Από τη Γάζα στο Ιράν: Παιδιά που πεινάνε, πύραυλοι που ετοιμάζονται, ένας κόσμος που πλησιάζει τον γκρεμό

Ο πόλεμος, η πείνα και το φάντασμα ενός παγκόσμιου ξεσπάσματος

🕛 χρόνος ανάγνωσης: 3 λεπτά ┋

Προσθέστε το ΕΘΝΟΣ στη Google

Ένα παιδί στη Γάζα σκάβει με τα χέρια του για να βρει λίγο ψωμί μέσα σε ερείπια. Χιλιόμετρα πιο πέρα, στο Τελ Αβίβ, οι σειρήνες χτυπούν ξανά. Στην Τεχεράνη, χιλιάδες στρατιώτες τίθενται σε επιφυλακή. Και στον υπόλοιπο κόσμο; Σιωπή. Ή έστω ένας ήχος σβηστός, κουρασμένος, σαν να συνήθισε πια τον πόλεμο.

Όμως αυτός ο πόλεμος, δεν είναι όπως οι άλλοι.

Γάζα, Ιράν, Ισραήλ: Ο τρίτος παγκόσμιος που ξεκίνησε από ένα παιδί που πεινάει

Στη Γάζα, ο λιμός έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Δεν είναι πια ανθρωπιστική κρίση, είναι κατάρρευση. Ο ΟΗΕ δηλώνει ανίκανος να ανταποκριθεί, οι αποστολές βοήθειας εμποδίζονται, και τα παιδιά πεθαίνουν όχι από σφαίρες, αλλά από την πείνα, όχι από όπλα, αλλά επειδή δεν έχουν λίγο ρύζι.

Την ίδια ώρα, η ένταση μεταξύ Ισραήλ και Ιράν κορυφώνεται. Το σκηνικό έχει στηθεί: απειλές, χτυπήματα μέσω συμμάχων, ανοιχτές πολεμικές δηλώσεις. Η Μέση Ανατολή μοιάζει με πυριτιδαποθήκη, με το καπάκι να τρίζει. Αν ένας πύραυλος φύγει σε λάθος κατεύθυνση ή μια επίθεση πετύχει «λάθος» στόχο, το ντόμινο μπορεί να ξεκινήσει. Και δε θα τελειώσει εκεί.\

Γιατί δεν είναι πια μόνο η Γάζα. Δεν είναι μόνο το Ιράν. Είναι ο Λίβανος, η Συρία, το Ιράκ, η Ερυθρά Θάλασσα, η Ευρώπη, οι ΗΠΑ, η Ρωσία, η Κίνα. Είναι ένας παγκόσμιος χάρτης γεμάτος συμφέροντα, συμμαχίες και λεπτές ισορροπίες που, αν διαταραχθούν, θα μας σπρώξουν στο χειρότερο σενάριο: έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο.

Και τότε, δε θα πεινάει μόνο ένα παιδί στη Γάζα. Θα πεινάει ένα παιδί στην Αθήνα, στο Παρίσι, στο Βερολίνο. Θα κρύβεται κι ένα παιδί στη Νέα Υόρκη, στο Τόκιο ή στη Μόσχα.

Ο πόλεμος, η πείνα και το φάντασμα ενός παγκόσμιου ξεσπάσματος

Μέσα σ’ αυτή την αποσταθεροποίηση, ο κόσμος μοιάζει να στέκεται στο χείλος μιας ιστορικής καμπής. Ήδη, οι συγκρούσεις εξαπλώνονται. Το Ιράν και η Χεζμπολάχ προειδοποιούν. Ο Λίβανος βράζει. Οι ΗΠΑ στέλνουν αεροπλανοφόρα. Η Ρωσία και η Κίνα παρακολουθούν και τοποθετούνται στρατηγικά. Κι όλοι αναρωτιούνται: Μπορεί από αυτή τη φωτιά να ξεσπάσει ένας Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος;

Η απάντηση δεν είναι απλή, αλλά ο κίνδυνος υπάρχει. Όχι, γιατί ένας ηγέτης θα πατήσει απότομα το κουμπί, αλλά γιατί οι περιφερειακές εστίες ανάφλεξης αυξάνονται και με κάθε νέο επεισόδιο, η παγκόσμια σταθερότητα κλυδωνίζεται.

Αυτό που κάποτε ήταν τοπική σύγκρουση έχει πια διεθνοποιηθεί. Η Γάζα δεν είναι πια μόνο μια μικρή λωρίδα γης. Είναι το σύμβολο μιας ευρύτερης παγκόσμιας ανισορροπίας. Ανατολή εναντίον Δύσης. Δικαιοσύνη εναντίον γεωπολιτικών συμφερόντων. Ανθρώπινες ζωές εναντίον σκληρής πραγματικότητας.

Ο κόσμος σήμερα δε θυμίζει μόνο τον περασμένο αιώνα. Τον ξεπερνάει σε ένταση, ταχύτητα και επικινδυνότητα. Τα μέσα είναι πιο φονικά, οι αντιδράσεις πιο απρόβλεπτες, η ηθική πιο ασαφής. Και μέσα σ’ όλα αυτά, η ανθρωπιά χάνεται σαν σύννεφο σκόνης πάνω από έναν βομβαρδισμένο δρόμο.

Αν κάτι πρέπει να μας ανησυχεί περισσότερο από τους στρατούς που μετακινούνται, είναι η απώλεια της ενσυναίσθησης. Ο κόσμος κινδυνεύει όχι μόνο από πυραύλους, αλλά κι από την αδιαφορία. Κι αν θέλουμε να αποφύγουμε έναν παγκόσμιο πόλεμο, ίσως πρέπει πρώτα να πολεμήσουμε την απάθεια. Να ξαναθυμηθούμε ότι κάθε παιδί που πεινάει, κάθε μάνα που θρηνεί, δεν είναι απλώς «είδηση» είναι η δική μας συνείδηση που φλέγεται.