Η κατάληψη της Νομικής το 1973 που κλυδώνισε τη Χούντα
Φοιτητές στην ταράτσα της Νομικής τον Φεβρουάριο του 1973

Η ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΝΟΜΙΚΗΣ ΤΟ 1973 ΠΟΥ ΚΛΥΔΩΝΙΣΕ ΤΗ ΧΟΥΝΤΑ

Οι παράνοµοι πυρήνες, η ιδεολογική ζύµωση στους φοιτητικούς συλλόγους, οι πρώτες συγκρούσεις µε το καθεστώς, παρά την τροµοκρατία και τις φυλακίσεις, και η µυστική συνάντηση µε πολιτικούς στο σπίτι του Παναγιώτη Κανελλόπουλου

Τις πρωινές ώρες της Τετάρτης 21 Φεβρουαρίου 1973, στο διαµέρισµα του πολύπειρου πολιτικού και ακαδηµαϊκού Παναγιώτη Κανελλόπουλου στο Κολωνάκι, επί της οδού Ξενοκράτους 15, τα φώτα είναι αναµµένα καθώς στο εσωτερικό επικρατεί έντονη κινητικότητα. Οι καλεσµένοι έχουν αρχίσει να καταφθάνουν. Πριν χτυπήσουν το κουδούνι, ρίχνουν κλεφτές µατιές δεξιά και αριστερά της εξώπορτας µήπως τους παρακολουθεί κανείς, αφού οι κεντρικοί δρόµοι τα βράδια στρατοκρατούνται από το χουντικό καθεστώς. Οι προσερχόµενοι µαζί µε τον οικοδεσπότη επιχειρούν να συµβάλουν στον κλυδωνισµό της χούντας µέσω των κινητοποιήσεων που έχουν αρχίσει να ξεσπούν στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύµατα.

Παρόντες στο ραντεβού είναι οι πανεπιστηµιακοί καθηγές Ν. Λούρος και Ι. Πεσµαζόγλου, ο κεντρώος πρώην υπουργός Ιωάννης Ζίγδης και µερικοί άλλοι. Στο σπίτι φθάνουν συνωµοτικά και τα µέλη µιας επιτροπής φοιτητών. Οι νεαροί ενηµερώνουν τους παριστάµενους ότι µε το φως της ηµέρας θα επιχειρήσουν να καταλάβουν το κεντρικό κτίριο της Νοµικής Σχολής του Πανεπιστηµίου Αθηνών, επί της οδού Σόλωνος. 

Αυτό που ζητούν είναι αν µπορούν να έχουν τη στήριξη και του δηµοκρατικού πολιτικού κόσµου. Οσοι βρίσκονται στο σαλόνι ασφαλώς και επικροτούν την επικείµενη κίνηση των παιδιών. Οµονοούν, παράλληλα, ότι δεν θα ήταν προς το συµφέρον του αγώνα να φανούν οι πολιτικοί άµεσα αναµεµειγµένοι στην παρούσα φάση. ∆ιαβεβαιώνουν όµως ότι θα ασκήσουν απερίφραστα όλη τους την επιρροή προς τους καθηγητές που γνωρίζουν, ώστε να ταχθούν εκείνοι έµπρακτα και ανοιχτά υπέρ των κινητοποιήσεων. Με αυτόν τον τρόπο θα περνούσε άλλωστε και το µήνυµα πως δεν υπάρχει πλέον ουδεµία διένεξη φοιτητών και ακαδηµαϊκών, όπως συνέβαινε σε ορισµένες περιπτώσεις τα προηγούµενα χρόνια.

Αφορμή το 1347

Ολα κινήθηκαν βάσει του σχεδίου. Με το πρώτο φως του ήλιου, χιλιάδες φοιτητές (αρκετοί κάνουν λόγο ακόµη και για 4.000), πρώτιστα από τη Νοµική και τη Φιλοσοφική και δευτερευόντως από το Φυσικοµαθηµατικό και άλλα τµήµατα, οχυρώνονται κατόπιν συνεννόησης στο κεντρικό κτίριο της Νοµικής Σχολής Αθηνών, έχοντας ως κύριο αίτηµα την κατάργηση του Νοµοθετικού ∆ιατάγµατος 1347 που είχε επικυρωθεί πριν από περίπου µία εβδοµάδα – στις 13 Φεβρουαρίου 1973. Βάσει αυτού, το υπουργείο Εθνικής Αµύνης µπορούσε ανά πάσα στιγµή να διακόπτει τις αναβολές στράτευσης των σπουδαστών που απείχαν από τα µαθήµατά τους ή προέτρεπαν συναδέλφους τους σε αποχή.

Στην πραγµατικότητα, όµως, επεδίωκαν να καταδείξουν ότι αξιώνουν την άρση του δικτατορικού καθεστώτος. Αυτό άλλωστε αποτυπωνόταν και στα συνθήµατα που έγραφαν στα πανό ή φώναζαν ρυθµικά από την ταράτσα του κτιρίου: «Ελευθερία στους φοιτητές», «Παπαδόπουλε, φασίστα», «Εξω οι Αµερικανοί», «Ελλάς, Ελλήνων φυλακισµένων», «Κάτω η χούντα», «∆εν θα περάσει ο φασισµός», «Ψωµί, παιδεία, ελευθερία»...

Αυτή η τελευταία λέξη ακουγόταν όλο και εντονότερα τους τελευταίους µήνες. Γραφόταν σε τοίχους, σε φυλλάδια, σε παράνοµα έντυπα. Από την πρώτη στιγµή της επιβολής του καθεστώτος είχε καταστεί στόχος η ελευθερία της έκφρασης, όπως επισηµαίνει χαρακτηριστικά και ο επίκουρος καθηγητής της Σχολής Κοινωνικών Επιστηµών, Τεχνών και Ανθρωπιστικών Σπουδών του Πανεπιστηµίου Πάφου, Αντώνης Κλάψης, στο βιβλίο «Η δικτατορία των συνταγµαταρχών - Ανατοµία µιας επταετίας» (εκδόσεις Πατάκη).

Επί της ουσίας, το µαζικό αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνηµα είχε ξεκινήσει να σηµειώνει άνοδο από τον Ιανουάριο του 1972. Εκεί που περι οριζό ταν σε πέταγµα προκηρύξεων, µοίρασµα παράνοµων εντύπων, αφισοκολλήσεις και ξεδίπλωµα ανυπόγραφων πανό, διαµόρφωνε τώρα παράνοµους πυρήνες που θα συνέβαλλαν ακολούθως στη δηµιουργία των πρώτων σπουδαστικών επιτροπών αγώνα οι οποίες ζητούσαν επιτακτικά τη διεξαγωγή ελεύθερων φοιτητικών εκλογών.

Την ίδια ώρα αναγεννώνται ή συγκροτούνται εξαρχής οι τοπικοί φοιτητικοί σύλλογοι, αποτελώντας τις καλύτερες κυψέλες ιδεολογικής ζύµωσης. Το αίτηµα για κατάργηση των διορισµένων διοικήσεων φοιτητικών συλλόγων θα αποτελέσει το παρθενικό βήµα ανοιχτής αντιπαράθεσης µε τους δικτάτορες. Η πρώτη κινητοποίηση στον σπουδαστικό χώρο θα καταγραφεί µεταξύ 3ης και 13ης Μαρτίου 1972 από τη Σχολή Υποµηχανικών, «για τα κεκτηµένα επαγγελµατικά δικαιώµατα».

Οι σπουδαστές προχωρούν σε πολυήµερη αποχή ζητώντας να µην υποβαθµιστεί το τµήµα τους µε την επικείµενη ένταξή του στα ΚΑΤΕ (Κέντρα Ανωτέρας Τεχνολογικής Εκπαίδευσης), ενώ στα τέλη του ίδιου µήνα αποχή από τα µαθήµατά τους κηρύττουν και οι σπουδαστές της Σιβιτανιδείου Ανωτέρας Σχολής Ηλεκτρονικών, µε κύριο αίτηµα την επαγγελµατική τους κατοχύρωση.

Την Πρωταπριλιά του ίδιου έτους, περίπου 400 φοιτητές διαδηλώνουν στο Πολυτεχνείο εναντίον της διορισµένης διοικούσας επιτροπής, ενώ στις 27 Απριλίου 1972 µέλη της Φυσικοµαθηµατικής Σχολής πραγµατοποιούν επίσης τη δική τους συγκέντρωση διαµαρτυρίας.

Η χούντα, βέβαια, δεν µένει µε «σταυρωµένα χέρια» σε όλα αυτά. Παρακολουθώντας τα τεκταινόµενα µέσω δικών της ανθρώπων που έχουν διασκορπίσει εντός της ακαδηµαϊκής κοινότητας, αντιδρά καταγράφοντας τους συµµετέχοντες και προβαίνοντας αµέσως µετά σε οριστικές αποβολές από τα πανεπιστήµια των πρωταιτίων, σε στράτευση νεαρών συνδικαλιστών γιατί «δεν επέδειξαν εθνικήν διαγωγήν», σε τροµοκράτηση, συλλήψεις, ανακρίσεις και φυλακίσεις.

Αστυνομικοί εξαπολύουν επιθέσεις κατά φοιτητών (AP Photo)

Οι φοιτητές ορκίζονται να αγωνιστούν μέχρι τέλος

Παρά τις διώξεις, αυτοί που συνεχίζουν να µην πτοούνται είναι αρκετοί και η προσέγγιση ευρύτερων νεολαιίστικων µαζών θα µεγιστοποιηθεί αµέσως µετά τις φοιτητικές εκλογές-παρωδία της 19ης και της 20ής Νοεµβρίου 1972, όπου σε πολλές σχολές οι εφορευτικές επιτροπές διορίζονται αντί να εκλέγονται και κατά τη διαλογή των ψηφοδελτίων απαγορεύεται η παρουσία εκπροσώπων του φοιτητικού κινήµατος. Ο προδικτατορικός πρωθυπουργός Παναγιώτης Κανελλόπουλος θα καταγγείλει πως «εις τας γενικάς συνελεύσεις των συλλόγων, που συνεκλήθησαν προ των εκλογών, δεν έγινε έλεγχος της ταυτότητος των προσελθόντων διά την εξακρίβωσιν της φοιτητικής ιδιότητος αυτών» και πως επιχειρείται «να καταπνιγή η αληθινή φωνή των νέων και όχι να ακουσθή, αλλά και να δηµιουργηθή έξω των ορίων της Ελλάδος η ψευδής εντύπωσις ότι επετράπη επί τέλους, µετά πέντε έτη και έξι µήνας, να αποκτήσουν οι σύλλογοί των αιρετά διοικητικά συµβούλια. Θα ήτο, από ηθικής απόψεως, ασυγκρίτως προτιµότερον να συνεχισθή το από του 1967 κρατούν εις τους συλλόγους των σπουδαστών καθεστώς».

Αστυνομικοί τραβούν με τη βία φοιτητές

Συλλήψεις στο Πολυτεχνείο

Το νέο έτος 1973 βρίσκει τη σπουδάζουσα νεολαία υπ’ ατµόν. Στις 14 Φεβρουαρίου, πάνω από 1.500 φοιτητές διαδηλώνουν στον προαύλιο χώρο του Πολυτεχνείου κατά του διατάγµατος περί υποχρεωτικής επιστρατεύσεώς τους. Οι αστυνοµικές δυνάµεις εισβάλλουν κρατώντας γκλοµπ και διαλύουν το συγκεντρωµένο πλήθος χτυπώντας αδιακρίτως όσο περισσότερους µπορούσαν.

Συλλαµβάνουν 11 σπουδαστές τους οποίους παραπέµπουν σε δίκη (οι 3 αθωώνονται και οι υπόλοιποι 8 καταδικάζονται µε αναστολή από το Αυτόφωρο Τριµελές Πληµµελειοδικείο), ενώ συνολικά 88 συµµετέχοντες λαµβάνουν φύλλο πορείας να παρουσιαστούν στον Στρατό. Ηταν η δεύτερη φορά µετά το µακρινό 1859 που ένστολοι καταπατούσαν το πανεπιστηµιακό άσυλο.

Σε ένδειξη διαµαρτυρίας η Σύγκλητος υποβάλλει την παραίτησή της. Το ίδιο φοβούνταν τώρα πολλοί πως θα συνέβαινε και µε την κατάληψη της Νοµικής Σχολής. Οτι οι αµέτρητοι αστυνοµικοί που είχαν περικυκλώσει το κτίριο από το πρωί της 21ης Φεβρουαρίου θα εισέβαλλαν κάποια στιγµή στο κτίριο, για να δώσουν ένα γερό µάθηµα στους ανυπάκουους νεαρούς. Ωστόσο η κατάσταση αυτήν τη φορά είναι διαφορετική.

Οι φοιτητές (στους οποίους συγκαταλέγονταν, µεταξύ άλλων, οι µετέπειτα πολιτικοί Στέφανος Τζουµάκας, Νίκος Μπίστης και Μάκης Παρασκευόπουλος, καθώς και η δηµοσιογράφος Ολγα Τρέµη, ως µέλη του Συντονιστικού της κατάληψης) είναι πολλοί περισσότεροι. Επειδή πρόκειται για χιλιάδες, δεν χωράνε σε κανένα αµφιθέατρο, οπότε απλώνονται σε ολόκληρο το κτιριακό συγκρότηµα από το ισόγειο µέχρι την ταράτσα, δίνοντας τον «όρκο» που επαναλαµβάνεται από όροφο σε όροφο. «Εµείς οι φοιτηταί των ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυµάτων ορκιζόµεθα εις το όνοµα της ελευθερίας να αγωνισθώµεν µέχρι τέλους διά την κατοχύρωσιν: των ακαδηµαϊκών ελευθεριών, του πανεπιστηµιακού ασύλου, της ανακλήσεως όλων των καταπιεστικών νόµων και διαταγµάτων. Ορκιζόµεθα συµπαράστασιν εις όλον τον φοιτητικόν κόσµον της Ελλάδος, ο οποίος βασανίζεται. Η βία και η τροµοκρατία δεν θα περάσουν. Ζήτω ο φοιτητικός κόσµος της Ελλάδος». Καλούν µάλιστα όλες τις σχολές να προβούν σε αντίστοιχη «καθολική αποχή».

Την οργανωτική ευθύνη είχαν οι παράνοµες φοιτητικές οργανώσεις των δύο κοµµουνιστικών κοµµάτων. Η Αντι-ΕΦΕΕ του ΚΚΕ και ο «Ρήγας Φεραίος» του ΚΚΕ Εσωτερικού, που φρόντισαν να αποκλείσουν τους αριστεριστές από το εγχείρηµα. Το σπουδαιότερο αυτήν τη φορά ήταν πως η κινητοποίηση παύει να είναι ενδοπανεπιστηµιακή υπόθεση, καθώς έχει βρει ανταπόκριση στους απλούς πολίτες, που συρρέουν για συµπαράσταση από κάθε γωνιά της πρωτεύουσας, αψηφώντας το γεγονός ότι οι Αρχές επιχειρούν µε κάθε τρόπο να αποθαρρύνουν την προσέγγισή τους στον περιβάλλοντα χώρο. Οι οδοί Σόλωνος, Μασσαλίας και Σίνα έχουν αποκλειστεί, ενώ έχει διακοπεί η κυκλοφορία και στην Ακαδηµίας. Χιλιάδες άτοµα φωνάζουν µε δύναµη από απόσταση «είµαστε µαζί σας», ώστε να ακουστούν και να δώσουν κουράγιο σε όσους 18χρονους και 20χρονους της εποχής βρίσκονται ταµπουρωµένοι.

Ανά τακτά χρονικά διαστήµατα ψάλλουν όλοι µαζί, τόσο οι νεαροί από την ταράτσα όσο και το πλήθος από τα γύρω πεζοδρόµια, τον Εθνικό Υµνο. «Χαίρε, ω χαίρε, ελευθεριά». Οταν µάλιστα σουρουπώνει, αρκετός κόσµος αντί να επιστρέψει στο σπίτι παραµένει γύρω από το υπό κατάληψη ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυµα βαστώντας αναµµένα κεριά. Ξηµερώµατα της 22ας Φεβρουαρίου το κλίµα στο κέντρο της Αθήνας παραµένει ηλεκτρισµένο.

Οι καταληψίες φωνάζουν και πάλι συνθήµατα, πολίτες µεταβαίνουν εκ νέου στην επίµαχη περιοχή και οι αστυνοµικοί αλλάζουν βάρδια µε τους συναδέλφους τους. Περιστασιακά δεν λείπουν οι µικροεντάσεις µεταξύ ενστόλων και διαδηλωτών. Η κατάσταση αυτή δεν µπορεί να συνεχιστεί για πολύ, καθώς τα παιδιά δεν έχουν ούτε επαρκή τρόφιµα ούτε φάρµακα για να αντέξουν περισσότερες µέρες. Είχαν προβεί, όµως, σε µια καλή γενική δοκιµή. 

Κατόπιν διαπραγµατεύσεων µε τις πρυτανικές Αρχές και έχοντας εγγυήσεις ότι δεν θα βληθούν, οι φοιτητές τερµατίζουν την κατάληψη γύρω στις έξι το απόγευµα – πριν ακόµη νυχτώσει εκ νέου για τα καλά. Απασφαλίζουν τις πόρτες και εξέρχονται οµαδικά για να µη γίνουν βορά στις άγριες διαθέσεις χουντικών αστυνοµικών που προσπαθούν να ανακόψουν το ρεύµα των αποχωρούντων από τον λαό που έχει συγκεντρωθεί στους γύρω δρόµους, ώστε να αποφευχθεί µια από κοινού διαδήλωση. Εις µάτην.

Προς απογοήτευση των χουντικών, λίγη ώρα αργότερα οι δύο πλευρές θα ενωθούν, οργανώνοντας συλλαλητήριο στην πλατεία Συντάγµατος µε τραγούδια και αντικαθεστωτικά συνθήµατα µέχρι αργά τη νύχτα. Για ακόµη µια φορά δεν αποφεύγονται οι συγκρούσεις µε τις δυνάµεις ασφαλείας. Εναν µήνα µετά την κατάληψη της Νοµικής Σχολής θα ακολουθήσει και δεύτερη απόπειρα, χωρίς ωστόσο την ίδια επιτυχία.

Οι φοιτητές που κλείνονται στο κτίριο την 20ή Μαρτίου 1973 είναι πλέον λιγότεροι και δεν υπάρχει συµφωνία όλων των πολιτικών οργανώσεων της νεολαίας για µια τέτοια κίνηση. Μέσα σε λίγες ώρες η Αστυνοµία, που δεν επιθυµεί φυσικά επανάληψη των αντικαθεστωτικών εκδηλώσεων, εισβάλλει στη σχολή συλλαµβάνοντας πάνω από 100 άτοµα και τραυµατίζοντας πολλά περισσότερα. Αυτήν τη φορά, όµως, έχει δώσει τη συγκατάθεσή της για µια τέτοια επέµβαση και η Σύγκλητος. Αρχικά οι πρυτανικές Αρχές στέλνουν τελεσίγραφο στην επιτροπή κατάληψης για εκκένωση του κτιρίου και όταν η προθεσµία λήγει, οι ένστολοι σπάνε την πόρτα. Οπως υποστήριξε το εκπαιδευτικό ίδρυµα, µια «οµάδα φοιτητών, ελαχίστη εν σχέσει προς τον όγκον του φοιτητικού κόσµου (...), διά της στάσεώς της, παρά πάσαν έννοιαν δικαίου και ελευθερίας, προσπαθεί να εµποδίσει την άσκησιν του αναφαιρέτου δικαιώµατος των φοιτητών, όπως µορφωθούν».

Φοιτητές κρατούν ελληνικές σημαίες

Επιστολή Τσάτσου

Ο επί χρόνια προδικτατορικός πολιτικός και ακαδηµαϊκός Κωνσταντίνος Τσάτσος (και µεταπολιτευτικά πρώτος Πρόεδρος της ∆ηµοκρατίας) γράφει στις 23 Μαρτίου 1973 από την Αθήνα επιστολή προς τον Κωνσταντίνο Καραµανλή (που βρίσκεται αυτοεξόριστος στο Παρίσι από τα τέλη του 1963). «Το φοιτητικό κίνηµα ήταν και είναι ακόµη γενικό. Ασφαλώς σηµαίνοντα ρόλο παίζουν οι αριστεροί, διότι και φανατικότεροι είναι και πιο καλά δασκαλεµένοι. Προϊόντος του χρόνου θα αποκτούν µεγαλύτερη θέση µέσα στο γενικό αυτό ρεύµα. Οσοι δεν γίνουν τελικά αριστεροί θα είναι νέου τύπου Ε∆ΗΝ (σ.σ.: Ελληνική ∆ηµοκρατική Νεολαία) και Λαµπράκηδων (σ.σ.: ∆ηµοκρατική Νεολαία Λαµπράκηδων)» αναφέρει. 

Και συνεχίζει αµέσως µετά: «Η βαναυσότητα και η αγριότητα των δήθεν οργάνων της τάξεως τους σπρώχνουν σχεδόν όλους προς τα εκεί. Οσο προχωρεί αυτή η κίνηση, τόσο λιγότερο θα ελέγχεται από τους σώφρονας και τους µετριοπαθείς. Οσοι θα µείνουν στον σωστό δρόµο θα είναι η µειοψηφία. Τελικώς το πρώτο αυτό κίνηµα αντιστάσεως, αν ευδοκιµήσει, θα ελέγχεται από άλλας δυνάµεις, όχι από εµάς. Αυτήν την κατασκευή νέων αριστερών δυνάµεων την επέτυχε η χούντα µε τον άθλιονχειρισµόν του φοιτητικού. Πρώτα υποσχέσεις και κολακείες εµετικές, µε την ελπίδα να κερδίσει οπαδούς. Και τώρα αντιθέτως µέτρα καταστολής βάρβαρα. Οργανα επιβολής της τάξεως ήταν όχι τόσον η Αστυνοµία, όσο µπράβοι, σπουδαγµένοι στους άγριους ξυλοδαρµούς. Στων τελευταίων ηµερών τα επεισόδια τραυµατίσθηκαν πάνω από 100 παιδιά – πολλά κορίτσια, που τα έσερναν από τα µαλλιά».

Το τανκ λίγο πριν μπει στο Πολυτεχνείο τα ξημερώματα της 17ης Νοεμβρίου 1973 (ΑP photo)

Νέες συγκρούσεις και η εξέγερση του Πολυτεχνείου

Οι αντιπαραθέσεις µεταξύ φοιτητών και δικτατορικού καθεστώτος οξύνονται τις επόµενες εβδοµάδες. Η αµνήστευση των πολιτικών αδικηµάτων και η απόλυση των πολιτικών κρατουµένων στις 22 Αυγούστου 1973 δεν εκτονώνουν την ένταση. Πριν ακόµη την έναρξη του νέου ακαδηµαϊκού έτους, οι συγκεντρώσεις στις σχολές και στους κατά τόπους φοιτητικούς συλλόγους βρίσκονται στην ηµερήσια διάταξη. Ζητούν επιστροφή των συνολικά 120 στρατευµένων σπουδαστών και τη διενέργεια ελεύθερων φοιτητικών εκλογών. Αµέσως µετά την ανακοίνωση σχηµατισµού νέας κυβέρνησης υπό τον Σπύρο Μαρκεζίνη αρχές Οκτωβρίου του 1973 (στο πλαίσιο της επιφανειακής φιλελευθεροποίησης που επιδιώκει ο «Πρόεδρος της ∆ηµοκρατίας» Γεώργιος Παπαδόπουλος), γίνεται αποδεκτό το αίτηµα διακοπής στράτευσης των φοιτητών.

Την 1η Νοεµβρίου ο «υπουργός» Εθνικής Παιδείας και Θρησκευµάτων Παναγιώτης Σιφναίος εξαγγέλλει νέες πρωτοβουλίες για τα ΑΕΙ. Επαναχορηγεί την αναβολή κατάταξης στις Ενοπλες ∆υνάµεις όσων συνεχίζουν να φοιτούν και µεταθέτει τη διεξαγωγή των φοιτητικών εκλογών για µετά τις 10 Φεβρουαρίου 1974 που θα διεξάγονταν, όπως είχε ανακοινωθεί, βουλευτικές εκλογές – κάτι φυσικά που δεν έγινε ποτέ. 

Την Τρίτη 14 Νοεµβρίου 1973 εκατοντάδες φοιτητές συγκεντρώνονται από το πρωί στο κτίριο της Νοµικής Σχολής προκειµένου να πραγµατοποιήσουν συνέλευση για την περαιτέρω στάση του αγώνα τους. Μετά το πέρας αυτής, προχωρούν σε πορεία που καταλήγει µέσω της οδού Σόλωνος στην Πατησίων, όπου βρίσκεται το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Αργά το απόγευµα, ο αστυνοµικός διευθυντής Νικόλαος ∆ασκαλόπουλος, παρουσία εισαγγελέα, διατάζει τους φοιτητές να διαλυθούν. Εκείνοι βρίσκονται σε δίληµµα για το πώς θα πρέπει να κινηθούν. ∆ηµιουργούν συντονιστική επιτροπή, η οποία αποφασίζει στις 20.30 την κατάληψη του ιδρύµατος. Στήνονται οδοφράγµατα, τίθεται σε λειτουργία για πρώτη φορά ο αυτοσχέδιος ραδιοσταθµός των «Ελεύθερων Πολιορκηµένων» και καλείται ο λαός σε αντίσταση.

Στη 01.30 τα ξηµερώµατα της 16ης προς τη 17η Νοεµβρίου 1973, ο επικεφαλής του στρατιωτικού τάγµατος που έχει ζώσει το κτίριο µαζί µε τις δυνάµεις καταστολής δίνει διορία στους νεαρούς να εγκαταλείψουν τον χώρο. Εκείνοι αρνούνται και φωνάζουν συνθήµατα κατά της χούντας και του ιµπεριαλισµού. Ωρα 02.59 π.µ., ένα άρµα µάχης AMX-30 κεντράρει την κεντρική πύλη του Πολυτεχνείου. Οπισθοχωρεί λίγα µέτρα για να πάρει φόρα και αµέσως µετά πέφτει µε ορµή στην καγκελόπορτα. Το ελληνικό φοιτητικό κίνηµα έγραφε εκείνη τη στιγµή µία από τις σηµαντικότερες σελίδες στην Ιστορία του.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΕΞΥΠΝΗ ΠΛΟΗΓΗΣΗ