Τι γύρευαν οι Ναζί στην κορυφή του Καυκάσου στο όρος Ελμπρούς ενώ οι μάχες μαίνονταν στα πόδια τους;

Ναζί στρατιώτες στην κορυφή του Καυκάσου, στο Ελμπρούς! Γιατί; Αυτό διερωτώταν κι ο Χίτλερ.

Ένα απόγευμα του 1942, μια μέρα σαν σήμερα, 21 του Αυγούστου, ένας αγγελιοφόρος έφερε στον Αδόλφο Χίτλερ τις τελευταίες αναφορές για τις μάχες που μαίνονταν στην αχανή σοβιετική επικράτεια. Ο Γερμανικός Στρατός πάσχιζε να διασχίσει τον Καύκασο μέχρι την Τιφλίδα κατά μήκος του παλιού ορεινού δρόμου από το Γκρόζνι.

Με σοβαρές απώλειες στο Στάλινγκραντ, όπου οι Σοβιετικοί υπερασπίζονταν την πόλη που έφερε το όνομα του ηγέτη τους η κατάσταση για τα στρατεύματα των Γερμανών ήταν πλέον ζοφερή. Τα νέα από το μέτωπο του Καυκάσου ήταν λίγο πιο ενθαρρυντικά. Και ξαφνικά ο Φίρερ, διαβάζοντας τα τηλεγραφήματα, εξερράγη από αγανάκτηση: «Οι τρελοί!» φώναξε «θα τους περάσω στρατοδικείο! Δεν αφήνουν στην άκρη τα ηλίθια χόμπι τους ακόμα και σε καιρό πολέμου!»… Τι είχε συμβεί;

Η Σβάστικα κυματίζε στην ψηλότερη κορυφή της Ευρώπης, στο όρος Ελμπρούς του Καυκάσου κάτι που εξόργισε τον Χίτλερ!  Γιατί το έκαναν αυτό οι Ναζί ορειβάτες;

Ένα απόσπασμα στρατιωτών-ορειβατών είχε σκαρφαλώσει στα 5642 μέτρα, για να τοποθετήσει τη Σβάστικα στην κορυφή του όρους Ελμπρούς. Λίγες ώρες μετά, μέλη της Ορεινής Μεραρχίας στέκονταν καμαρωτοί στην κορυφή της Ευρώπης ξεδιπλώνοντας το λάβαρο των Ναζί. Ο Χίτλερ δεν ήξερε ούτε καταλάβαινε τι έκαναν εκεί. Ο Χίμλερ όμως γνώριζε καλά: σε οποιοδήποτε σύστημα- πολιτικό ή θρησκευτικό η κατάκτηση του κεντρικού ομφαλού σηματοδοτεί την ανατροπή αυτού του συστήματος!

Η κίνηση ήταν συμβολική. Οι Γερμανοί ορειβάτες γνώριζαν μια πραγματεία για το Παγκόσμιο Βουνό και τους μύθους που το περιβάλλουν. Αυτό το Παγκόσμιο Βουνό, ιερό για τους Άριους (την ανώτερη φυλή που εξέφραζε τον Χίτλερ και τους οπαδούς του) που λάτρευαν τον θεό της σοφίας και του ουρανού Ahura Mazda, δεν ήταν άλλο από το Ελμπρούς. Η ομάδα των ορειβατών στο Ελμπρούς προσπαθούσε με την πράξη της, το να καρφώσει τη Σβάστικα στην κορυφή, να ανακόψει το κύμα της αντεπίθεσης των Μπολσεβίκων, που έτεινε να πνίξει τους Ναζί. Όμως οι Μπολσεβίκοι δεν σταματούσαν πια, ούτε με τα όπλα, ούτε με τα ξόρκια!