Πού το πάει ο Αντώνης Σαμαράς και τι φοβούνται στο Μέγαρο Μαξίμου;

Η μετωπική για τη Chevron, η «σκιά» ενός νέου δεξιού πόλου και το «αντάρτικο» που στοιχειώνει την κυβερνητική πλειοψηφία

🕛 χρόνος ανάγνωσης: 8 λεπτά ┋ 🗣️ Ανοικτό για σχολιασμό

Πού το πάει ο Αντώνης Σαμαράς; Είναι η πρόσφατη κοινοβουλευτική του παρέμβαση, με αφορμή τις ενεργειακές συμφωνίες με τον αμερικανικό κολοσσό Chevron, απλώς μια ακόμη έκφραση δυσαρέσκειας, άλλο ένα χτύπημα φθοράς σαν εκείνα των προηγούμενων μηνών ή μήπως είναι η επίσημη κήρυξη ολοκληρωτικού πολέμου χωρίς επιστροφή;

Τι είναι εκείνο που πραγματικά τρέμουν στο Μέγαρο Μαξίμου, βλέποντας τον πρώην πρωθυπουργό να ανοίγει τη βεντάλια της κριτικής του από τα εθνικά θέματα μέχρι το σκάνδαλο των υποκλοπών και τη διαφθορά; Όπως και να έχει, η εμφάνιση του Αντώνη Σαμαρά δεν άφησε περιθώρια για παρερμηνείες, πως πρόκειται για τη συνειδητή οικοδόμηση μιας παράλληλης πολιτικής πλατφόρμας που αμφισβητεί τον πυρήνα της διακυβέρνησης Μητσοτάκη.

Οι βουλευτές που επηρεάζει

Η στρατηγική επιλογή του Αντώνη Σαμαρά να τοποθετηθεί ως ο «θεματοφύλακας της παράταξης» απέναντι σε μια, κατά τον ίδιο, «μεταλλαγμένη Νέα Δημοκρατία», προκαλεί συναγερμό στην κυβέρνηση. Η ανησυχία του Μαξίμου εστιάζεται στο γεγονός ότι ο πρώην πρωθυπουργός δεν περιορίζεται πλέον σε «άσφαιρα» πυρά, αλλά χτυπά σε δομικά σημεία: την εξωτερική πολιτική, τη θεσμική ακεραιότητα και την ενεργειακή στρατηγική.

Η «απειλή» που διατύπωσε απευθείας προς τον Πρωθυπουργό, ότι «αν έχουν δίκιο τα παπαγαλάκια του, τότε ο κ. Μητσοτάκης θα πρέπει να ανησυχεί», ερμηνεύεται πλέον ως προαναγγελία κινήσεων που μπορεί να φτάσουν, αν όχι στην ίδρυση νέου φορέα, που είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσει «αιμοραγία» ψηφοφόρων στη ΝΔ, τότε μέχρι την ανατροπή των κοινοβουλευτικών ισορροπιών, καθώς στην κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ υπάρχουν βουλευτές που επηρεάζονται από τον Μεσσήνιο και είναι έτοιμοι είτε να τον ακολουθήσουν στο νέο φορέα, είτε να συμμετάσχουν σε αντάρτικο διαρκείας.

Η ηχηρή κίνηση του να αποχωρήσει από την αίθουσα αμέσως μετά την ομιλία του, χωρίς να ακούσει την απάντηση του Σταύρου Παπασταύρου, επισφράγισε τη ρήξη. Το γεγονός ότι δεν άκουσε όσα του απάντησε ο εκ των στενότερων συνεργατών του την περίοδο της δικής του διακυβέρνησης, δείχνει με ξεκάθαρο τρόπο ότι ο κ. Σαμαράς δεν αναζητά πλέον διορθώσεις σε... άρθρα των ενεργειακών συμβάσεων, αλλά αμφισβητεί συνολικά το ηθικό και πολιτικό έρεισμα της σημερινής διακυβέρνησης.

Η ενεργειακή «Κερκόπορτα» και η κυριαρχία

Στην προμετωπίδα της κριτικής του βρέθηκε η σύμβαση με τον αμερικανικό κολοσσό Chevron για τις έρευνες υδρογονανθράκων, με τον κ. Σαμαρά να εστιάζει σε συγκεκριμένες νομικές παραμέτρους που, κατά την άποψή του, ναρκοθετούν τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας.

Ο Αντώνης Σαμαράς κατήγγειλε με τεχνική ακρίβεια την παράγραφο 3 του άρθρου 30, χαρακτηρίζοντάς την ως μια απαράδεκτη υποχώρηση που ανοίγει την «Κερκόπορτα» για τη de facto αποδοχή του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου. Σύμφωνα με τον πρώην πρωθυπουργό, η ρήτρα αυτή προαναγγέλλει τη δυνητική απομείωση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, καθώς εισάγει καινοφανείς όρους όπως τα «πλευρικά όρια» και προεξοφλεί τη μείωση της περιοχής μίσθωσης σε περίπτωση μελλοντικών οριοθετήσεων με γειτονικά κράτη.

Για τον πρώην πρωθυπουργό, η κυβέρνηση δείχνει διατεθειμένη να προχωρήσει σε προληπτικές υποχωρήσεις, εγκαταλείποντας τη διορατική στρατηγική των εξορύξεων που ο ίδιος είχε εγκαινιάσει το 2012, προς όφελος επικοινωνιακών χειρισμών και μιας πολιτικής που άγεται και φέρεται από τις περιστάσεις.

Οι κυβερνητικές διευκρινίσεις περί προστασίας του δημοσίου συμφέροντος δεν στάθηκαν ικανές να κατευνάσουν το περιβάλλον του πρώην πρωθυπουργού. Αντιθέτως, οι συνεργάτες του επιμένουν ότι η Αθήνα εισάγει καινοφανείς όρους υποχώρησης χωρίς να υφίσταται διεθνής πίεση, αποδομώντας πλήρως το ενεργειακό αφήγημα του Μεγάρου Μαξίμου.

Ευήκοα ώτα

Ωστόσο, πέρα από το λεκτικό σκέλος, ίσως όσα έχει στο μυαλό του ο Μεσσήνιος πρώην πρωθυπουργός να κρύβονται στις λεπτομέρειες της παρουσίας του. Η χωροταξική του επιλογή να καθίσει στα κεντρικά έδρανα της δεξιάς πλευράς, πίσω από το ΠΑΣΟΚ και δίπλα στην Ελληνική Λύση, ερμηνεύτηκε από πολλούς ως κίνηση που υπογραμμίζει την πολιτική του αυτονομία, αλλά και τη σαφή διαφοροποίησή του από τον... κεντρώο πολιτικό προσανατολισμό του σημερινού πυρήνα διακυβέρνησης.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η χαρτογράφηση όσων επέλεξαν να τον χειροκροτήσουν. Ενώ η στάση του Μίλτου Χρυσομάλλη, ο οποίος χτυπούσε διακριτικά το έδρανό του, ήταν αναμενόμενη, αίσθηση προκάλεσαν τα αναπάντεχα χειροκροτήματα από την αντιπολίτευση. Ο ανεξάρτητος βουλευτής και εκπρόσωπος Τύπου του Στέφανου Κασσελάκη και πρώην βουλευτής της Πλεύσης Ελευθερίας, Μιχάλης Χουρδάκης θεώρησε εύστοχη την αναφορά σε «ερασιτέχνες εφησυχασμένους», ενώ ακόμα και από τα έδρανα της «Νίκης», ο βουλευτής Αθανάσιος Ρακοβαλής ένωσε τη φωνή του με τις αντιδράσεις. Όπως φαίνεται ο λόγος του Σαμαρά βρίσκει ευήκοα ώτα πέρα από τα στενά όρια της ΝΔ και αυτό μπορεί να σημαίνει πολλά για το ενδεχόμενο να αποφασίσει να προχωρήσει στην ίδρυση νέου κόμματος.

Η θεσμική κρίση και το φάντασμα των παρακολουθήσεων

Η σύγκρουση με το τον Κυριάκο Μητσοτάκη προσλαμβάνει ολοκληρωτικό χαρακτήρα καθώς ο Αντώνης Σαμαράς επεκτείνει το μέτωπο της αντιπαράθεσης στα ζητήματα της διαφθοράς και του κράτους δικαίου. Στο Μέγαρο Μαξίμου ανησυχούν εύλογα καθώς γνωρίζουν ότι η κριτική του για αυτά τα θέματα βρίσκει ευρεία απήχηση στους δυσαρεστημένους Δεξιούς ψηφοφόρους της ΝΔ.

Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε η επαναφορά του σκανδάλου των υποκλοπών. Επιλέγοντας να υπενθυμίσει από το βήμα της Ολομέλειας ότι υπήρξε και ο ίδιος προσωπικός στόχος παρακολουθήσεων, ο κ. Σαμαράς είναι εμφανές ότι επιδιώκει να ακυρώσει την κυβερνητική προσπάθεια να κλείσει το θέμα μέσω της λήθης. Όμως, δεν είναι μόνο αυτό που ανησυχεί την Ηρώδου Αττικού, καθώς είναι άγνωστη η τροπή που μπορεί να πάρει από εδώ και πέρα η υπόθεση του σκανδάλου των υποκλοπών μετά και από την τοποθέτηση του ιδιοκτήτη της Intellexa Ταμ Ντίλιαν ότι «παρέχουμε τεχνολογία μόνο σε κυβερνήσεις και αρχές επιβολής του νόμου».

Είναι σαφές ότι η παραπάνω δήλωση βάζει ξανά στο κάδρο του σκανδάλου το κεντρικό σύστημα εξουσίας και κανένας δεν μπορεί να προεξοφλήσει πως θα κινηθεί - σε πολιτικό, και όχι μόνο, επίπεδο- από εδώ και πέρα ο Αντώνης Σαμαράς παράλληλα με τις δικαστικές και πολιτικές εξελίξεις που αφορούν στο συγκεκριμένο ζήτημα. ΄

Η επισήμανσή του ότι η θεσμική εκτροπή παραμένει πληγή στην κορυφή της παράταξης, προσδίδει στην κριτική του ξεκάθαρη διάσταση ηθικής και πολιτικής απαξίωσης της σημερινής ηγεσίας της ΝΔ με ότι μπορεί να σημαίνει αυτό σε πολιτικό επίπεδο.

Ο φόβος του Μαξίμου για νέο κόμμα

Εκείνο που πραγματικά προκαλεί συναγερμό στο κυβερνητικό επιτελείο είναι η έντονη κινητικότητα του πρώην πρωθυπουργού, που κορυφώθηκε κατά την παρέμβασή του στη Βουλή των Πέμπτη, η οποία ερμηνεύεται από το περιβάλλον του Κυριάκου Μητσοτάκη -και με βεβαιότητα που δεν υπήρχε μέχρι σήμερα- ως προάγγελος ενός νέου πολιτικού εγχειρήματος.

Ενώ μέχρι πρότινος το Μαξίμου θεωρούσε σχεδόν δεδομένο ότι ο κ. Σαμαράς θα απέφευγε το οριστικό βήμα της ίδρυσης νέου κόμματος, οι τελευταίες εξελίξεις δείχνουν ότι τα δεδομένα μεταβάλλονται άρδην.

Η «σκιά» του ενδεχόμενου δημιουργίας ενός ακόμη δεξιού πόλου στοιχειώνει τη ΝΔ, αλλά και την κυβερνητική πλειοψηφία, καθώς μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να προκαλέσει σημαντικές διαρροές ψηφοφόρων και κυρίως τεκτονικές αλλαγές στο πολιτικό σκηνικό (ακόμη και ανεξαρτητοποιήσεις βουλευτών της ΝΔ) σε μια εξαιρετικά δύσκολη συγκυρία, κατά την οποία η φθορά της κυβέρνησης θεωρείται δεδομένη, ενώ στον δρόμο για τις κάλπες δεν υπάρχει περιθώριο για καμία χαμένη ψήφο..

Η κοινωνική δυσαρέσκεια λόγω της επίμονης ακρίβειας, σε συνδυασμό με την επερχόμενη άφιξη της δεύτερης δικογραφίας για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, δημιουργεί εκρηκτικό μείγμα. Το Μαξίμου γνωρίζει ότι ο Αντώνης Σαμαράς επιχειρεί να κεφαλαιοποιήσει αυτή τη φθορά, την ίδια στιγμή που το πολιτικό σκηνικό αναμένει την ανακοίνωση της ίδρυσης κόμματος του Αλέξη Τσίπρα και τη δυναμική που θα προσδώσει στις πολιτικές εξελίξεις.

Η ρήξη Μητσοτάκη–Σαμαρά είναι πλέον ένας ανοιχτός πόλεμος διαρκείας με φόντο την διαδικασία αναδιάταξης ολόκληρου του πολιτικού χάρτη, που βρίσκεται σε εξέλιξη.