Αφιέρωμα: Οι 10 καλύτεροι τελικοί στην Ιστορία του Champions League

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: ΟΙ 10 ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΤΕΛΙΚΟΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ CHAMPIONS LEAGUE

Είναι η βραδιά που οι κόποι μιας χρονιάς αναζητούν δικαίωση και ανταμοιβή. Είναι η βραδιά που το σήμερα συναντά το χθες και το αύριο. Είναι η βραδιά που γράφεται ιστορία. Είναι η βραδιά που μόνο ένας θα δοξαστεί. Και στο τέλος αυτής της βραδιάς το όνομα μιας ομάδας θα χαραχτεί πάνω στο βαρύτιμο τρόπαιο του Champions League.

Τι θα γράψει λοιπόν η ιστορία για τον αγγλικό εμφύλιο της 1ης Ιουνίου (10 μ.μ.) μεταξύ της Λίβερπουλ και της Τότεναμ; Ποιος παίκτης θα καθορίσει τον τελικό; Ποιος προπονητής θα σχεδιάσει την καλύτερη στρατηγική; Πόσο καθοριστική θα είναι η διαιτησία στην εποχή της τεχνολογίας και του VAR; Πολλά τα ερωτήματα δίχως απαντήσεις όμως καθώς η ιστορία των τελικών του Champions League μάς έχει διδάξει πως στο τέλος της ημέρας η… μπάλα ορίζει και καθορίζει το παιχνίδι.

Το ethnos.gr με αφορμή την αποψινή βρετανική μάχη θυμάται τους δέκα πιο εμβληματικούς και συνάμα ιστορικούς τελικούς Champions League από το 1993, οπότε άλλαξε δια παντός το παλαιό μοντέλο του Κυπέλλου Πρωταθλητριών.

18 Μαΐου 1994, Αθήνα, Ολυμπιακό Στάδιο

Μίλαν - Μπαρτσελόνα 4-0

22', 45+2' Μασάρο, 47' Σαβίτσεβιτς, 58' Ντεσαγί

Η αφήγηση: Βαρύ το brand name της Μίλαν αλλά τρομακτική και η Μπαρτσελόνα του Γιόχαν Κρόιφ. Και πώς να μην ήταν όταν διέθετε στο ρόστερ της σούπερ σταρ της εποχής όπως ήταν ο Ρομάριο, ο Στόιτσκοφ και ο Κούμαν. Γι’ αυτό την αποκαλούσαν και dream team. Κι όμως το ποδόσφαιρο απέδειξε για πολλοστή φορά πώς δεν «διαβάζεται» εύκολα ό,τι κι αν λένε τα προγνωστικά. Η επικράτηση της Μίλαν αποτέλεσε έκπληξη, το εκκωφαντικό 4-0 όμως ήταν που προκάλεσε σοκ στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο κυρίως διότι ήρθε μέσω μιας ολοκληρωτικής εμφανίσης. Εκείνο το βράδυ στο Μαρούσι, η Μίλαν του Φάμπιο Καπέλο έπαιξε total football...

Ο πρωταγωνιστής: Δεν υπήρξε παίκτης της Μίλαν, ο οποίος υστέρησε. Υπήρξε όμως κάποιος ο οποίος εξελίχθηκε σε σταρ της βραδιάς σε έναν τελικό που έπειτα από δεκαετίες αναφέρεται και ως «ο τελικός του Σαβίτσεβιτς». Ο Σέρβος βιρτουόζος της μπάλας πραγματοποίησε μια εκπληκτική εμφάνιση που όμοιά της σπάνια συναντάς σε έναν τελικό Champions League.

Η ανάμνηση: Το γκολ που πέτυχε ο Ντέγιαν Σαβίτσεβιτς. Μια εκπληκτική λόμπα από πλάγια θέση, που μέχρι σήμερα μνημονεύεται μεταξύ των καλύτερων γκολ που έχουν σημειωθεί ποτέ σε τελικό.

Το επιμύθιο: Κανείς δεν πρέπει να υποτιμάται στο ποδόσφαιρο. Πόσω μάλλον οι ομάδες που διαθέτουν βαρύ μέταλλο. Κι η Μίλαν στην προκειμένη περίπτωση, εκείνα τα χρόνια, ήταν ένας σύλλογος πολύ πιο ισχυρός απ’ την Μπαρτσελόνα, έστω κι αν δεν διέθετε τα ιλουστρασιόν αστέρια των Μπλαουγκράνα.

Οι ενδεκάδες

Μίλαν (Καπέλο): Ρόσι, Τασότι, Πανούτσι, Αλμπερτίνι, Γκάλι, Μαλντίνι (83' Νάβα), Ντοναντόνι, Ντεσαγί, Μπόμπαν, Σαβίτσεβιτς, Μασάρο.

Μπαρτσελόνα (Κρόιφ): Θουμπιθαρέτα, Φερέρ, Γκουαρδιόλα, Κούμαν, Νάδαλ, Μπακέρο, Σέρχι (72' Εστερμπαράνθ), Στόιτσκοφ, Αμόρ, Ρομάριο, Μπεκιριστάιν (52' Εουσέμπιο Σακριστάν).

 

24 Μαΐου 1995, Βιέννη, Ερνστ Χάπελ Στάντιον

Αγιαξ - Μίλαν 1-0

85’ Κλάιφερτ

Η αφήγηση: Τα τρομερά «μωρά του Αγιαξ» κουβαλούσαν μια βαριά κληρονομιά από τον Αίαντα του «total football» του αξεπέραστου Γιόχαν Κρόιφ. Το έργο τους ήταν ακόμη πιο δύσκολο απέναντι στην πρωταθλήτρια Ευρώπης της περασμένης σεζόν, και σαφώς πιο μπαρουτοκαπνισμένη Μίλαν. Κι όμως κατά τη διάρκεια του τελικού, οι πιτσιρικάδες του Αγιαξ επέδειξαν τρομερή ωριμότητα, υπό την καθοδήγηση των πολύπειρων Φρανκ Ράικαρντ και Ντάνι Μπλιντ. Το προπονητικό πλάνο του Λουίς Φαν Γκάαλ, αποσυντόνισε τη Μίλαν, που δέχθηκε το τελειωτικό χτύπημα λίγο πριν από τη λήξη, δίχως να έχει πια επαρκή χρόνο αντίδρασης.

Ο πρωταγωνιστής: Ο 19χρονος Πάτρικ Κλάιφερτ έγινε ο ήρωας μιας ολόκληρης γενιάς σκοράροντας το χρυσό γκολ που επανέφερε τον Αγιαξ στην κορυφή της Ευρώπης. Μπήκε στο γήπεδο στο 70’ κι ενώ το σκορ ήταν 0-0 και 15’ αργότερα με ένα γλυκό πλασέ έγραψε ιστορία.

Η ανάμνηση: Η φάση που έκρινε το ματς. Η μπάλα κυκλοφορούσε έξω απ’ την περιοχή της Μίλαν. Ο Ντάβιντς πάσαρε στον Ράικαρντ, ο οποίος προσποιήθηκε ότι θα κάνει κάθετη κίνηση, τραβώντας πάνω του δύο αμυντικούς της Μίλαν. Ο πανέξυπνος Ολλανδός έστρωσε γρήγορα στον πιτσιρικά Κλάιφερτ, ο οποίος παρά την πίεση που του ασκήθηκε δεν έπεσε στο έδαφος και με ένα αριστερό πλασέ έστειλε την μπάλα στα δίχτυα.

Το επιμύθιο: Δεν ήταν πυροτέχνημα η επιτυχία του Αγιαξ. Ηταν ένα ιστορικό συναπάντημα μιας εξαιρετικά ταλαντούχας γενιάς που είχε έναν... δάσκαλο στον πάγκο. Η μετέπειτα καριέρα των πρωταγωνιστών εκείνης της ιστορικής πορείας καταδεικνύει πως σχεδόν όλοι άφησαν το στίγμα τους στο ποδόσφαιρο, άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο. Αλλά το άφησαν...

Οι ενδεκάδες

Αγιαξ (Φαν Γκάαλ): Φαν ντερ Σαρ, Ράιζιγκερ, Μπλιντ, Ζέεντορφ (53' Κανού), Φρανκ ντε Μπουρ, Ρόναλντ ντε Μπουρ, Ράικαρντ, Φίνιντι, Ντάβιντς, Λιτμάνεν (70' Κλάιφερτ), Οφερμαρς.

Μίλαν (Καπέλο): Ρόσι, Πανούτσι, Μαλντίνι, Αλμπερτίνι, Κοστακούρτα, Μπαρέζι, Ντοναντόνι, Ντεσαγί, Σιμόνε, Μπόμπαν (85' Λεντίνι), Μασάρο (89' Εράνιο).

 

28 Μαΐου 1997, Μόναχο, Ολίμπιασταντιον

Μπορούσια Ντόρτμουντ - Γιουβέντους 3-1

29', 34' Ρίντλε, 71' Ρίκεν - 65' Ντελ Πιέρο

Η αφήγηση: Η Γιουβέντους προσπαθούσε να επανέλθει στην κορυφή της Ευρώπης μετά τον καταραμένο τελικό του Χέιζελ και στο Τορίνο θεωρούσαν πως το πλήρωμα του χρόνου είχε φτάσει όταν απέφυγαν την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ του σερ Αλεξ Φέργκιουσον, που αποκλείστηκε στον ημιτελικό από την ενθουσιώδη, αλλά άγουρη και πρωτάρα Μπορούσια Ντόρτμουντ. Οι Μπιανκονέρι με τον Μαρτσέλο Λίπι στον πάγκο και αστέρια όπως ο Ζιντάν, ο Ντελ Πιέρο, ο Ντεσάν, ο Βιέρι, ο Γιούγκοβιτς και ο Μπόκσιτς έμοιαζαν αδιαφιλονίκητο φαβορί. Δεν υπολόγιζαν όμως στη γερμανική μηχανή του Οτμαρ Χίτσφελντ που πραγματοποίησε το ματς της ιστορίας της.

Ο πρωταγωνιστής: Ο Καρλ Χάινς Ρίντλε έβαλε την υπογραφή του στο ματς πετυχαίνοντας τον απόλυτο αιφνιδιασμό καθώς σκόραρε δύο γκολ σε διάστημα πέντε λεπτών. Δεν είναι και πολλοί όσοι «πυροβόλησαν» δις σε τελικό Champions League.

Η ανάμνηση: Ο πιτσιρικάς Λαρς Ρίκεν μπήκε στο γήπεδο ως αλλαγή στο 70’ και μόλις ένα λεπτό αργότερα, σε μια ταχύτατη αντεπίθεση της Ντόρτμουντ, σφράγισε τον θρίαμβο με μια καταπληκτική μακρινή λόμπα σε ένα απ’ τα highlights των τελικών του Champions League.

Το επιμύθιο: Η Γιουβέντους είχε και τη φήμη και τη χάρη αλλά η Ντόρτμουντ έπαιξε σαν να μην υπάρχει αύριο. Ετρεξε περισσότερο, δούλεψε περισσότερο, κι ενδεχομένως το ήθελε και περισσότερο. Αν και αουτσάιντερ, την κατάλληλη χρονική στιγμή άγγιξε το τέλειο και πέρασε στο πάνθεον των Πρωταθλητών Ευρώπης.

Οι ενδεκάδες

Ντόρτμουντ (Χίτσφελντ): Κλος, Ζάμερ, Κρέε, Κόλερ, Ρόιτερ, Πάουλο Σόουζα, Λαμπέρτ, Χάινριχ, Μέλερ (89' Τσόρκ), Σαπουϊζά (70' Ρίκεν), Ρίντλε (67' Χέρλιχ).

Γιουβέντους (Λίπι): Περούτζι, Φεράρα, Μοντέρο, Πορίνι (46' Ντελ Πιέρο), Ιουλιάνο, Ντι Λίβιο, Ντεσάν, Ζιντάν, Γιούγκοβιτς, Μπόκσιτς (86' Τακινάρντι), Βιέρι (73' Αμορούζο).

 

26 Μαΐου 1999, Βαρκελώνη, Καμπ Νόου

Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ - Μπάγερν Μονάχου 2-1

90+1’ Σέριγχαμ, 90+3’ Σόλσκιερ - 6' Μπάσλερ

Η αφήγηση: Εμοιαζε με μια κατάρα που δεν έλεγε να ξορκίσει η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ από το 1969 οπότε κατέκτησε το τελευταίο της Κύπελλο Πρωταθλητριών. Η Μπάγερν Μονάχου προηγήθηκε πολύ νωρίς στο σκορ, παίρνοντας εξαρχής τα ηνία του αγώνα και προσθέτοντας ακόμη μεγαλύτερη πίεση στην ομάδα του σερ Αλεξ Φέργκιουσον που κυνηγούσε ένα ιστορικό τρεμπλ μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος και του Κυπέλλου.  Απ’ τη στιγμή όμως που οι Βαυαροί δεν καθάρισαν το ματς με τις μεγάλες ευκαιρίες που δημιούργησαν, έδωσαν το δικαίωμα στη Γιουνάιτεντ να ελπίζει. Κι ύστερα έβαλε το χέρι του ο σερ Αλεξ, ο οποίος (ενδεχομένως) πραγματοποίησε τις δύο πιο επιδραστικές αλλαγές στην ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Ο Τέντι Σέριγχαμ μπήκε στο 67’ και ο Ολε Γκούναρ Σόλσκιερ στο 81’. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία...

Ο πρωταγωνιστής: Οχι ένας αλλά δύο ήταν οι πρωταγωνιστές. Διότι μπορεί τα credits για τον τίτλο να τα πήρε ο Σόλσκιερ με το νικητήριο γκολ, αλλά αν δεν υπήρχε ο Σέριγχαμ τίποτα απ’ όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί. Ηταν ο σκόρερ της ισοφάρισης κι ήταν κι εκείνος που πήρε την κεφαλιά-ασίστ στο κόρνερ του Μπέκαμ, προτού απλώσει το πόδι του ο Νορβηγός στράικερ για να υπογράψει μια απ' τις πιο συγκλονιστικές στιγμές στην ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.

Η ανάμνηση: Αυτό το ανεπανάληπτο τρίλεπτο της απόλυτης ποδοσφαιρικής τρέλας, της απόλυτης ποδοσφαιρικής ανατροπής. Ηταν η ανατροπή των ανατροπών διότι δεν καθόρισε απλά μια νίκη αλλά έκρινε έναν ολόκληρο τίτλο. Αυτά τα μαγικά 180 δευτερόλεπτα...

Το επιμύθιο: Ποτέ μη λες ποτέ! Η Μπάγερν είχε αγκαλιάσει το τρόπαιο και το έχασε μέσα απ’ τα χέρια της. Αν υπήρχαν τα social media εκείνη την εποχή, κάπου στο 90ό λεπτό οι περισσότεροι θα είχαν έτοιμο το post με την ατάκα του Γκάρι Λίνεκερ για τους Γερμανούς που νικούν στο τέλος. Εκείνο το βράδυ στη Βαρκελώνη όμως, τούτος ο μύθος έσβησε δια παντός...

Οι ενδεκάδες

Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (Φέργκιουσον): Σμάιχελ, Γκ. Νέβιλ, Γιόνσεν, Σταμ, Εργουϊν, Μπέκαμ, Μπατ, Γκιγκς, Μπλόμκβιστ (67' Σέριγχαμ), Γιόρκ, Κόουλ (81' Σόλσκιερ).

Μπάγερν Μονάχου (Χίτσφελντ): Καν, Ματέους (80' Φινκ), Μπάμπελ, Λίνκε, Κουφούρ, Τάρνατ, Εφενμπεργκ, Γιέρεμις, Μπάσλερ, Γιάνκερ, Τσίκλερ (71' Σολ).

 

15 Μαΐου 2002, Γλασκώβη, Χάμπντεν Παρκ

Ρεάλ Μαδρίτης - Λεβερκούζεν 2-1

8' Ραούλ, 45' Ζιντάν - 13' Λούσιο

Η αφήγηση: Ηταν ένας τελικός με ξεκάθαρο φαβορί και ξεκάθαρο αουτσάιντερ. Από τη μία ήταν η Βασίλισσα της Ευρώπης των αμέτρητων τίτλων και απ’ την άλλη μια ομάδα που κουβαλούσε το προσωνύμιο «Neverkusen» διότι προηγουμένως είχε απολέσει και το πρωτάθλημα και το Κύπελλο Γερμανίας. Κι όσο σθεναρά κι αν πάλεψε στον τελικό της Γλασκώβης, έχοντας προηγουμένως αποκλείσει τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και τη Λίβερπουλ στα νοκ άουτ και τις Γιουβέντους και Αρσεναλ στον όμιλο, δεν απέφυγε τη μοίρα της χάνοντας με 2-1.

Ο πρωταγωνιστής: Ο,τι κι αν έκαναν όλοι οι υπόλοιποι παίκτες μέσα στο γήπεδο, όσο κι αν ίδρωσαν, όσο κι αν προσπάθησαν, ένα άγγιγμα της μπάλας, μια στιγμή μαγείας, ένα ποδοσφαιρικό έργο τέχνης του αρτίστα Ζινεντίν Ζιντάν επισκίασε τους πάντες και τα πάντα και πέρασε στην αιωνιότητα.

Η ανάμνηση: Τι άλλο από το γκολ του Ζιζού; Κατά καιρούς, έχουν επιτευχθεί πολλά τέρματα σπάνιας ομορφιάς. Ωστόσο η σημαντικότητα της στιγμής και το γεγονός ότι συνέβη σε τελικό Champions League έδωσε μυθικές διαστάσεις σε ένα, ούτως ή άλλως, εξωπραγματικό γκολ.

Το επιμύθιο: Ωραίο να λες ότι οι καλές και επιτυχημένες ομάδες χτίζονται και δεν αγοράζονται. Ενδεχομένως αλλού κι όχι στη Ρεάλ Μαδρίτης που είχε δαπανήσει περισσότερα από 75 εκατ. ευρώ -ποσό ρεκόρ για την εποχή- για να αποκτήσει τον Ζιντάν από τη Γιουβέντους.

Οι ενδεκάδες

Ρεάλ Μαδρίτης (Ντελ Μπόσκε): Θέσαρ (68' Κασίγιας), Σαλγάδο, Ιέρο, Ελγκέρα, Ρομπέρτο Κάρλος, Σολάρι, Μακελελέ (71' Φλάβιο Κονσεϊσάο), Ζιντάν, Φίγκο (61' ΜακΜάναμαν), Ραούλ, Μοριέντες.

Λεβερκούζεν (Τόπμελερ): Μπουτ, Πλασέντε, Ζέμπεσκεν (65' Κίρστεν), Λούσιο (90' Μπάμπιτς), Ζίφκοβιτς, Σνάιντερ, Ράμελοφ, Μπάλακ, Μπαστούρκ, Νόιβιλ, Μπρντάριτς (39' Μπερμπάτοφ).

 

26 Μαΐου 2004, Γκελζενκίρχεν, ΑουφΣάλκε Αρένα

Πόρτο - Μονακό 3-0

39' Κάρλος Αλμπέρτο, 71' Ντέκο, 75' Αλενίτσεφ

Η αφήγηση: Ηταν ο τελικός των αουτσάιντερ. Για πρώτη φορά έπειτα από χρόνια βρέθηκαν σε τελικό Champions League δύο κλαμπ που δεν ανήκουν στους κολοσσούς του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Η Πόρτο όμως ήταν καλύτερα προετοιμασμένη, ήταν πολύ πιο έτοιμη και πολύ πιο αποφασισμένη από την Μονακό. Κυρίως όμως ήταν καλύτερη και πιο ποιοτική ομάδα. Παρά το εμφατικό 3-0 πάντως ο τελικός, μέχρι ενός σημείου, ήταν ισορροπημένος με τους Μονεγάσκους να απειλούν και να πατούν πιο σταθερά στο γήπεδο. Οι Δράκοι ωστόσο ήταν πιο αποτελεσματικοί «σκοτώνοντας» τους αντιπάλους τους κυρίως με αντεπιθέσεις.

Ο πρωταγωνιστής: Ο Ντέκο στα καλύτερά του! Ο Πορτογάλος άσος, με βραζιλιάνικες ρίζες, ήταν εξαιρετικός στον τελικό, όπου τα έκανε όλα: ήταν ο ιθύνων νους στα χαφ, έτρεξε, δημιούργησε, μάρκαρε, κι όταν χρειάστηκε έγινε και εκτελεστής σκοράροντας το γκολ που ουσιαστικά έβαλε τέλος στις ελπίδες της Μονακό.

Η ανάμνηση: Η πρώτη συμμετοχή Ελληνα ποδοσφαιριστή σε τελικό Champions League -μετά βεβαίως τους έντεκα του Παναθηναϊκού στον τελικό του Γουέμπλεϊ το 1971-. Ο Ακης Ζήκος έγραψε ιστορία όντας ο πρώτος Ελληνας που έπαιξε με ξένη ομάδα σε ευρωπαϊκό τελικό αλλά δεν κατάφερε να σηκώσει το τρόπαιο.

Το επιμύθιο: Ηταν η βραδιά της καθιέρωσης του Ζοζέ Μουρίνιο. Η κατάκτηση του Κυπέλλου UEFA την περασμένη σεζόν δεν ήταν απλά μια έκλαμψη, ήταν η αρχή μιας μεγαλειώδους πορείας για έναν από τους κορυφαίους προπονητές που έχει αναδείξει ποτέ το άθλημα. Ηταν η αρχή του μύθου του.

Οι ενδεκάδες

Πόρτο (Μουρίνιο): Βίτορ Μπαϊα, Πάουλο Φερέιρα, Ζόρζε Κόστα, Ρικάρντο Καρβάλιο, Νούνο Βαλέντε, Κοστίνια, Μανίσε, Πέδρο Μέντες, Ντέκο (85' Πέδρο Εμάνουελ), Ντερλέι (80' ΜακΚάρθι), Κάρλος Αλμπέρτο (60' Αλενίτσεφ).

Μονακό (Ντεσάν): Ρόμα, Ιμπάρα, Ροντρίγκεζ, Ζιβέ (72' Σκιλασί), Εβρά, Μπερνάρντι, Ζήκος, Εντ. Σισέ (64' Νοντά), Ροτέν, Ζιουλί, Μοριέντες.

 

25 Μαΐου 2005, Κωνσταντινούπολη, Ατατούρκ Στάντι

Λίβερπουλ - Μίλαν 3-3 (3-2 πέναλτι)

54' Τζέραρντ, 56' Σμίτσερ, 60' Τσάμπι Αλόνσο - 1' Μαλντίνι, 39', 44' Κρέσπο

Η αφήγηση: Τι τελικός! Η Μίλαν στο πρώτο ημίχρονο πραγματοποίησε μια απ’ τις καλύτερες εμφανίσεις που έχουν γίνει ποτέ σε τελικό Champions League. Ηταν κυριαρχική φτάνοντας σε ένα επιβλητικό 3-0 στο φινάλε του πρώτου 45λεπτου χάρη στα γκολ του Μαλντίνι και του Κρέσπο (2). Πόσοι πίστευαν εκείνη την ώρα στην ανατροπή; Ας μην γελιόμαστε, κανείς. Κι όμως η μπάλα, η τύχη και η ποδοσφαιρική θέληση των παικτών της Λίβερπουλ, προφανώς επιθυμούσαν να γραφτεί μια ποδοσφαιρική ραψωδία στην επόμενη μιάμιση ώρα. Η ομάδα του Ράφα Μπενίτεθ χρειάστηκε μόλις έξι λεπτά για το επονομαζόμενο «θαύμα της Κωνσταντινούπολης»: 1-3 ο Τζέραρντ στο 54’, 2-3 ο Σμίτσερ στο 56’, 3-3 ο Τσάμπι Αλόνσο στο 60’ κι αφού προηγουμένως είχε αστοχήσει σε πέναλτι. Το ενενηντάλεπτο και η παράταση έληξαν 3-3 και ο συναρπαστικότερος και πιο ανατρεπτικός τελικός στην ιστορία της διοργάνωσης κρίθηκε στα πέναλτι.

Ο πρωταγωνιστής: Ο Γέρζι Ντούντεκ σε μια έμπνευση της στιγμής, κατά την διαδικασία των πέναλτι, αποφάσισε να μιμηθεί τον θρυλικό γκολκίπερ της Λίβερπουλ Μπρους Γκρόμπελαρ, ο οποίος στον τελικό του Πρωταθλητριών το ‘84 -του τελευταίου, μέχρι τότε, ευρωπαϊκού τίτλου των Κόκκινων- είχε αποσυντονίσει τους πεναλταδόρους της Ρόμα. Λες κι ήταν της μοίρας γραφτό η ιστορία επαναλήφθηκε. Ο Πολωνός έκανε τα κόλπα του κουνώντας τα πόδια α λα Γκρόμπελαρ και ο Σερζίνιο, ο Πίρλο και ο Σεβτσένκο -στο τελευταίο και καθοριστικό πέναλτι- αστόχησαν.

Η ανάμνηση: Στο ημίχρονο η Λίβερπουλ έχανε 3-0 αλλά στο Ατατούρκ ακούγονταν μόνο οι οπαδοί της ομάδας του Μέρσεσαϊντ. Οσοι βρέθηκαν εκείνο το βράδυ στον τελικό της Πόλης μιλούν για μια ανατριαχιαστική στιγμή με το πέταλο των φίλων της Λίβερπουλ να τραγουδά τον ύμνο της ομάδας, το θρυλικό You’ll never walk alone. Την ίδια ώρα -ο αστικός μύθος λέει πως- στα αποδυτήρια των Ρεντς ο Μπενίτεθ έκανε μια επική ομιλία προς τους παίκτες, εμπνευσμένος από τη στάση των οπαδών του συλλόγου. «Παίξτε για εκείνους που χάνουμε 3-0 και τραγουδούν εκεί έξω» είπε μεταξύ άλλων ο Ισπανός κόουτς…

Το επιμύθιο: Το σλόγκαν «nothing is impossible» (τίποτα δεν είναι απίθανο) καθιερώθηκε από κάτι τέτοιες ποδοσφαιρικές στιγμές. Κι η Λίβερπουλ απέδειξε στην Κωνσταντινούπολη πως και η... πιο δεδομένη ήττα, δεν είναι δεδομένη αν δεν σφυρίξει τη λήξη ο διαιτητής.

Οι ενδεκάδες

Λίβερπουλ (Μπενίτεθ): Ντούντεκ, Φίναν (46' Χάμαν), Κάραγκερ, Χίπια, Τραορέ, Λουίς Γκαρσία, Τζέραρντ, Τσάμπι Αλόνσο, Ρίισε, Κιούελ (23' Σμίτσερ), Μπάρος (85' Τζιμπρίλ Σισέ).

Μίλαν (Αντσελότι): Ντίντα, Καφού, Σταμ, Νέστα, Μαλντίνι, Γκατούζο (112' Ρουί Κόστα), Πίρλο, Ζέεντορφ (85' Σερζίνιο), Κακά, Κρέσπο (85' Τόμασον), Σεβτσένκο.

 

28 Μαΐου 2011, Λονδίνο, Στάδιο Γουέμπλεϊ

Μπαρτσελόνα - Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ 3-1

27' Πέδρο, 54' Μέσι, 59' Βίγια - 34' Ρούνεϊ

Η αφήγηση: Η Μπαρτσελόνα στα καλύτερά της! Ηταν το φαβορί και το επιβεβαίωσε με επιβλητικό και αδιαμφισβήτητο τρόπο επί της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ του σερ Αλεξ Φέργκιουσον και μάλιστα εντός Αγγλίας. Οι εκπληκτικοί Μπλαουγκράνα του Πεπ Γκουαρδιόλα βρίσκονταν στο αποκορύφωμα του «τίκι τάκα» με Μέσι, Τσάβι, Ινιέστα, Βίγια, Μπουσκέτς, Πέδρο, Ντάνι Αλβες, και κυριάρχησαν στον αγωνιστικό χώρο του Γουέμπλεϊ σε μια μαγική και συνάμα κυριαρχική ποδοσφαιρική παράσταση.

Ο πρωταγωνιστής: O Λιονέλ Μέσι έβαλε την υπογραφή του και στον δεύτερο τελικό εναντίον της Γιουνάιτεντ, όπως είχε πράξει προ διετίας στο ματς της Ρώμης (2-0). Αποτέλεσε μια διαρκή απειλή για την αγγλική άμυνα, πέτυχε ένα καταπληκτικό γκολ «σήμα κατατεθέν Μέσι» κι αναδείχθηκε mvp της αναμέτρησης.

Η ανάμνηση: Αρχηγός της Μπαρτσελόνα κατά τη διάρκεια του ματς ήταν ο Τσάβι, ενώ στο 88’ πέρασε ως αλλαγή ο ηγέτης των Μπλαουγκράνα Κάρλες Πουγιόλ προκειμένου να γνωρίσει την αποθέωση αλλά και για να σηκώσει εκείνος το τρόπαιο. Ωστόσο, λίγο προτού ο τότε πρόεδρος της UEFA Μισέλ Πλατινί κάνει την απονομή, ο Πουγιόλ έκανε μια σπουδαία πράξη. Εβγαλε το περιβραχιόνιο και το φόρεσε στο μπράτσο του Ερίκ Αμπιντάλ, ο οποίος έπαιξε και στα 90’ του τελικού. Λίγους μήνες πριν ο Γάλλος αμυντικός είχε διαγνωστεί με όγκο στο συκώτι...

Το επιμύθιο: Ηταν το αποκορύφωμα της ευρωπαϊκής κυριαρχίας της Μπαρτσελόνα, που κατέκτησε το τρίτο Champions League σε διάστημα έξι ετών (2006, 2009, 2011).

Οι ενδεκάδες

Μπαρτσελόνα (Γκουαρδιόλα): Βαλδές, Αλβες (88' Πουγιόλ), Μαστσεράνο, Πικέ, Αμπιντάλ, Μπουσκέτς, Τσάβι, Ινιέστα, Βίγια (86' Κεϊτά), Μέσι, Πέδρο (90+2' Αφελάι).

Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ: Φαν ντερ Σαρ, Φάμπιο (69' Νάνι), Φέρντιναντ, Βίντιτς, Εβρά, Βαλέντσια, Κάρικ (77' Σκόουλς), Γκιγκς, Παρκ, Ρούνεϊ, Ερνάντες.

 

19 Μαΐου 2012, Μόναχο, Αλιάντς Αρένα

Τσέλσι - Μπάγερν Μονάχου 1-1 (4-3 πέναλτι)

88’ Ντρογκμπά - 83’ Μίλερ

Η αφήγηση: Πόσο τυχερή μπορεί να αισθάνεται μια ομάδα όταν της κληρώνει να παίξει έναν τελικό Champions League στο σπίτι του αντιπάλου και δη ενός κολοσσού όπως είναι η Μπάγερν Μονάχου. Και σαν να μην έφταναν αυτά για την Τσέλσι, που είχε ήδη έναν οδυνηρό χαμένο τελικό με την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ το 2008 (χάρη στο περίφημο γλίστρημα του Τζον Τέρι στη διαδικασία των πέναλτι), οι Βαυαροί ευτύχησαν να προηγηθούν στο 83’ με τον Μίλερ σε ένα χρονικό σημείο που δύσκολα φαινόταν ότι υπάρχει επιστροφή για τους λονδρέζους. Κι όμως ο Ντιντιέ Ντρογκμπά ισοφάρισε στο 88’, έστειλε το παιχνίδι στην παράταση, κι ακολούθως στα πέναλτι. Κι εκεί γράφτηκε ιστορία: η Τσέλσι σήκωσε το πρώτο Champions League από την ίδρυσή της κι η Μπάγερν έχασε τον πρώτο τελικό σε πέναλτι!

Ο πρωταγωνιστής: Εκεί που όλα έμοιαζαν χαμένα για την Τσέλσι, ο Ντρογκμπά ισοφάρισε με μια εκπληκτική κεφαλιά λίγα λεπτά πριν από το σφύριγμα της λήξης κι ενώ οι Βαυαροί ετοιμάζονταν να υψώσουν το τρόπαιο στην Αλιάντς Αρένα. Ο Ιβοριανός ήταν εκείνος που έδωσε και τη χαριστική βολή στη διαδικασία των πέναλτι: νίκησε τον Νόιερ στην πέμπτη εκτέλεση κι έγραψε το τελικό 4-3.

Η ανάμνηση: Πέραν του Ντρογκμπά πάντως, αν δεν υπήρχε ο Πετρ Τσεχ στο τέρμα της Τσέλσι, η κούπα θα είχε βαφτεί κόκκινη. Ο Τσέχος γκολκίπερ ήταν καθοριστικός στη διαδικασία των πέναλτι αποκρούοντας τα σουτ του Ολιτς και του Σβάινσταϊγκερ. Κυρίως όμως διατήρησε το 1-1 όταν στο τρίτο λεπτό της παράτασης απέκρουσε πέναλτι και του σπεσιαλίστα Ρόμπεν!

Το επιμύθιο: Οταν παίζεις με ψυχή κι έχεις την τύχη με το μέρος σου, λυγίζουν ακόμη κι εκείνοι που μοιάζουν αλύγιστοι. Αν μη τι άλλο, αυτό το τρόπαιο αποτέλεσε και μια προσωπική δικαίωση-ικανοποίηση του Ρώσου μεγιστάνα Ρομάν Αμπράμοβιτς, ο οποίος ξόδεψε δισεκατομμύρια ευρώ για να δει το οικοδόμημά του στην κορυφή της Ευρώπης.

Οι ενδεκάδες

Τσέλσι (Ντι Ματέο): Τσεχ, Μποζίνγκουα, Γκάρι Κέιχιλ, Νταβίντ Λουίζ, Ασλεϊ Κόουλ, Μίκελ, Λάμπαρντ, Μπέρτραντ (73' Μαλουντά), Μάτα, Καλού (84' Τόρες), Ντρογκμπά.

Μπάγερν Μονάχου (Χάινκες): Νόιερ, Λαμ, Τζερόμ Μπόατενγκ, Τίμοστσουκ, Κοντέντο, Σβάινσταϊγκερ, Κρόος, Τόμας Μίλερ (87' Βαν Μπούιτεν), Ρόμπεν, Ριμπερί (96' Ολιτς), Μάριο Γκόμες.

 

24 Μαΐου 2014, Λισαβόνα, Εστάντιο Ντα Λουζ

Ρεάλ Μαδρίτης - Ατλέτικο Μαδρίτης 4-1 (1-1 κ.ά.)

90+3’ Σέρχιο Ράμος, 110' Μπέιλ, 118' Μαρσέλο, 120' Κρ. Ρονάλντο - 36' Γοδίν

Η αφήγηση: Η Ατλέτικο Μαδρίτης έφτασε τόσο κοντά στο θαύμα. Η καταπληκτική ομάδα του Ντιέγκο Σιμεόνε που λίγες ημέρες πριν είχε εξασφαλίσει το ισπανικό πρωτάθλημα, μέχρι το 93’ άγγιζε το βαρύτιμο τρόπαιο του Champions League χάρη στο γκολ του Γοδίν απ’ το 36’. Υπολόγιζε όμως δίχως τον Σέρχιο Ράμος, ο οποίος έσωσε τη Βασίλισσα. Στη συνέχεια ανέλαβαν δράση οι λοιποί σουπερστάρ των Μερένχες: ο Μπέιλ που πέτυχε το 2-1, ο Μαρτσέλο το 3-1, ο Κριστιάνο το 4-1 αλλά κυρίως οι Μόντριτς και Ντι Μαρία που έκαναν τρομερή δουλειά.

Ο πρωταγωνιστής: Ο Ράμος έκλεψε τη δόξα απ’ τους γκολτζήδες των Μερένχες καθώς σε ένα σημείο που φαινόταν ότι η Ατλέτικο θα πανηγύριζε την κατάκτηση του πρώτου Champions League στην ιστορία της, σκόραρε με κεφαλιά στις καθυστερήσεις κι έδωσε στην ομάδα του μια δεύτερη ευκαιρία.

Η ανάμνηση: Ο Κριστιάνο Ρονάλντο είχε αποφασίσει τον πανηγυρισμό του πριν απ’ το παιχνίδι αλλά δεν του… κάθισε κανένα απ’ τα κρίσιμα γκολ των Μαδριλένων για να τον λανσάρει. Κι έτσι το έπραξε στο… διαδικαστικό 4-1 που προήλθε μάλιστα από εκτέλεση πέναλτι. Παρά το ξενέρωτο του πράγματος ο CR7 πανηγύρισε λες και έβαλε το γκολ του αιώνα. Πέταξε την μπλούζα και έσφιξε τους μυς του σαν «μποντιμπιλντεράς». Ηταν κι αυτό δουλεμένο στην προπόνηση...

Το επιμύθιο: Η πιο βαριά φανέλα στο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό στερέωμα ήθελε το απίθανο δέκατο Champions League/Πρωταθλητριών, και το σύμπαν συνωμότησε για να τα καταφέρει. Η ιστορία έγραψε: La Decima...

Οι ενδεκάδες

Ρεάλ Μαδρίτης (Αντσελότι): Κασίγιας, Καρβαχάλ, Σέρχιο Ράμος, Βαράν, Κοεντράο (59’ Μαρσέλο), Κεντίρα (59’ Ισκο), Μόντριτς, Ντι Μαρία, Κριστιάνο Ρονάλντο, Μπέιλ, Μπενζεμά (79’ Μοράτα).

Ατλέτικο Μαδρίτης (Σιμεόνε): Κουρτουά, Χουανφράν, Μιράντα, Γοδίν, Φιλίπε Λουίς (83’ Αλντερβάιρελντ), Τιάγκο Μέντες, Γκάμπι, Κόκε, Ραούλ Γκαρθία (66’ Σόσα), Βίγια, Ντιέγκο Κόστα (9’ Αντριάν Λόπεθ).

 

ΕΞΥΠΝΗ ΠΛΟΗΓΗΣΗ