Μέτρα στήριξης: Η λάθος στρατηγική και οι 3 προτάσεις για τη στεγαστική κρίση

Τι θα μπορούσε να κάνει η κυβέρνηση με τον ίδιο προϋπολογισμό των 230 εκατ. ευρώ

🕛 χρόνος ανάγνωσης: 2 λεπτά ┋

Παρά τις εξαγγελίες για γενναία στήριξη των ενοικιαστών με την επιστροφή ενός ενοικίου ανά έτος, πρόκειται για ένα μέτρο χωρίς καμία στρατηγική πίσω.

Το κόστος του μέτρου αγγίζει τα 230 εκατομμύρια ευρώ, με στόχο – υποτίθεται – την κάλυψη του 80% των ενοικιαστών (980.000 νοικοκυριά οι δικαιούχοι σύμφωνα με το υπουργείο Οικονομικών).

Όμως οι αριθμοί δεν «βγαίνουν»: στην πράξη, τα ποσά που αντιστοιχούν ανά δικαιούχο ετησίως περιορίζονται στα 191€ (1.200.000 μισθωτήρια συμβόλαια - το 35% των Ελλήνων διαμένουν σε μισθωμένη κατοικία) με 242€ (948.000 νοικοκυριά οι δικαιούχοι σύμφωνα με το υπουργείο Οικονομικών), δηλαδή απέχουν πολύ από ένα πραγματικό μηνιαίο ενοίκιο.

Την ίδια ώρα, σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, ο πληθωρισμός στα ενοίκια ανέρχεται σε 9,7%, με τους ενοικιαστές να βλέπουν τα έξοδά τους να αυξάνονται ανεξέλεγκτα.

Αντί να μοιράζουμε «επιδόματα» που ενδεχομένως επιδοτούν την ακρίβεια και δεν θα καταγράψουν μείωση των ζητουμένων μισθωμάτων, τα μέτρα στεγαστικής πολιτικής οφείλουν να σκέφτονται το κοινωνικό αποτύπωμα και τις υποδομές της επόμενης ημέρας.

Με τον ίδιο προϋπολογισμό των 230 εκατ. ευρώ, η πολιτεία θα μπορούσε:

Να κατασκευάσει 2.045 κατοικίες των 75 τ.μ. σε δημόσια οικόπεδα ανά έτος, που θα διατίθενται σε προσιτά ενοίκια και να μην απαιτούνται ιδιώτες επενδυτές για κοινωνική αντιπαροχή .
Ή εναλλακτικά, να κατασκευάζει 4.380 φοιτητικές κατοικίες των 35 τ.μ. ετησίως, αντιμετωπίζοντας άμεσα το πρόβλημα στέγασης των νέων.
Να παρέχει φορολογικά κίνητρα σε ιδιοκτήτες ώστε να μειώσουν τα ενοίκια στα ενεργά μισθωτήρια ή να διατηρήσουν στα ίδια επίπεδα το μίσθωμα κατά την ανανέωση με τον ίδιο ενοικιαστή.

Οι άνωθεν προτάσεις δεν εξαντλούνται στο σήμερα, αλλά χτίζουν θεμέλια για το αύριο. Γιατί η στέγη είναι πρωτεύον κοινωνικό δικαίωμα και όχι «πολυτέλεια».

Διαβάστε ακόμη