Τι κρύβει η Ιστορία για το Μεσολόγγι και αφήνει μόνο την ηρωική Έξοδο στο φως – Έλληνες πίσω απ’ την προδοσία και τη σφαγή!

Τι κρύβει η Ιστορία για το Μεσολόγγι και αφήνει μόνο την ηρωική Έξοδο να καταυγάζει στο διηνεκές;  

«Κόβω για σε τα βάγια του τραγουδιού ιερά στο μέτωπο σ’ τα πλέκω, στεφάνια γιορτερά. Βωμός το μέτωπό σου. Θυμάσαι; Μια φορά σ’ το ‘γγίξαν και σ’ τ’ αγιάσαν της Δόξας τα φτερά». Ο Παλαμάς- με καταγωγή από το Μεσολόγγι- ύμνησε την Ιερή Πόλη.

Και η Ιστορία αγκάλιασε το Μεσολόγγι, με τον δικό της τρόπο: επικέντρωσε τη στοργή της στην Ηρωική Έξοδο· λάθος…
Κυριακή των Βαΐων σήμερα, κι' ακριβώς πριν από 200 χρόνια συνεντελέσθη «σταύρωση»· ξημερώματα. Τότε 10 Απριλίου. Οι πολιορκημένοι του Μεσολογγίου- ένοπλοι και άμαχοι- επιχειρούν έξοδο. Οι πολιορκητές, που είχαν ενημερωθεί για το σχέδιο, εξαπέλυσαν σφοδρή επίθεση. Χιλιάδες Έλληνες σφαγιάστηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν και μόνο 1.500 κατάφεραν να διασωθούν. Ο βρετανός ιστορικός-φιλέλλην Τζορτζ Φίνλεϊ υπολογίζει σε περίπου 4.000 τους πεσόντες, σε 3.000 τους αιχμαλώτους, και σε περίπου 2.000 εκείνους που διασώθηκαν και ξέφυγαν.

Γράφει ο Γιάννης Κορδάτος στην «Ιστορία της Νεώτερης Ελλάδας» του: Τη νύχτα στις 10 Απρίλη του 1826, περίπου 3000 μαχητές και 6000 γυναικόπαιδα χωρισμένοι σε 3 σώματα με αρχηγούς τον Νότη Μπότσαρη, Κίτσο Τζαβέλλα και Μακρή, βγήκαν από το κάστρο τους ακολούθησαν οι γυναίκες που φόρεσαν ρούχα αντρικά μαζί με τα παιδιά και τους γερόντους. Από εκείνους μόνο 1600 μαχητές γλίτωσαν και 200 γυναίκες, οι άλλοι σκοτώθηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν. Και από αυτούς όσοι δεν μπόρεσαν να φύγουν γιατί ήταν γέροι, ή δεν βαστούσαν τα πόδια τους, τινάχτηκαν στον αέρα. Ένας από τους προύχοντες, ο γέρο Χρήστος Καψάλης, έβαλε φωτιά σε μια μπαρουταποθήκη και έτσι σκοτώθηκαν όλοι όσοι είχαν μείνει μέσα στην πόλη. […] Όταν Στην Επίδαυρο που συνεδρίαζε η Εθνική Συνέλευση, έφθασε το φοβερό άγγελμα, κόπηκε η λαλιά των βουλευτών. Ήταν φυσικό η κυβέρνηση να τα χάσει τελείως· από καιρό δεν είχε κανένα κύρος, αλλά τώρα κανένας πια δεν τη λογάριαζε. Το πέσιμο του Μεσολογγίου προδίκαζε το χάσιμο όλης της Ρούμελης. Γι’ αυτό η κυβέρνηση παραιτήθηκε και εκλέχτηκε μια προσωρινή επιτροπή με πρόεδρο τον Ζαΐμη».

Η «Ελλάδα» (και) τότε ήταν κομμένη στα τρία: Μοραΐτες, Ρουμελιώτες, Νησιώτες· και ο Ιμπραήμ θέριζε ζωές και επανακτούσε εδάφη!

Η ευθύνη στην Κυβέρνηση!

Γράφει ο Θεόδωρος Δ. Παναγόπουλος στα «Ψιλά Γράμματα της Ιστορίας» του: «Η επίσημη ιστορία αναφέρεται μόνο στην αυτοθυσία και στο ολοκαύτωμα της Εξόδου. Για τα υπόλοιπα σκοπίμως σιωπά.[…] Την κύρια ευθύνη για την καταστροφή του Μεσολογγίου φέρει η κυβέρνηση Κουντουριώτη· αυτή κατασπατάλησε το αγγλικό δάνειο για καθαρά ιδιοτελείς συμφεροντολογικούς, κομματικούς λόγους, αυτή προκάλεσε τον φρικτό εμφύλιο πόλεμο, φυλάκισε τους πιο σημαντικούς και έμπειρους οπλαρχηγούς και, στο πιο κρίσιμο σημείο του Αγώνα, αυτή δεν φρόντισε έγκαιρα και αποτελεσματικά να αποκτήσει το ελληνικό ναυτικό σύγχρονα και αξιόμαχα πολεμικά πλοία, αυτή διόρισε στη θέση των φυλακισμένων αρχηγών, ως στρατηγούς των κατά ξηράν δυνάμεων, για την αντίκρουση του Ιμπραήμ, τους κουμπάρους της, ναύτες και ράφτες, αυτή φατρίαζε, για να μην χάσει την εξουσία, την εποχή της Εξόδου στην Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου, αυτή με την πολιτική της επέτρεψε στην αγαπημένη της Αγγλία- η οποία την εγκατέλειψε στο τέλος- να διαιρέσει τους Έλληνες σε αλληλομισούμενους Μοραϊτες, Στερεοελλαδίτες και Νησιώτες.

»Κάτω από αυτές τις συνθήκες, γνωστές στους Τουρκοαιγυπτίους από τους κατασκόπους τους, που είχαν μέσα στον ελληνικό χώρο, η τύχη του Μεσολογγίου είχε προδιαγραφεί στην Ελλάδα και αποφασιστεί στην Αίγυπτο. […] Ούτε ένα καράβι δεν έστειλε με βοήθεια στους αποκλεισμένους [η κυβέρνηση]. Υδραίικα και σπετσιώτικα πληρώματα ζητούσαν προκαταβολικά το μισθό τους για να αποπλεύσουν τα καράβια. Το δημόσιο ταμείο ήταν άδειο. Δεν υπήρχαν καθόλου χρήματα. Από την άλλη μεριά, οι καραβοκύρηδες, όντες πάμπλουτοι, δεν ήσαν διατεθειμένοι να ξοδέψουν εξ ιδίων ούτε γρόσι, ούτε να ριψοκινδυνέψουν, χωρίς κέρδος, την τύχη της περιουσίας τους σε μια τόσο επικίνδυνη αποστολή· προτιμούσαν άλλες πιο κερδοφόρες αποστολές, όπως το να επιδίδονται, διαρκούσης της πολιορκίας του Μεσολογγίου, σε ληστοπειρατικές επιχειρήσεις στα παράλια του Λιβάνου και της Αιγύπτου, λεηλατώντας και ληστεύοντας τους κατοίκους».

Κρούσματα κατάχρησης δημόσιας περιουσίας!

Τους τελευταίους μήνες της πολιορκίας, το Μεσολόγγι βίωνε τις συνέπειες των οργανωτικών αδυναμιών των επαναστατών, οι οποίες εκδηλώθηκαν σε όλη τους την ένταση, Κυρίως όσον αφορά τη διαχείριση των οικονομικών πόρων. Η κυβέρνηση προκήρυξε, τον Δεκέμβριο, εσωτερικό δάνειο ενός εκατομμυρίου ταλήρων για τις γενικότερες πολεμικές ανάγκες βάζοντας υποθήκη τα εισοδήματα κάθε είδους εθνικών κτημάτων. Το Βουλευτικό αποφάσισε τη διάθεση ποσού από την επικείμενη εκποίηση για τον εφοδιασμό του Μεσολογγίου σε τρόφιμα. Επίσης αποφασίστηκε να γίνει έρανος σε όλες τις επαρχίες για την ενίσχυση του Μεσολογγίου.

Και όπως κάποιοι στις μέρες της Κατοχής του ‘41-‘44 πλούτισαν εκμεταλλευόμενοι την πείνα, την ανέχεια, και το δράμα των πολιτών, έτσι και τότε, 200 χρόνια πριν, η κρίση του Μεσολογγίου έδωσε την ευκαιρία για καταχρηστική οικειοποίηση δημόσιας περιουσίας! Ο Σπυρομήλιος γράφει πως, οι αρμόδιοι υπάλληλοι δέχονταν αποκλειστικά ομολογίες από τους οπαδούς του «κόμματός τους» ώστε ωφελούμενοι διάφοροι από την ανάγκη του Μεσολογγίου έγιναν κτηματίες με πολύ λίγα κεφάλαια, καθώς μάλιστα οι ομολογίες αγοράζονταν φθηνά και από κυβερνητικούς παράγοντες, διαδικασία που συνεχίζονταν συμβάλλοντας στην καθυστέρηση της αποστολής βοήθειας! Είναι γεγονός ότι η αρμόδια επιτροπή εξέφραζε τη λύπη της για τη χαμηλή τιμή πώλησης αρκετών κτημάτων. Ως αγοραστής εμφανίστηκε ακόμα και ο πρόεδρος της Κυβέρνησης Γεώργιος Κουντουριώτης!
Δυστυχία σου, Ελλάς, με τα τέκνα που γεννάς!

Δεν έμεινε γάτα και σκύλος ζωντανά!

Η Έξοδος ήταν αποφασισμένη από τους πολέμαρχους και επιβεβλημένη από τις καταστάσεις. Το Μεσολόγγι λιμοκτονούσε!
Ο σημαντικός αγωνιστής-ιστορικός Νικόλαος Κασομούλης στα «Ενθυμήματα στρατιωτικά της Επαναστάσεως των Ελλήνων 1821-1833» γράφει: «Από τα μέσα Φεβρουαρίου 1826 άρχισαν πολλαίς φαμελλιαίς να υστερούνται το ψωμί. Μια Μεσολογγίτισα, Βαρβάρηνα ωνομάζετο, ήτις περίθαλπεν ασθενήν και τον αυτάδελφόν μου Μήτρον, ετελείωσε την θροφήν της, και μυστικά, μαζί με άλλας δύο φαμελλιαίς Μεσολογγίτικες, έσφαξαν εν γαϊδουράκι, πωλάρι, και το έφαγαν. Ταις ηύρα οπού έτρωγαν· ερώτησα πού ηύραν το κρέας, και τρόμαξεν η ψυχή μου όταν άκουσα ότι ήτον γαϊδούρι. Μια συνδροφιά στρατιωτών Κραβαριτών είχεν έναν σκύλον και, κρυφά και αυτοί, τον έσφαξαν και τον μαγείρευσαν. […] Ημέραν παρ’ ημέραν αυξάνουσα η πείνα, έπεσεν και η πρόληψις και όλα τού να τρώγουν ακάθαρτα, και άρχισαν αναφανδόν πλέον να σφάζουν άλογα, μουλάρια και γαϊδούρια, και ακόμη να τα πωλούν μία λίρα την οκά οι ιδιοκτήται των- και πού να προφθάσουν. Τρεις ημέραις απέρασαν, και ετελείωσαν και αυτά τα ζώα. […]

»Ο συνεργάτης του Κου. Γ. Μεσθενέα, τυπογράφου, καθήμενος εις την οικίαν μας, έσφαξεν και έφαγεν μίαν γάταν, και έβαλεν τον ψυχογυιόν τού Στορνάρη και εσκότωσεν άλλην μίαν. Τούτος υπέμνησεν εις τους άλλους να πράξουν το ίδιον, και εις ολίγας ημέρας γάτα δεν έμεινεν. Ο Αγιομαυρίτης ιατρός Π. Στεφανίτσης εμαγείρευσεν τον σκύλον του με λάδι, από το οποίον είχαμεν αρκετόν, και επαινούσεν το φαγί του ότι ήτον το πλέον νοστιμώτερον. Οι στρατιώται πλέον αυθαδίασαν και άρπαζαν οποιονδήποτε σκύλον ή γάταν εύρισκαν εις τον δρόμον».

Να σημειώσουμε εδώ ότι, οι πολιορκημένοι έχοντας εξαντλήσει την ικμάδα των δυνάμεών τους μένοντας επί μέρες πολλές δίχως τροφή, έγιναν εύκολη λεία στα νύχια των δημίων τους. Η έκταση του λιμού στο πολιορκημένο Μεσολόγγι ήταν απροσμέτρητη· προκάλεσε ανθρωπιστική κρίση, η οποία κατέληξε σε αρκετά περιστατικά κανιβαλισμού. Έντονη ήταν και η ψυχολογική δοκιμασία, καθώς όλοι έπρεπε να αγωνιστούν για να διατηρήσουν (και) την αξιοπρέπειά τους. Τα όρια ανάμεσα στον άμαχο πληθυσμό και την ένοπλη φρουρά σχετικοποιήθηκαν, καθώς γυναίκες και παιδιά συμμετείχαν ενεργά στα γεγονότα, βιώνοντας τις συνέπειες, τον φόβο, το άγχος, την πείνα και τον θάνατο. Έτσι, τα όρια του φύλου και της ηλικίας δοκιμάστηκαν, καθώς οι έφηβοι ενηλικιώθηκαν νωρίτερα και βίαια, ενώ οι γυναίκες μπόρεσαν να υπερβούν στερεότυπα και περιορισμούς.

Έφαγαν το συκώτι τηγανητό!

Ο ιστορικός Νικόλαος Μακρής, βασιζόμενος σε διηγήσεις του πατέρα του και άλλων επιζώντων έχει γράψει ότι: «Ευρέθησαν πολλοί εις την σκληράν και αναπόδραστον ανάγκην να φάγωσι και ανθρωπίνας σάρκας και, ως διηγούντο, ελάμβανον το ήπαρ εκ των φονευμένων και όντως κράσεως υγιούς, το ετηγάνιζον με έλαιον και έρριπτον ολίγον ξίδι…»!

Και αποφασίστηκε Έξοδος. Και η Έξοδος οδήγησε στον θάνατο! Τι, λοιπόν έφταιξε για την Έξοδο που κατέληξε σε ανηλεή σφαγή; Το σχέδιο της Εξόδου έγινε γνωστό στον Ιμπραήμ από έναν αυτόμολο 18χρονο (άλλοι λένε Βούλγαρο, άλλοι Αρβανίτη, και άλλοι Έλληνα) ο οποίος φέρεται να αποκάλυψε τις λεπτομέρειες στους Τούρκους. Τα Κάστρα πέφτουν από μέσα· γνωστό, όπως και οι συνήθεις ύποπτοι της ελληνικής ιστορίας- Εφιάλτες, Κερκόπορτες, Πηλιογούσηδες κλπ- που επωμίζονται το άχθος αμαρτιών άλλων και το σέρνουν στην Ιστορία, γνωστοί κι’ αυτοί… Η ουσία είναι ότι μανιασμένος, αιμοδιψής στρατός των πολιορκητών περίμενε, ξιφήρης, τους πολιορκημένους.

Τις ανταριασμένες ώρες της Εξόδου επικράτησε πανικός. Τα γυναικόπαιδα έμειναν πίσω· δεν κατάφεραν να ακολουθήσουν την ορμή των ενόπλων, με αποτέλεσμα να αποκοπούν και να επιστρέψουν κακήν κακώς στην πόλη, όπου τους περίμενε ο οικτρός θάνατος ή η σκλαβιά.

Και οι πολιορκημένοι «προκάλεσαν συνωστισμό» στην έξοδο, όπως θα έγραφε ο σύγχρονος λειαντήρας των ανωμάλων επιφανειών της Ιστορίας… Και παραδόθηκαν στη μοίρα τους, οι πολιορκημένοι, αφού οι κρατούντες τους είχαν παραδώσει προ πολλού στην αδιαφορία. Το Μεσολόγγι, όμως, δεν παρέδωσε τ’ άρματα δεν έγειρε το κεφάλι, δυστυχώς είχε για νεκροθάφτη του… της Ελλάδας το διαρκές χάλι…