;

Η γκάφα του Δεκαπενταύγουστου...

Τότε μου ήρθε στο νου η γκάφα του δημοσιογράφου που- όπως λέει ο αστικός μύθος- ήταν απεσταλμένος στην Τήνο το 1940 για να καλύψει τον εορτασμό της Παναγίας. Ο… συνάδελφος δεν είχε πάει στο νησί, αλλά τηλεφώνησε στον αρχισυντάκτη του: «… σε κλίμα κατάνυξης οι πιστοί παρακολούθησαν τον εφετινό εορτασμό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στο νησί της Παναγίας» υπαγόρευσε στον αποσβολωμένο αρχισυντάκτη… Στο νησί, που είχε τρανταχτεί από τορπίλες και οι «πιστοί» είδαν ένα πολεμικό μας πλοίο να ανατινάζεται…

Μετά 45 χρόνια, συνταξιούχοι πια, θυμόμαστε ακόμα με τον Δοντά εκείνη την τραγική βραδιά και την δική μας δημοσιογραφική παρουσία: «τα συνηθισμένα»!
Μισό πικρό χαμόγελο για την αφέλειά μας και ολόκληρη κι’ απέραντη θλίψη για 21 νεκρούς…
Μετά 45 χρόνια, απόστρατοι πια, αναλογιζόμαστε τη λιποταξία που ίσως και να μας έσωσε από το κακό, τότε…
Ο Γεράσιμος Αμίτσης θα ήταν σήμερα 63 χρονών· πήγαμε στο καμένο από τον Χάρο σπίτι του, δυο μέρες μετά τον χαμό του: οδός Σφακτηρίας… Απελπισία! Πήγαμε και στην κηδεία του. Σήμερα μπορεί να είχε παιδιά κι εγγόνια μπορεί· είναι πια χώμα στο χώμα.
Και εμάς η ζωή μας έχει πια λαχανιάσει να τρέχει πίσω από ιστορίες: «θυμάσαι τότε;»…
-Τότε που μπήκαμε από τη Θύρα7 και βγήκαμε από το παράθυρο της δημοσιογραφίας;
-Τότε!