Το Μπέλφαστ, το μίσος και η ακροδεξιά που καραδοκεί αλλά πρέπει να μείνει στο περιθώριο

🕛 χρόνος ανάγνωσης: 3 λεπτά ┋ 🗣️ Ανοικτό για σχολιασμό

Η δολοφονική επίθεση ενός Σομαλού εις βάρος ενός Σκωτσέζου, που έφερε το θύμα να δίνει μάχη για τη ζωή του, έχει σοκάρει την κοινή γνώμη στη Βόρεια Ιρλανδία, ωστόσο η πλειοψηφία των ανθρώπων μπορεί και διαχωρίζει την οργή της για το περιστατικό, με το συναίσθημά της απέναντι στους μετανάστες που ζουν και εργάζονται στη χώρα ή ακόμα και με αιτούντες άσυλο που βρέθηκαν εκεί διεκδικώντας μια καλύτερη ζωή.

Αυτή η πλειοψηφία αντιλαμβάνεται ότι για τη δική του ευημερία (και πολύ περισσότερο για τη δική του πιεσμένη καθημερινότητα), υπάρχουν συγκεκριμένες αιτίες και πρόσωπα από τα οποία θα πρέπει να ζητήσει την ευθύνη.

Αυτό είναι γενικά ο κανόνας στις ανεπτυγμένες κοινωνίες, οι εξαιρέσεις όμως έχουν τόσο φρικτό αποτύπωμα, που γίνονται αιτία να υποφέρουν αθώοι άνθρωποι, απλώς και μόνο λόγω της καταγωγής τους. Σε πολλές περιπτώσεις, δε, στοχοποιούνται ξένοι που μπορεί να ζουν για πολλά χρόνια στο μέρος όπου ξεσπούν ταραχές. Ή ακόμα και παιδιά, όσο παράλογο και άρρωστο κι αν ακούγεται αυτό.

Social media και πολιτικοί

Τα όσα συμβαίνουν εδώ και δύο μέρες στο Μπέλφαστ δεν αποτελούν έκπληξη. Από την πρώτη στιγμή, ακροδεξιές οργανώσεις «πάτησαν» πάνω στην ακραία επίθεση του Σομαλού και ξεκάθαρα κάλεσαν τους πολίτες να βγουν στους δρόμους και να ξεκινήσουν ένα πογκρόμ κατά μεταναστών.

Η τυφλή βία έγινε απάντηση στη βία, οι φωτιές σε σπίτια και λεωφορεία όπλο για να τρομάξουν και να φύγουν οι μετανάστες και το κυνηγητό μιας ξένης νοσοκόμας από μασκοφόρους μέσα σε νοσοκομείο ήρθε να επιβεβαιώσει το πόσο μίσος μπορεί να κρύβει μέσα του ο άνθρωπος, με τη δικαιολογία ότι ένα μέρος του ανήκει (βέβαια αν παίζει καλή μπάλα ο ξένος δεν είναι εχθρός, ο ξένος είναι Θεός, όπως λένε και οι στίχοι...).

Στην περίπτωση του Μπέλφαστ, η ακροδεξιά ρητορική βρήκε πρόσφορο έδαφος εκεί που βρίσκει πάντα τα τελευταία χρόνια. Στα social media και στην πολιτική. Στον ακραίο λόγο του «ακτιβιστή» Τόμι Ρόμπινσον και στη ρητορική μίσους του επικεφαλής του κόμματος Restore UK, Ρούπερτ Λόου, ο οποίος δεσμεύτηκε ότι το κόμμα του θα ξεκινήσει μαζικές απελάσεις και θα επαναφέρει τη θανατική ποινή για να αποτρέψει επιθέσεις που διαπράττονται από «βάρβαρους».

Στο περιθώριο

Και βέβαια, γνωστά «τέρατα» της τεχνολογίας, όπως ο Έλον Μασκ, δεν έχασαν την ευκαιρία και φρόντισαν μέσω των δικών τους λογαριασμών να «διαφημίσουν» τις προτροπές των ακροδεξιών για «εκκαθάριση» στους δρόμους του Μπέλφαστ. Ο ίδιος ο Μασκ, για τον οποίο κάποιοι προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι δεν είχε χαιρετήσει ναζιστικά πανηγυριζόντας τη νίκη του Τραμπ στις αμερικανικές εκλογές.

Η ακροδεξιά είναι παντού. Παραμένει ζωντανή και ορίζει τις τύχες όλου του πλανήτη ντυμένη στα μπλε κοστούμια ενός πλανητάρχη. Επειδή, λοιπόν, στην Ελλάδα την έχουμε ζήσει, ξέρουμε τη μορφή, τις πρακτικές και το μίσος που «εκκρίνει», πριν μπούμε σε διαδικασία πολιτικών παιχνιδιών και επικοινωνίας για το αν ο Μητσοτάκης θα εξασφαλίσει αυτοδυναμία ή αν ο Τσίπρας θα περάσει το 17%, καλό θα ήταν να φροντίσουμε να την κρατήσουμε στο περιθώριο. Η ίδια η πολιτική ηγεσία να την κρατήσει στο περιθώριο. Γιατί είναι εκεί, εγκατεστημένη στη Βουλή και καραδοκεί. Ποτέ δεν έφυγε άλλωστε...