Ο αθλητικοπαράξενος

Υπάρχει μια ηλικία που αρχίζεις να εκνευρίζεσαι με πράγματα που κάποτε ούτε καν πρόσεχες. Που μεταφυσικά αναγνωρίζεις τον νότερο εαυτό σου από την απέναντι καφετέρια να σε ακούει και να κοροϊδεύει την ατάκα που μόλις είπες.

Πλέον, το αυτοκίνητο που πάρκαρε «λίγο στραβά», ο καφές που δεν είναι αρκετά ζεστός, το φαγητό που «θέλει λίγο ακόμα αλάτι» και «η κυρία στο πρωτόκολλο που έκανε λάθος στην καταχώρηση» είναι μέρος της καθημερινότητάς σου και όχι ακατανόητες ατάκες μιας βαρετής ταινίας.

Οι αντοχές μικραίνουν, η υπομονή λιγοστεύει και κάπου εκεί εμφανίζεται ο κλασικός «γέροπαράξενος». Εκείνος που στα 25 του γελούσε με όλα αυτά και στα 45 ή τα 55 του αναρωτιέται γιατί ο κόσμος δεν λειτουργεί «σωστά». Θεωρητικά, κάτι αντίστοιχο θα έπρεπε να συμβαίνει και με τον αθλητισμό.

Μεγαλώνοντας, λέμε συχνά πως «ωριμάζουμε». Πως βλέπουμε πιο ψύχραιμα τα πράγματα. Πως καταλαβαίνουμε ότι είναι απλώς ένα παιχνίδι, ότι η ζωή δεν τελειώνει με μια ήττα, ότι το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ ή οποιοδήποτε άθλημα είναι πρωτίστως διασκέδαση, άμιλλα και στιγμές.

Τα πιστεύουμε και τα πρεσβεύουμε με ειλικρίνεια μέχρι τη στιγμή που η πραγματικότητα μπαίνει στη μέση. Γιατί η αλήθεια, πολλές φορές, είναι διαφορετική. Και ίσως λίγο πιο αστεία. Ή λίγο πιο ανθρώπινη. Αποδεκτές και οι δυο προσεγγίσεις.

Υπάρχουν άνθρωποι που στα 25 τους πήγαιναν στο γήπεδο για την παρέα και στα 50 τους ζουν και αναπνέουν για την ομάδα τους περισσότερο από ποτέ. Άνθρωποι που κάποτε μπορούσαν να δεχθούν μια ήττα και τώρα χαλάει ολόκληρη η εβδομάδα τους από ένα λάθος σφύριγμα. Που ενώ εξωτερικά δηλώνουν «σιγά μωρέ, αυτά είναι για τα παιδιά», μέσα τους θυμώνουν ακόμα όταν βλέπουν τον αντίπαλο να πανηγυρίζει.

Κι εκεί αρχίζει το ενδιαφέρον. Εκεί αρχίζει η «μπάλα», που ενίοτε έχει πιο πολύ ενδιαφέρον στο καφενείο, στο διάλειμμα από τη δουλειά ή σε ένα οικογενειακό τραπέζι που ξαφνικά από κινητό χασμουρητό μετατρέπεται σε πεδίο μάχης, παρά στο γήπεδο καθαυτό.

Μήπως τελικά δεν ωριμάζουμε τόσο όσο νομίζουμε; Μήπως απλώς μαθαίνουμε να κρύβουμε καλύτερα τις εμμονές μας; Ή μήπως ο αθλητισμός είναι από τα τελευταία μέρη όπου ο άνθρωπος επιτρέπει στον εαυτό του να παραμένει παιδί; Και εδώ αποδεκτές όλες οι προσεγγίσεις.

Γιατί εκείνο το παιδί που φώναζε στην τηλεόραση, που πίστευε ότι «φέτος είναι η χρονιά μας», που ένιωθε αδικημένο από έναν διαιτητή, δεν εξαφανίζεται πραγματικά ποτέ. Απλώς φοράει πουκάμισο, πληρώνει λογαριασμούς και προσπαθεί να δείχνει πιο σοβαρό.

Κάπου ανάμεσα στις υποχρεώσεις, στις δουλειές και στην καθημερινή φθορά, το αθλητικό πάθος λειτουργεί σαν μια μυστική χρονομηχανή. Σε γυρίζει πίσω. Σε εκείνο το σαλόνι του πατρικού, στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου, στην πρώτη φορά που πήγες γήπεδο με τον πατέρα, τον θείο ή την παρέα σου. Και ίσως γι’ αυτό, μεγαλώνοντας, μερικοί γίνονται ακόμα πιο «αθλητικοπαράξενοι». Όχι επειδή δεν έχουν άλλα προβλήματα. Αλλά επειδή κουβαλούν περισσότερες αναμνήσεις.

Και ίσως τελικά αυτό να είναι το μεγάλο μυστικό. Ότι όσο ο άνθρωπος μεγαλώνει, δεν χάνει απαραίτητα το πάθος του. Χάνει απλώς την άνεση να το παραδέχεται. Γι’ αυτό και πολλές φορές θα πει πως «δεν τον νοιάζει πια τόσο», πριν εκνευριστεί για ένα οφσάιντ στο 92' ή για ένα επιθετικό που δεν σφυρίχτηκε ποτέ στο μπάσκετ.

Ο «γεροπαράξενος» και ο «αθλητικοπαράξενος» ίσως τελικά να είναι ο ίδιος άνθρωπος. Μόνο που στη δεύτερη περίπτωση, κατά βάθος, χαίρεται λίγο περισσότερο γι’ αυτό. Όταν περάσει η ντροπή του «με αυτά ασχολείσαι ακόμα» βεβαίως. Ίσως τελικά ο άνθρωπος δεν γίνεται απλώς πιο δύσκολος μεγαλώνοντας, ούτε γίνεται πιο παραξενός. Κουβαλά απλά τις συνήθειές του σαν παλιό κασκόλ και επιτέλους αντιμετωπίζει κατάματα ολα αυτά τα οποία άλλοτε αγνοούσε ή του απαγόρευαν να εκφράσει ευθέως.

Πλέον η γνώμη του έχει βαρύτητα, δεν ειναι ο «πολυλογάς μικρός», νοσταλγεί εποχές που κάποτε βιαζόταν να αφήσει πίσω και τώρα επιζητά εναγωνίως να τις ξαναζήσει από θέση ισχύος σε θέση με το παρελθόν. Στο κάτω κάτω της γραφής, ήρθε η ώρα για τον «θείο που τα ξέρει όλα» να μπεί στη θέση του. Ο «αθλητικοπαράξενος» έχει και τις αβάντες του.

Διαβάστε ακόμη

Η νέα δικογραφία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, η άγρια κόντρα για τις υποκλοπές και η Τζάκρη που ταλαιπωρεί την Χαριλάου Τρικούπη

Απομονωμένος σε ειδικό θάλαμο στο Αττικόν ο 70χρονος από το κρουαζιερόπλοιο με τον χανταϊό

Η κρίσιμη συνάντηση Τραμπ - Σι στο Πεκίνο, οι προσδοκίες και τα θέματα «αγκάθια» που θα τεθούν στο τραπέζι

Γιατί «παίζουν» εκλογές το φθινόπωρο: Ποια σενάρια είναι στο τραπέζι - Τι θα κρίνει τις αποφάσεις στο Μαξίμου